Θυμάμαι τα μαθήματα της μάνας μου. Ο υποβολέας μου. Πάντα από δίπλα να μου θυμίζει εκείνη τη μαγική λέξη όταν την ξεχνούσα. «Τι ξέχασες, Κλειούλα; Τι λέμε όταν μας δίνουν κάτι;» Κέρβερος με τους κανόνες της ευγένειας. Στο ένα πόδι μας είχε όλους. Πλατιά κι ευρύχωρη λέξη το ευχαριστώ. Δίκιο είχε. Μόνο που μεγαλώνοντας λησμονήσαμε να το φωνάζουμε. Άλαλοι εμείς, κουφοί και οι άλλοι.

Είπα να αλλάξω ρότα. Να ακούσω τη μάνα μου. Πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό και χάνω τα σημαντικά. Μπροστά στα μάτια μου είναι όλα. Μπορώ να τα αγγίξω, να τα δω, να τα μυρίσω, να τα γευτώ. Συνήθως τα προσπερνάμε. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει αύριο.

Ευχαριστώ στους ποιητές και τους συγγραφείς που ανακάλυψα φέτος. Που είχαν το θάρρος να εκτεθούν με τις σκέψεις τους και να μας χαρίσουν αριστουργήματα. Που τους γνώρισα και κατάλαβα το αληθινό, το γνήσιο, το αυθόρμητο, το ιδιόρρυθμο, το παράξενο, το αυθεντικό των λέξεων τους. Τη Σοφία, το Λευτέρη, το Διονύση, την Ανδριάννα, τον Αντώνη.

Ευχαριστώ στο «Φλωρά» που με παρότρυνε φορές και φορές να τολμήσω, να στείλω, να τσαμπουκαλευτώ, να γράψω, να ταξιδέψω, να φανερωθώ.

Ευχαριστώ για όλες τις όμορφες, μαγικές, μουσικές βραδιές που άγγιξαν χορδές, που προκάλεσαν τις μύχιες σκέψεις μου κάποια καλοκαιρινά βράδια με ματωμένα φεγγάρια και μπερδεμένα συναισθήματα. Κουβάρια τα άτιμα χωρίς άκρη!

Ευχαριστώ στο Δημήτρη, φίλος καρδιάς, που σ’ αυτό το εγχείρημα με ήθελε μαζί του κι ας μην ξέρεις ποτέ που μπορεί να σε βγάλει μια περιπλάνηση. Που έντυσε με μουσική στίχους μου, πληγές που ακόμα παλεύουν να επουλωθούν κι όλο ξηλώνονται τα ράμματα. Είναι κι αυτό μια θεραπεία.

Ευχαριστώ τα παιδιά στο 3pointmagazine που είναι σα να τους ξέρω χρόνια. Που με αγκάλιασαν, με κανάκεψαν, μου χάιδεψαν ανασφάλειες, μου έδωσαν βήμα να μιλήσω, να κλάψω, να συγκινηθώ. Να βγάλω από μέσα μου σκέψεις που έσπρωχναν και ζητούσαν χώρο κι όλο στριμώχνονταν και διεκδικούσαν μερίδιο από τη μοιρασιά.

Ευχαριστώ στη Γωγώ που παλεύει και μάχεται και δεν το βάζει κάτω. Που μ’ έκανε να δω τα σημαντικά στις ζωές μας, που μας ένωσε σα μια γροθιά και μας ξύπνησε να καταλάβουμε πόσο πολύτιμη είναι η υγεία. Venceremos, μωρέ!

Ευχαριστώ στην Εύα, στην Αναστασία, στη Χρύσα, στην Κορίνα, στο Γιάννη, στη Μαρία, στη Σωτηρία που άνοιξαν τα φτερά τους κι έφυγαν για τα φοιτητικά χρόνια μα δε με ξέχασαν ούτε μια στιγμή. Κι ανησυχούν και τηλεφωνούν και με ψάχνουν κι εύχονται πάντα τα καλύτερα και με περιμένουν και με προσκαλούν και μοιράζονται τη ζωή τους μαζί μου.

Ευχαριστώ στο Νίκο και στον Πάνο που εμπιστεύτηκαν τις λέξεις και το ένστικτό μου και μου ανέθεσαν να γράψω γι’ αυτούς μια ιστορία βαριά και ασήκωτη σαν τις ψυχές των ανθρώπων. Κι ας ήμουν σίγουρη ότι δεν θα τα κατάφερνα. Κι ας έμεινα άγρυπνη νύχτες και νύχτες.

Ευχαριστώ σ’ αυτούς που με πλήγωσαν και με βοήθησαν να τους απομυθοποιήσω, να τους κατεβάσω από το θρόνο τους, να τους φέρω στο ύψος των ματιών και να δω πόσο φοβισμένοι και δειλοί ήταν. Να δω πως οι επαναστάσεις ξεκινούν από μέσα μας και φουντώνουν και καίνε τα μάτια, τις καρδιές, τις ζωές. Πως οι λέξεις γίνονται πράξεις. Γιατί η αγάπη είναι φωτιά!

Και τέλος ευχαριστώ εκείνη τη μαυροφορεμένη κυρία που κάθε φορά που κλαίω με παρηγορεί και παλεύει να με πείσει πως τη ζωή αξίζει να τη μοιράζεσαι χωρίς φόβο. Στις ρωγμές φυτρώνουν πάντα αγριολούλουδα.

Ευχαριστώ για όλα τα «αντίο» και τα «καλώς ήρθες» που θα πω. Γιατί η ζωή είναι όμορφη. Γιατί οι άνθρωποι είναι όμορφοι. Γιατί όσο αναπνέουμε πρέπει να ελπίζουμε σ’ εκείνες τις μικρές, προσωπικές μας επαναστάσεις που θα αλλάξουν τον κόσμο μας.

Χρωστάω σε όλους!

Σχόλια

X