Δεν είναι τυχαίο πως ο έρωτας αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της ζωής των ανθρώπων: μυριάδες συγγραφείς του έδωσαν μορφή με λόγια, φιλόσοφοι προσπάθησαν να του φορέσουν μια θεωρία, ψυχαναλυτές του φόρτωσαν «παθολογικά σύνδρομα», τραγουδοποιοί του πρόσθεσαν μελωδίες και στίχους, οι ζωγράφοι χρώμα, η ελεύθερη αγορά εφήυρε καταστήματα δώρων για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και πάει λέγοντας.

Όλοι μας είμαστε υποψιασμένοι, αλλά ακόμα δεν έχουμε απαντήσει στο ερώτημα «τι είναι έρωτας». Τα ερωτικά λόγια, τα χάδια, τα όλο υπονοούμενα και υποσχέσεις βλέμματα, οι πίνακες ζωγραφικής, τα θεατρικά έργα, τα τραγούδια, τα ποιήματα είναι όλα τρόποι έκφρασης του έρωτα, οι διέξοδοι του. Ο έρωτας παίρνει μορφές αλλά δεν περιορίζεται σε αυτές. Προσδιορίζεται από τα αποτελέσματα του, από την επιρροή του πάνω στους ανθρώπους, από τα σημάδια, τις ενδείξεις.

Τελικά, ο έρωτας απλώς είναι.

Αιωρείται. Και αν κάποιος προσπαθούσε να τον προσδιορίσει, αυτός δεν θα ήταν με λόγια. Ο έρωτας μπορεί να αποπειραθεί να προσδιοριστεί με λέξεις, αλλά δεν μπορεί ναειπωθεί. Και άραγε με μία λέξη τα λέμε όλα ή με μια μονάχα λέξη τα κρύβουμε;

Μάλλον το μυστήριο του έρωτα έγκειται ακριβώς σε αυτό: ότι παραμένει μυστήριο. Και αν καταφέρναμε να ερμηνεύσουμε αιτίες, καταστάσεις, συναισθήματα, ένστικτα και ορμές δίνοντας εξήγηση στο ανεξήγητο, ο έρωτας θα κουλουριάζοταν με όλες τις εκείνες τις πάλαι ποτέ ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις που πλέον δεν μας κάνουν καμία εντύπωση: άραγε ποιος γοητεύεται σήμερα από το φως μιας λάμπας;

Και εφόσον κάθε ανακάλυψη μας θάβεται πάντοτε από την προηγούμενη, και κάθε λυμένο μυστήριο αντικαθίσταται από ένα νέο,  μπορεί να βρεθεί πιο ευφυής ανακάλυψη από το να παραδεχτεί κανείς το ανεξιχνίαστο του έρωτα;


Σχόλια

X