Υποτίθεται πως η εκλογική διαδικασία, συμπεριλαμβάνει τρία σκέλη. Αυτό της επιλογής κάποιου κόμματος, αυτό του εκπροσώπου/ων που επιθυμεί να «σταυρώσει» ο πολίτης από την παράταξη της προτίμησης του και φυσικά αυτό του να μην ψηφίσει κάποιον από τους μνηστήρες της εξουσίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, θα ασχοληθούμε με τη δεύτερη εκδοχή. Για διάφορους λόγους, ο καθένας από εμάς στο πρόσωπο ενός πολιτικού, βλέπει τον άνθρωπο που προσεγγίζει περισσότερο τα θέλω του. Ευελπιστεί πως η δική του φωνή, θα ακουστεί και κάπου παραπέρα, χωρίς να πέσει στο κενό. Δύο μικρές κάθετες γραμμές, ποτίζουν ένα σπόρο αισιοδοξίας.

Είναι γεγονός δε, ότι το συναίσθημα του να αποχωρείς από την κάλπη, έχοντας επιτελέσει ένα από τα εναπομείναντα δημοκρατικά καθήκοντα, είναι μία διαδικασία, που προσωρινά σε γεμίζει και καλύπτει τα ενοχικά σύνδρομα εξαιτίας της πρότερης απραξίας ή αδυναμίας να αποτρέψεις με άλλον τρόπο την καταστροφή. Tι συμβαίνει όμως, όταν λίγες ώρες αργότερα, η χαρά σου αποδεικνύεται αφελής;

Αφελής διότι πίστεψες για ακόμα μία φορά ότι το δις εξαμαρτείν πάει πολύ… Και όμως, όσο αυθαίρετο ήταν το μαγείρεμα και ο σχηματισμός μίας κυβέρνησης με πρόσωπα, για την επιλογή των οποίων δεν έφερες λόγο προ ενός χρόνου, αν και σε αφορούσαν άμεσα, άλλο τόσο αναπάντεχο είναι τώρα που υποτίθεται πως  κατέθεσες την άποψη σου και τη βλέπεις  να υποσκελίζεται.

Νέο μαγείρεμα, νέοι πολιτικοί από το πουθενά, με τη στάμπα του τεχνοκράτη πρώην Αριστερού κοσμούν τα Υπουργεία, με τη Νέα Δημοκρατία να είναι η μοναδική που επιλέγει να παίξει με… βασικούς.

Πώς μπορείς λοιπόν, να μην προβληματίζεσαι στην καλύτερη, να μην πανικοβάλλεσαι στη χειρότερη, όταν και οι ίδιοι δεν δείχνουν να πιστεύουν στην ίδια τους την τακτική; Όταν μοιάζουν να βλέπουν στον ορίζοντα νέο ναυάγιο και να προφυλάσσονται από τώρα; Πώς μπορείς να μην ποντάρεις, ότι θα προκληθεί μία νέα πολιτική και κοινωνική αστάθεια; Όχι ότι τώρα βρισκόμαστε υπό ένα καθεστώς ισορροπίας, αλλά τουλάχιστον, τυπικά είμαστε αρτιμελής…

Το χειρότερο και περισσότερο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της κατάστασης όμως, είναι το γεγονός και η απλή διαπίστωση πως βρίσκουν και τα κάνουν…

 

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Κυκλοφορεί από τα εννιά του με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge και διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής και της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς.

Σχετικά Άρθρα

X