Υπάρχουν κάποια γεγονότα που παραλίγο να σημαδέψουν την ιστορία, όμως λόγω της αποτυχημένης έκβασής τους μπήκαν στις σελίδες αυτές της ιστορίας που παραλίγο να ξεχάσουμε. Ένα από αυτά είναι το πραξικόπημα της 23ης Φεβρουαρίου του 1981 στην Ισπανία. Οι περισσότεροι θυμόμαστε το πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο ως το τελευταίο πραξικόπημα που συνέβη στην Ιβηρική Χερσόνησο και που ανέκοψε την πορεία της Ισπανίας προς την Δημοκρατία.

Κι όμως λίγα χρόνια μετά την ομαλή μετάβαση από το Φρανκικό καθεστώς στην Δημοκρατία, η Ισπανία βιώνει κι άλλο πραξικόπημα αυτή την φορά ζωντανά από τους τηλεοπτικούς δέκτες.

Ήταν 6:20 το απόγευμα και η Βουλή συνεδρίαζε. Η Ισπανική Βουλή γεμάτη με βουλευτές και δημοσιογράφους. Ξαφνικά ο αντισυνταγματάρχης της Πολιτοφυλακής Αντόνιο Τεχέρο μπαίνει στην αίθουσα και κολλάει ένα περίστροφο στον κρόταφο του τότε προέδρου του Κοινοβουλίου. Ολόκληρη η Ισπανία μέσα από το εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο παγώνει. Πραξικόπημα.

Ο Τεχέρο διατάζει όλους τους βουλευτές να πέσουν κάτω ενώ οι Πολιτοφύλακες πυροβολούν στον αέρα αρκετές φορές. Όλοι οι βουλευτές κρύβονται κάτω από τα έδρανα έντρομοι εκτός από 3 φιγούρες που παραμένουν όρθιες και ψύχραιμες παρά τις σφαίρες που πέφτουν δίπλα τους. Ο γραμματέας του Κομμουνιστικού κόμματος Ισπανίας Σαντιάγο Καρίγιο, ο πρωθυπουργός Σουάρεθ και ο αντιπρόεδρος Μεγιάδο. Μάλιστα ο Καρίγιο συνεχίζει να καπνίζει το πούρο του ατάραχος σε αντίθεση με τους 350 έντρομους βουλευτές.

Ο Τεχέρο βγάζει λόγο και ανακοινώνει ότι σύντομα θα έρθει η αρμόδια στρατιωτική αρχή. Τα πρόσωπα πίσω από την επιχείρηση της κατάλυσης της Δημοκρατίας φανερώνονται. Οι άντρες του Τεχέρο και ο ίδιος ανήκουν σε μια παραστρατιωτική οργάνωση που δρα υπό τις διαταγές του υπουργείου Εθνικής Αμύνης. Ο υπαρχηγός του γενικού επιτελείου, ο Κορίν Αρμάδα είναι αυτός που προορίζεται για αρχηγός της στρατιωτικής Χούντας. Παράλληλα, συμπρωταγωνιστής του πραξικοπήματος, ο Μίλανς ντελ Μπος, ο στρατιωτικός διοικητής της Βαλένθια κηρύσσει το στρατιωτικό νόμο και βγάζει τα τανκς στους δρόμους.

Για ώρες ο ισπανικός λαός κρατάει την ανάσα του, μη γνωρίζοντας την κατάληξη των γεγονότων τα οποία τρέχουν με κινηματογραφική ταχύτητα. Στη 1:15 τα μεσάνυχτα ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος βγάζει ένα λόγο υπέρ της Δημοκρατίας. Καλεί τον λαό να δείξει ψυχραιμία και εμπιστοσύνη στον Βασιλιά. Είχε τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο Διάνα για την αντιμετώπιση των πραξικοπημάτων. Ο Ντελ Μπος μετά την ομιλία του Βασιλιά αποσύρει τα τανκς. Σύντομα και παρά την επιμονή τους οι πραξικοπηματίες Αρμάδα και Τεχέρο θα καταλάβουν ότι είναι απομονωμένοι. Ο Βασιλιάς έχει εξάλλου εξασφαλίσει την στήριξη της ηγεσίας του στρατού αλλά και της διοίκησης. Χωρίς το στρατό και τον Βασιλιά το πραξικόπημα ήταν καταδικασμένο. Σε λίγες μόλις ώρες όλα τελειώνουν.

17 ώρες, τόσες κράτησε το πραξικόπημα. Ο Τεχέρο, ο Αρμάδα και ο Ντελ Μπος οδηγήθηκαν στην φυλακή. Πριν το θάνατό τους αποκάλυψαν ότι ο Χουάν Κάρλος που τότε αναδείχθηκε ως ήρωας ήξερε τα πάντα. Και οι τρεις στα απομνημονεύματά τους το υποστηρίζουν. Το Στέμμα όχι μόνο ήξερε για το πραξικόπημα αλλά το ενθάρρυνε κιόλας. Ο στόχος προφανής. Σε μια Ισπανία όπου ο θεσμός της Βασιλείας έτριζε και δεχόταν πυρά και από τους νοσταλγούς του Φράνκο και από την αντιπολίτευση και αριστερά, το Στέμμα έπρεπε να περάσει στην αντεπίθεση αποδεικνύοντας την σημασία του για την Δημοκρατία καθώς ήλεγχε τον στρατό αλλά και ισχυροποιώντας στην συνείδηση του κόσμου την θέση του Βασιλιά.

«Στην υπόλοιπη Ευρώπη έμεινε εκείνη η γελοία φωτογραφία του συνταγματάρχη με το τρίκοχο καπέλο. Όμως εκείνο το πραξικόπημα δεν ήταν οπερέτα. Παραλίγο να πετύχει. Το σταμάτησε ο βασιλιάς. Και τρεις βουλευτές που δεν έτρεξαν να κρυφτούν κάτω από τα έδρανα. Ο πρώτος (ο Αδόλφο Σουάρεθ) ήταν πρώην φαλαγγίτης. Ο δεύτερος (ο Μανουέλ Γκουτιέρεθ Μεγιάδο) ήταν πρώην στρατιωτικός της εποχής του Φράνκο. Και ο τρίτος (ο Σαντιάγκο Καρίγιο) ήταν ο ιστορικός ηγέτης του ισπανικού κομμουνισμού. Κανείς από τους τρεις δεν ήταν δημοκράτης. Αυτοί όμως έσωσαν τη δημοκρατία, προδίδοντας το παρελθόν τους. Η Ηθική της Προδοσίας: ίσως αυτός να ήταν ένας καλύτερος τίτλος για το βιβλίο μου». (Από το βιβλίο του Θέρκας «Η Ανατομία μιας στιγμής»)

 

 

 

 

Σχόλια

X