Γεμίσαμε από φίλους που δεν λέμε ούτε καλημέρα

Από ανθρώπους άδειους σαν ξεχασμένα καζάνια σε αποθήκες κλειστών εστιατορίων

Μόνο που εμείς ακόμα βράζουμε κι αργοπεθαίνουμε

Κι εκείνοι σουλατσάρουν πάνω στα όνειρα μας

Τα τσαλακώνουν όπως τσαλάκωσαν μια και καλή το είναι τους

 

Γεμίσαμε από ανθρώπους που χουν στο στόμα το συγνώμη,

το ευχαριστώ, το μη στενοχωριέσαι

To φτύνουν και σαν το σάλιο τους επιστρέφει πάλι

Νομίζουν ότι γλυκαίνουν τη ψυχή των άλλων

Μόνο που δεν φτάνει

Και δεν φτάνει γιατί φίλε,

Γεμίσαμε από λόγια

Κι οι πράξεις έχουν κλειστεί σ’ ένα σεντούκι,

να βλέπουν από την κλειδαρότρυπα την ευτυχία να φεύγει

Σχόλια

X