Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Το graffiti είναι ένα είδος τέχνης δρόμου. Αυθόρμητη τέχνη, συνήθως ομαδικής δημιουργίας, με αυτοδίδακτους καλλιτέχνες. Το Πολυτεχνείο είναι συγκρότημα κτιρίων. Τα κτίρια έχουν αξία χρηστική αλλά και ιστορία. Το Πολυτεχνείο είναι και μνημείο και γι’ αυτό έχει μια αξία συναισθηματική. Δεν είναι μνημείο με την έννοια που είναι ο Παρθενώνας. Φορέας ιστορικής μνήμης αλλά και ένα ζωντανό κτίριο που το νήμα της ιστορίας του φτάνει μέχρι σήμερα.

Ένας Γερμανός φιλόσοφος έχει πει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται άλλοτε ως τραγωδία και άλλοτε ως φάρσα. Η παράτολμη ιστορική αντιστοίχιση δε γίνεται με βάση την ιστορική συγκυρία αλλά το ρόλο του κτιρίου σε αυτή. Με ένα περίεργο τρόπο, που θα μπορούσε να θεωρηθεί και φάρσα το κτίριο σα να ήθελε να μας θυμίσει την παρουσία του και μιας και μυστήριο παραμένει το πότε και ποιος έκανε αυτό το τεράστιο graffiti είναι σα να το έκανε επίτηδες για να ασχοληθούμε ξανά όλοι μαζί του.

Προσπάθησα να κατηγοριοποιήσω της αντιδράσεις, για να περιγράψω κάπως τη συζήτηση που έχει ανοίξει. Κατάφερα να σχηματίσω πέντε κατηγορίες και σας τις παραθέτω.

Κατηγορία 1η – Οι θιγμένοι. Για να είμαστε δίκαιοι, σε αυτή την κατηγορία υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν την ιστορία του κτιρίου, απλά είναι λίγο παραπάνο γκρινιάρηδες ή εν πάση περιπτώσει τους ενοχλεί η αυτοπεποίθηση του τύπου που είπε «Εγώ θα πάω να κάνω τέχνη στο Πολυτεχνείο» και πήγε… έτσι χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Σε αυτή την κατηγορία, όμως ανήκουν και όλοι αυτοί που ήταν εξίσου θιγμένοι από κάθε φοιτητική κινητοποίηση- κατάληψη. Αυτοί μιλάνε για βεβήλωση του ιστορικού κτιρίου. Γενικά, όταν τους ακούς, λένε συνέχεια τις λέξεις μνημείο, ιστορικό κτίριο. Την ιστορία του κτιρίου δεν την αναφέρουν καν και μάλλον τη θεωρούν και μια τελειωμένη ιστορία. Θέλουν να καθαριστεί άμεσα το κτίριο. Οι δεύτεροι θέλουν και την τιμωρία των δημιουργών.

Κατηγορία 2η – Οι καλλιτέχνες. Το χαρακτήρισαν Γκέρνικα, το χαρακτήρισαν μνημείο της τέχνης. Μπορεί να καταλαβαίνουν κάτι περισσότερο από τον μέσο άνθρωπο, μπορεί και να υπερβάλουν στο βάρος που ρίχνουν στις πνευματικές και συναισθηματικές διεργασίες που συμβαίνουν μέσα τους. Θα υπερασπιστούν το graffiti σα να έχει αδιαμφισβήτητη αξία. Ωστόσο σε αυτό το κοινό απευθυνόταν και η ανακοίνωση του υπουργού πολιτισμού, όταν έλεγε «το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο απεικόνισε την κρίση στη χώρα, στην πόλη, στην οδό Στουρνάρη. Η σκοτεινιά του αναδύεται από το ζοφερό μικροκλίμα της περιοχής».

Κατηγορία 3η – Οι επαναστατημένοι. Έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την προηγούμενη κατηγορία. Ωστόσο το βάρος δεν πέφτει τόσο στο έργο, όσο στον καλλιτέχνη. Ως έναν άνθρωπο με ένα καταπιεσμένο αίσθημα οργής που εκφράζεται με ένα καλλιτεχνικό ξέσπασμα σε ένα κεντρικό και σημαντικό κτίριο.

Κατηγορία 4η – Οι πολύχρωμοι. Τους αρέσουν τα graffiti που βλέπεις στο δρόμο και σου φτιάχνουν τη μέρα. Δεν έχουν πρόβλημα με το κτίριο αλλά πολύ μαυρίλα βρε παιδί μου.

Αυτό μάλιστα!

Κατηγορία 5η – Οι αγνωστικιστές. Με μία πρόταση «Με τόσα που συμβαίνουν, σιγά! Αυτό μας πείραξε;». Δεν τους δημιουργεί πρόβλημα στην ουρά του ΟΑΕΔ, ούτε τους λύνει κάποιο πρόβλημα. Δεν τους ενδιαφέρει. Τέλος.

Ωστόσο η καθημερινότητα έχει αποκτήσει ένα ιδιαίτερο στοιχείο. Μέσα στη δίνη των εξελίξεων, τις σκληρές οικονομικές αναλύσεις και μια ακόμα πιο σκληρή πραγματικότητα, μια δημοκρατία που παλεύει να αναγεννηθεί από τις στάχτες της , ένα κτίριο που ξαναγίνεται επίκεντρο της επικαιρότητας και ο λόγος είναι ένα graffiti. Κανείς δεν γνωρίζει τον δημιουργό, κανείς δε γνωρίζει τι τον κινητοποίησε. Κανένας δεν είδε τίποτα!

Τα ΜΜΕ σοκαρισμένα, κάποιοι υπερασπιστές του έργου και μέσα σε όλη την αναταραχή ένας εισαγγελέας διατάσσει επείγουσα εισαγγελική έρευνα για να βρεθούν οι δημιουργοί. Θα ήταν σίγουρα ωραίο σενάριο για μια παράσταση με θέμα την τέχνη, την καθημερινότητα, τον δημόσιο λόγο.

Σχόλια

X