Συμφωνώ από τον τίτλο μέχρι και την τελευταία τελεία. Δεν σε ξέρω, αλλά δικός μας μοιάζεις. Αρκούντως επαναστάτης, παρότι γραφιάς.

Αρκετά έτοιμος να ανακατέψεις το θέμα -όποιο κι αν είναι αυτό- με το Μνημόνιο και το νεοφιλελευθερισμό, να τα βάλεις στο μπλέντερ μαζί με δύο πρέζες αντιφασισμό για να παρουσιάσεις ένα ικανοποιητικά «προοδευτικό» τουρλού. Τσίμπα ένα λάικ.

Να σου πω την αλήθεια, ώρες-ώρες δεν κάνω καν κλικ για να διαβάσω ολόκληρο το κείμενο. Δεν σε ξέρω, αλλά από τον τίτλο και μόνο δικός μας μοιάζεις.Τέτοιοι τίτλοι μου αρέσουν, που αποκαλύπτουν εξ αρχής ποιος είναι ο εχθρός. Θέλω να ξέρω, μην τυχόν και πέσω στην παγίδα να στηρίξω κείμενο κανενός μνημονιακού σκυλιού και μολυνθώ. Τσίμπα ένα λάικ.

Αλλά και τον τίτλο να μην καταλαβαίνω απόλυτα, θα το στηρίξω αυτό που κάνεις. Δεν σε ξέρω, αλλά σε «φιλικό» μέσο γράφεις. Εντάξει, ξεστρατίζει κι αυτό που και που από τη γραμμή – κανείς δεν είναι τέλειος. Όμως το μέσο είναι μαζί μας, κι άρα, αν γράφεις εκεί, είσαι δικός μας. Έτσι σε στηρίζω, κι ας μην έχω ιδέα τι γράφεις. Τσίμπα ένα λάικ.

Καμιά φορά αρκεί μια εικόνα. Ξέρεις πώς είμαι –  θέλω άστεγους, θέλω αυτοκτονίες, θέλω εξαθλίωση, θέλω καμένα δάση, καμένες πόλεις, καμένους μπάτσους. Δεν σε ξέρω, αλλά δώσε πόνο. Τσίμπα ένα λάικ.

Τώρα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να πάρεις τα λάικ μου. Μόνο μην το παίρνεις και πολύ πάνω σου. Διόλου δε με ενδιαφέρει ποιος είσαι και τι γράφεις- το κατάλαβες, ελπίζω. Αν εξαφανιζόσουν μονομιάς, θα εμφανιζόταν κάποιος άλλος να γράψει όσα πρέπει να γραφτούν για να νικήσουμε. Στον πόλεμο τα δίνω τα λάικ μου, όχι σε σένα. Τι εννοείς, «ποιον πόλεμο»; Δεν πιστεύω να μην είσαι δικός μας;

 

 

Σχόλια

X