Ο M είναι πρόσφυγας.
Έφυγε πριν από περίπου 20 μήνες από τη χώρα του, έφτασε στα παράλια της Τουρκίας με τα πόδια, πέρασε με βάρκα στη Λέσβο και έχει κολλήσει στην Αθήνα πάνω από 1,5 χρόνο.

Έχει εγκριθεί η επανένωσή του με την οικογένειά του εδώ και 8 μήνες και ενώ βάσει νόμου θα έπρεπε να του είχε επιτραπεί να ταξιδέψει εντός 6μήνου, τώρα του λένε ότι θα περιμένει για αρκετούς ακόμα, άγνωστο πόσους, μήνες.

Μου λέει ότι ο γιος του που είναι 3,5 χρονών είναι με τη γυναίκα του στη Γερμανία. Έχει να τον δει 2,5 χρόνια τώρα. Ο γιος του δεν μιλάει σχεδόν καθόλου αραβικά και δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν.

Τον έχει δει να μεγαλώνει μόνο μέσα από φωτογραφίες, τις οποίες μου δείχνει στο κινητό του με χαρά, αλλά και λύπη.

Μου λέει ότι τις τελευταίες ημέρες ο γιος του δεν βγαίνει στο τηλέφωνο. Tου έχει θυμώσει γιατί όλο του λέει πως θα έρθει στην Γερμανία να μείνει μαζί τους, και όλο δεν έρχεται.

Δε βάζει τα κλάματα, ανοιγοκλείνει ψύχραιμα τα μάτια, σφίγγει τα δόντια και μου λέει «τώρα μπορείς να καταλάβεις γιατί κάνω απεργία πείνας».

#ReuniteUsNow
www.facebook.com/hungerstrike4familyreunification

(Photo Λέλα Καραγιάννη)

*Μια μικρή ιστορία ενός συνανθρώπου μας, όπως την «αλιεύσαμε» από το profile του Simeon S. Gideon.

 

Διαβάστε ακόμη:

Επανένωση με τις οικογένειές τους στην Γερμανία ζητούν οι πρόσφυγες-απεργοί πείνας στο Σύνταγμα

Σχόλια

X