Προσπαθεί να ερμηνεύσει τι νιώθει… χαίρεται, λυπάται, απογοητεύεται, μελαγχολεί…

Έπειτα αναρωτιέται… «είμαι ευτυχισμένη;» Σιωπή… Ποιος απαντά αμέσως σε αυτό το ερώτημα;

Ευτυχία: μάλλον στιγμές, αναμνήσεις, όνειρα. Στιγμές που πέρασαν και νιώθαμε ευτυχισμένοι, που όμως δε θα ξανασυμβούν.

Όνειρα: η ελπίδα μας για το μέλλον… η ευτυχία που φαντασιωνόμαστε. Είμαστε, δεν είμαστε αισιόδοξοι, το μέλλον είναι μπροστά και η ζωή προχωράει… Αυτή θα σου δείξει, της λένε…

Κούραση: νιώθει ανήμπορη… μόνο ελπίζει, μόνο οραματίζεται. Κουράστηκε να ελπίζει… Θέλει μια καλύτερη ζωή σκέφτεται… Έπειτα αναρωτιέται «μ’ αρέσει η ζωή μου;» Σ’ αυτό το ερώτημα απαντά αμέσως… θέλει να ζήσει αλλιώς. Δε ξέρει πώς, αλλά αλλιώς. Αλλά πώς να πάει αντίθετα στο ρεύμα; Πώς ν’ αλλάξει τη ζωή της; Τι την κρατάει εκεί πίσω στάσιμη, και άπραγη;

Φόβος: ναι σίγουρα νιώθει φόβο… Φοβάται να σπάσει τα δεσμά με το παρελθόν της, με την παλιά μίζερη ζωή της. Φοβάται να οραματιστεί μία καλύτερη κοινωνία, φοβάται ν’ αλλάξει το παλιό, φοβάται να κυνηγήσει τα όνειρά της… φοβάται, μην αποτύχει… φοβάται να ερωτευτεί… φοβάται να κυνηγήσει αυτό που αγαπά… φοβάται να τολμήσει, φοβάται μην απορριφθεί. Ο φόβος είναι κυρίαρχος στη ζωή της, την έχει καταβάλλει, τώρα το αναγνωρίζει.

Συνήθεια: πόσο άτιμη αυτή η συνήθεια; Πόσο συνηθίζεις να μένεις ίδιος;

Ναι: βγαίνει στο δρόμο και φωνάζει: «ναι». Ένας περαστικός την κοιτάει απορημένος και την προσπερνάει… Δε την νοιάζει… μέσα της ξέρει «σιγά μη φοβηθώ άλλο»…

 

Μαρία Μπονοβόλια

Σχόλια

X