Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε βασική πολιτική δύναμη της χώρας την τελευταία τριετία φέρει την υπογραφή των μελών του, έστω και αν ποτέ δεν κατάφεραν να πολλαπλασιαστούν όπως πολλαπλασιάστηκαν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσαν τον βασικό δίαυλο επικοινωνίας των ανατρεπτικών θέσεων του κόμματος στο ευρύ κοινό, μέσα από την παρέμβασή τους στα κινήματα και τις γειτονιές. Ήταν παρόντες όπου δημιουργήθηκαν πυρήνες αντίστασης και όπου σχηματιζόταν μέτωπο μετά τις κυβερνητικές αυθαιρεσίες των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Πρωτοστάτησαν στις Σκουριές, στους αγώνες των απολυμένων καθαριστριών, στην ΕΡΤ, στις κινητοποιήσεις ενάντια στην καταστρατήγηση της Κυριακάτικης αργίας. Δημιούργησαν από άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα κοινωνικές δομές αλληλεγγύης, που ακόμη και σήμερα παραμένουν βασικό στήριγμα για τους πληγέντες των πολιτικών λιτότητας.

Η υπογραφή του τρίτου μνημονίου αποτέλεσε την μεγαλύτερη των απογοητεύσεων που έχει ζήσει εδώ και καιρό η ψυχή του κόμματος. Οι συλλογικές – κομματικές διαδικασίες παρακάμφθηκαν από την ηγεσία, τα αφοσιωμένα στον αγώνα ενάντια στις πολιτικές λιτότητας μέλη φορτώθηκαν μια συμφωνία για την οποία δεν είχαν λόγο, στην οποία αντιτίθενται και κατά συνέπεια ένιωσαν ξένοι στο ίδιο τους το σπίτι. Αισθάνθηκαν προδομένοι.

Στην προεκλογική μάχη που επίκειται πολλά από τα μέλη που δούλεψαν για να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στα πράγματα, δεν θα αγωνιστούν ξανά γι’ αυτόν. Κάποιοι αποσύρονται παντελώς απογοητευμένοι, οι περισσότεροι εντάσσονται σε διαφορετικούς πολιτικούς σχηματισμούς, πιστεύοντας ότι η Αριστερά δεν μπορεί παρά να έχει συνέχεια.

Εύλογα γεννάται το ερώτημα, υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ;

Με τεράστια οπισθοδρόμηση από τις θέσεις και την λειτουργία του και χωρίς κόσμο να τρέξει γι΄ αυτόν, ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα δεν υφίσταται όπως τον ξέραμε. Είναι απορίας άξιο επίσης, για πόσο θα αντέξει να υπάρχει και ως μια εμφανώς διαστρεβλωμένη εκδοχή της αρχικής του μορφής, ενώ παράλληλα έχει να διαχειριστεί μια πολύ βαριά συμφωνία. Κανείς πρωθυπουργός και καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν τα έβγαλε πέρα με τα μνημόνια και καμία δεν κατάφερε να πετύχει την πάταξη της φοροδιαφυγής, στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάρει ως αντίβαρο στα σκληρά μέτρα. Ποια είναι η ένδειξη που αφήνει περιθώρια πίστης ότι θα συμβεί αυτή τη φορά το αντίθετο;

ΥΓ: Το πιο τραγικό για το κόμμα της ριζοσπαστικής (;) αριστεράς, που ξεμένει από τους ανθρώπους του, είναι πως έχει πια ως μοναδικό της στήριγμα τα κανάλια, που υποτίθεται ότι θα έκλεινε.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X