Ναι έτσι μεγαλώσαμε.
Μέσα στις απαγορεύσεις, με τα Πρέπει και με το να Προσέχουμε τι θα πούμε. Προσέχαμε την χρήση της γλώσσας ενώ ποτέ δεν είχαμε Φωνή.
Και ζήσαμε σε Ακαδημαϊκή Αφωνία. Πάθαμε καρκίνο και θυροειδή από την απαγόρευση.

Δεν επιτρεπόταν να λέμε αυτό που αισθανόμαστε, διότι υπήρχε πάντοτε ο κίνδυνος να κακοχαρακτηριστούμε, να χαρακτηριστούμε δηλαδή και ως «κακοί άνθρωποι».
Κι έτσι, μην επιτρέποντας στον Εαυτό μας να μοιραστεί αυτά που νιώθει, ιδιαίτερα εκείνα που αφορούν τα πληγωμένα μας αισθήματα, γεμίσαμε μνησικακία και πνιγήκαμε στην ψευτο-καλοσύνη και εμπιστευθήκαμε την συναισθηματική ληστεία, και αυτή η παραμόρφωση έθρεψε κι άλλο το Μαύρο μέσα μας, κι εμείς τώρα ψάχνουμε ένα παράθυρο να το ανοίξουμε το γαμημένο, γιατί ο αέρας τελειώνει. Για να βρούμε την Φωνή μας.

Ναι θα ανασάνουμε .

Μιχάλης Δέλτα
Φθινοπωρινό Οξυγόνο

*Φωτο Μ. Δέλτα

mixalis-delta

Σχόλια

X