Μια φορά αγόρασες –θυμάμαι! – “Οδηγητή”

“Για τον εργάτη”, σου ’πα, “και για τον φοιτητή”.

 

Τα κόκκινα κουπόνια μου σου ‘δειξα θαρρετά,

Και μου πες πως θα πάρεις δυο – τρία και απ’ αυτά.

 

Αμέσως ένιωσα βαθιά του έρωτα την ορμή,

το σώμα μου συντάραξε η μοϊκάνα σου, η στητή.

 

Τρέχοντας έφτασα μέχρι τον Περισσό,

και από την OBα απαίτησα ευθύς να διαγραφώ.

 

Και από τότε καίγομαι, νυχθημερόν ζητώ

εκείνο το εύθραυστο αγόρι, το ταραχοποιό

 

Σε δρόμους, καταλήψεις θα βγω για να σε ψάξω,

τώρα πια είμαι ελεύθερη, μπορώ να στο φωνάξω:

 

Δεν είναι απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, μηδέ μαοϊκός,

Ευάγγελο δεν στήριξε, ουδέ σταλινικός

 

Εσένα ονειρεύομαι τα βράδια σαν κοιμάμαι,

να τρέχουμε στο Σύνταγμα τα Public για να σπάμε.

 

Στα Εξάρχεια το απόγευμα, Ramones θέλω ν’ ακούμε

και αν μας την πέσουν τα σκυλιά, μαζί να συλληφθούμε.

 

Στο κρατητήριο μαζί θα ‘μαστε όλο το βράδυ,

θα ζωγραφίζουμε καρδιές και μέσα το αλφάδι.

 

Πρώην κνίτισσα, νυν ερωτοχτυπημένη

Σχόλια

X