«Από φόβο να δώσουμε, παίρνουμε
Από φόβο να αγαπήσουμε, μισούμε
Από φόβο να αισθανθούμε, πνίγουμε
Τα δάκρυα, το γέλιο, τη χαρά, την λύπη
Tην οργή.

Από φόβο να ξυπνήσουμε, κοιμόμαστε
Από φόβο να μιλήσουμε, σιωπούμε
Από φόβο να κρατήσουμε, ρουφιανεύουμε
Από φόβο να παλέψουμε, λυπόμαστε
Ποιον άραγε;

Από φόβο να ζήσουμε, πεθαίνουμε

Το θάρρος σπανίζει.
Παράξενο αν σκεφτεί κανείς πως στα δύσκολα,
είναι το μόνο που μπορεί να σώσει.
Να σώσει όχι μόνο μια ανθρώπινη ζωή,
αλλά τη φλόγα.

Αυτή που σιγοκαίει για να βυθίσει στις στάχτες την ασχήμια ενός κόσμου που βάλαμε το λιθάρι μας για να κτιστεί,

αλλά πλέον δεν τον θέλουμε.
Ίσως και ποτέ να μην τον θέλαμε.

To χαμόγελο θα επιστρέψει
Όταν δεν θα χρειάζονται πια ήρωες.
Όταν οι δρόμοι θα ‘ναι άδειοι και οι πλατείες γεμάτες
Όταν η καρδιά μας θα φιλοξενεί τη χαρά και όχι στιγμές της»

Σε κάτι σκαλοπάτια ένα ζευγάρι αναρωτιέται
Μια γυναίκα περνά και το πρόσωπο της λάμπει
Κοιτάζει το τριαντάφυλλο στο χέρι της νεαρής κοπέλας
και θαυμάζει τον έρωτα.
Είναι ακόμα ζωντανός.

Το κατάλαβαν αργά.
Όταν έφτασαν στο τέλος,
έσπασαν οι αλυσίδες κι ελευθερώθηκε η καρδιά τους
Είδαν τι ήθελαν πραγματικά
Eνώ το ήθελαν όμως τόσο πολύ,
δεν μπορούσαν.

Από φόβο…

«Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω «ποιητής» Μην κλειστό στο δωμάτιο ν’ αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω. Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις. Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε για να με χρησιμοποιήσει. Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα για να κοιμίζω τους δικούς μου. Μη μάθω μέτρο και τεχνική και κλειστώ μέσα σε αυτά για να με τραγουδήσουν» (Κατερίνα Γώγου)

 

Σχόλια

X