Την ώρα που τα τραπεζοκαθίσματα από τις καφετέριες, τους μεγάλους φούρνους και τα σουβλατζίδικα κερδίζουν έδαφος στις πλατείες, τα παγκάκια και τα πεζούλια αφήνονται στην τύχη τους. Είναι το αποτέλεσμα της τακτικής που εφαρμόζεται για τους δημόσιους χώρους τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον. Πρώτα απαξιώνονται, στη συνέχεια ξεπουλιούνται και μετέπειτα πρωτοβουλίες ιδιωτών παρουσιάζονται ως πρωτοβουλίες για το κοινό καλό. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ομόνοιας. Πρώτα υποβαθμίστηκε και σήμερα οι αλυσίδες κυριαρχούν επί της πλατείας με νησίδες τραπεζοκαθισμάτων που πολλαπλασιάζονται διαρκώς.

Ο σχεδιασμένος αποκλεισμός του κόσμου από το δημόσιο χώρο σερβίρεται ως το αντίθετο, ως εξέλιξη που είναι αποτέλεσμα των συνθηκών κρίσης. Αν όμως ο κόσμος δεν μπορεί να βγει στις πλατείες την περίοδο της κρίσης, πότε θα μπορεί;

Η εικόνα της εγκατάλειψης δεν εμφανίζεται μόνο σε μεγάλους χώρους, όπως για παράδειγμα το Πεδίον του Άρεως, που είναι δύσκολο λόγω της μεγάλης τους έκτασης να συντηρηθούν. Εντοπίζεται σε κεντρικά σημεία των πόλεων, σε υποδομές που δεν ξεπερνούν σε έκταση ένα πεζοδρόμιο. Η απουσία πρωτοβουλιών ακόμη και σε επίπεδα έργων βιτρίνας, με εξαίρεση μόνο τα πέριξ της Ακρόπολης και λοιπών τουριστικών πόλων, δεν αποτελεί δείγμα οικονομικής αδυναμίας, όσο δείγμα μιας προσπάθειας να εδραιωθεί η ταύτιση του δημόσιου χώρου με την υποβάθμιση. Για τη διαφυγή από αυτή, ιδιώτες προσγειώνονται ως σωτήρες. Πάντα με αντίτιμο. Αν θες να κάτσεις στην πλατεία Ομονοίας, θα πρέπει να κάτσεις στην καφετέρια άρα και να πληρώσεις ό,τι πάρεις. Αν δεν έχεις για να το πάρεις, δεν μπορείς να κάτσεις στην πλατεία Ομονοίας.

Η έξοδος πρέπει να είναι καθολικό δικαίωμα. Παύει να είναι δικαίωμα όταν μπαίνει έστω κι άτυπα εισιτήριο. Όταν δεν υπάρχει παγκάκι για να κάτσεις. Ακόμη όμως κι αν όλα ήταν ρόδινα και όλοι είχαν τις τσέπες γεμάτες, οι πλατείες θα έπρεπε να ανήκουν στα παγκάκια τους και όχι στα τραπεζοκαθίσματα. Η πλατεία σημαίνει ελευθερία. Μια κουβέντα μπορεί να επεκταθεί στο φυσικό της επίπεδο, ακόμη κι αυτό της έντονης λογομαχίας. Στο μαγαζί «υπάρχουν πλαίσια και όρια», από τα οποία οι ζωές όλων μας έχουν χορτάσει.

pagaki1

Πίσω από την Αθηναϊκή Τριλογία, σε πάροδο της Ακαδημίας. Την εικόνα εγκατάλειψης συμπληρώνει κομμένος κορμός δέντρου που δεν αντικαταστάθηκε ποτέ.

pagaki2

Στην οδό Στάικου, στενάκι που βρίσκεται κοντά στη Νομική.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X