(Εκτός ελέγχου… Anthem…. Killah P, Mistah Rude, Neon)

 

Στίχοι:

Εκτός ελέγχου, μοιάζει με επανάσταση που αρχίζει

ο σκύλος λύσσαξε και άρχισε να βρίζει

το ποτήρι όντως έχει ήδη ξεχειλίσει

απ’ την τόση αδιαφορία που μας έχει πλημμυρίσει.

Συνεχώς ο μικρός Αλέξης μου θυμίζει πως

η ελευθερία του λόγου ακριβά κοστίζει

πάνε τα χρόνια που με λέγανε φατσούλα

τώρα έχω και ταμπέλα, τρομοκράτης με κουκούλα.

Πάλι το μυαλό μου παρανοεί

πώς αφήσαμε τη παρακμή τόσο να εξαπλωθεί

όλο μας το είναι ένα Prada και μια Serkova

γαμώτη μου γι’ αυτό έφυγε ο Τζουλιάνι ρε στη Γένοβα;

Κάτω απ’ το αγέρωχο βλέμμα του αετού

με φυλάνε κάθε μέρα απ’ το μάτι του κακού

είμαι το δέος* σύμμαχος με υπερδύναμη

να πα να γαμηθείτε ρε, είσαστε τύραννοι!

Ζέσταμα οργής από το κοίλο δρόμου ξέβρασμα

κέρασμα φωτιάς υπεύθυνος δίνω το έναυσμα

είμαι η βενζίνη στο μπουκάλι μιας κουκούλας

και μεμoνωμένo περιστατικό μιας χώρας δούλας.

Σάπιες συνειδήσεις με απωθημένα τα βάθη*

εξαπλώθηκαν σε πόστα που γαμάνε όλη τη Γη

νιώθεις τυχερός που ζεις στο σύστημα σαν πιόνι

πρόσεξε όμως γιατί και το ανήλικο σκοτώνει.

Επαναπαυμένος, κοιμισμένος απ’την είδηση

αφ’όλα είναι υπό έλεγχο με καθαρή συνείδηση

ο δρόμος αλοιφές και βρώμισε παντού μπαρούτια

στο τέλος όλοι θα φορέσουν πράσινα παπούτσια.

Μην προσπαθήσεις να με αλλαξοπιστήσεις

έχω άλλο Θεό, εγώ δεν προσκυνάω ειδήσεις

πως, τα κόμματα ζητάν να ακολουθήσεις

χαμένες συνειδήσεις σε στημένες συναντήσεις

μα απέχω, μαζί με το υπόλοιπο σαράντα οκτώ

τοις εκατό μου ζητάς σταυρό, μα δεν έχω

άσε τι σου λένε και βρες κάτι αληθινό

κάτι που να έχει γίνει εδώ μα δεν βλέπω.

Πολλοί μιλάν μιλάν, και ψέμματα σκορπάν

κι άμα την ψιλιαστείς στο εξωτερικό το σκαν

ο νόμος είναι τυφλός και δεν τους βλέπει καν

μα ο κόσμος είναι τρελός. να γίνει πρέπει μπαμ

(ναι…συνέχεια…Μέγας, Λόγος Απειλή, Θανάσιμος)

Βρώμικη εικόνα, Αθηναία Βαβυλώνα

στον αγκώνα σου κρατάς τον πολιτισμικό χειμώνα

αφενός, προφανώς, ο καπιταλισμός ακμάζει

εμφανώς ο πλούτος ούτως ή αλλιώς είναι καρπός.

Γι’αυτό συνάδει με τη σήψη, στην ύψιστη στάθμη

με την πίστη, την ωμή καταστολή, την ανασφάλιστη εργασία

την ευθεία πορεία στην ανεργία, την πορνεία, την βία

την παιδεία εκείνη που δεν μπορεί να αφυπνίσει

βιασμός πάνω στη φύση, η εξέλιξη που πνίγει οτιδήποτε ανθίζει

είναι τα πάντα εκτός ελέγχου στην προβολή των λίγων

επανάσταση κονσέρβα διανομή πάντα κατ’οίκον.

Πέφτουν νιφάδες, Ελλάς του δυο χιλιάδες

εννιά, παντού ματάδες, μονάδες και ομάδες

μα πίσω τους τυπάδες, με όπλα την καρδιά και πέτρες πίσω ούλοι

μεροδούλι μεροφάι όμως δούλοι κανενός δεν είναι.

Και το συναίσθημα με γράμμα πάει

και στην υψικάμινο της Γης μοιάζουν με ψαροκάικα

όσο περνάν φουρτούνες, μη σκοτώνετε τα ζώα

που σας μάθαν, μα τα ζώα της τιβί και κάντε γούνες.

Να σωθούμε ζούμε δρούμε στο πλανήτη σα κομήτης

πάντα κάπου κάποιο πάρκο θα ανασαίνει ένας αλήτης

με ανάσα που είν’ασήκωτη σα τη μαγκιά, ρε ψεύτη*

ποιος είπε οτι είχαμε σκλαβιά μονάχα τετρακόσια έτη;

Ζητώ οξυγόνο μα δεν φτάνει στο πνευμόνι, παγώνω

καίνε τα δάση άσκοπα αλλά στα αλήθεια κάνουν φόνο

και με τον νόμο ότι κάηκε να γίνει αυθαίρετα

εύχομαι όσα κάηκαν να τα βρείτε σε φέρετρα.

Σημεία και τέρατα που ζούμε πολιτισμένοι

κυκλοφορούμε τρομοκρατημένοι έξω ζαλισμένοι

από ώρες εργασίας μη σε φάει ο Τειρεσίας

προσοχή στα σκαλοπάτια της κάθε εκκλησίας.

Προσοχή στα λεφτά, είναι μια άψυχη μάζα

κι απ’το θεσμό των Ολυμπιακών ως τον Καλατράβα

άντε τράβα, τα πάντα βγήκανε εκτός ελέγχου

κι αυτοί που έπρεπε να ‘ναι εκεί, απέχουν.

(Δεν τελειώνει εδώ… Στίγμα Νεολαίος, Tozi, Tiny Jackal)

Μέσα στα χρόνια που μεγάλωσα έχω μάθει μάγκα

ότι σαν τα ποντίκια μας πηγαίνουνε στη φάκα

το κράτος δεν με ξέρει, δεν ξέρει να προσφέρει

κι όταν τα κάνουμε πουτάνα δεν μας υποφέρει.

Τώρα σκοτώνουνε παιδιά μπροστά στα μάτια μας

κι εμείς μέσ στην Ελλάδα να ψάχνουμε τα κομμάτια μας

σαν ένα όπλο που κολλάει θέλουν το μυαλό σου

γράψε ότι σκέφτεσαι στο θέμα, συγκεντρώσου.

Είναι να τα σπας καμιά φορά γιατί βιδώνεσαι

μην είσαι μαλάκας και με τα κόμματα εκδηλώνεσαι

κρυφοπουτάνες και ματσο πιτσιρικάδες

έχουν πάρει λάθος δρόμο και θα γίνουνε πουτάνες.

Μένω πιστός στα ιδανικά μου, όπως και στα σκυλιά μου

γιατί σε όποιο μονοπάτι πάω είναι πάντα κοντά μου

δεν δίνω σεβασμό δεν δίνω τα λεφτά μου

σε καριόληδες που θέλουνε να κάψουν τα μυαλά μου.

Σε αυτή την πόλη μένω μόνος, δεν μ’ έφαγε ο χρόνος

τα λόγια μου είναι περίπου όπως ένας τόνος

απ’ατσάλι για κάποιους μπορεί να’ναι ένας πόνος

κάθε πούστης αστυνόμος πληρωμένος δολοφόνος.

Δεν είμαι κλώνος, είμαι μπουκάλι και φωτιά συγχρόνως

στους δρόμους δέκα μπάτσοι κι ένας τροχονόμος

και όλοι σε κοιτάνε λες και είσαι ανθρωποκτόνος

έξω γίνεται ένας φόνος και το κρίμα* τους ο φθόνος*.

Υπάρχει φθόνος, μες στα στενά που περπατάμε

μας κόψαν τα φτερά και δεν μπορούμε να πετάμε

όμως ξέρουμε πού πάμε και πάντα ποιον πατάμε

και μη σε νοιάζει πάντα τα χαρτιά μας κουβαλάμε.

Μας θέλουν όντα μη σκεπτόμενα σκυφτούς τυφλούς κι αγνώμονες

γρανάζια σε μια μηχανή με τους δικούς τους γνώμονες

επάνω στη σκακιέρα δειλά πιόνια υποκινούμενα

σε μέρη το λογαριασμό να ‘μαστε τα κρατούμενα.

Αρνούμαι να’μαι υπόδουλος, βγάλτε με απ’την πρίζα

εκτός ελέγχου νιώθω το κακό χτυπάω στη ρίζα

σα μια κορνίζα κι ο καμβάς βαμμένος με αίμα από παιδιά

θέλω να γίνουνε τα δάκρυα μου φωτιά.

Θέλω να γίνω μολότοφ σε χέρι αναρχικού

ή το αίμα που τρέχει ενός μπάτσου νεκρού

μια θηλιά στο λαιμό κάθε αγράμματου εκαμίτη

ή μια σφαίρα καρφωμένη σε κεφάλι ασφαλίτη.

(και για το τέλος …TNT, Noizy και Echosound)

Εμένα τα αδέλφια μου σίγουρα είναι αλήτες

κι αυτοί οι αλήτες σίγουρα δεν έχουν βίωμα*

αυτοί γεννάνε επαναστάσεις ακόμα

κι είν΄απ’ αυτούς που δεν φοβούνται να βρεθούν στο χώμα.

Λίπασμα οι πρώτοι νεκροί γι αυτούς που έρχονται

πατρίδα της ελπίδας για όσους δεν ανέχονται την

καθημερινότητα να τους βιάζουν, δε διστάζουν

πρώτη γραμμή μένουνε και φωνάζουν.

Βαφτίστηκα επικίνδυνος γιατί παρεκκλίνω απ’ την πορεία

ακόμα ονειρεύομαι ελευθερία

στη μνήμη σου κρατάω στα χέρια μου φωτιά και σίδερο

κι εκεί που συναντάω τη βία απαντάω με βία

Πολιτισμός που θάβεται, βλέπεις πως χάνεται

είν΄η βιτρίνα μιας ζωής που ξεπροβάλλεται

κι όσο δε μάχεσαι κι ίσως να ψάχνεσαι

ίσως να είσαι το σήμερα που αύριο χάνεσαι

Τέλος εποχής εκρήγνονται μάγκα τα πάντα

στους δρόμους σε αυτό το μίσος που βγαίνει μην κλείνεις τα μάτια.

Τέλος τα χάδια, η ανοχή ξεσπάει

το θήραμα βγαίνει από τη φωλιά του και χτυπάει.

Χρόνια τώρα η χώρα κατρακυλάει με φόρα

Το καταφέρανε σε κάνανε νεκρό, με νιώθεις;

Κι αφού το βλέπεις δεν τη σβήσανε εντελώς τη φλόγα

……………………* ήρθε η στιγμή να τους σκοτώσεις.

 

*Αναρτήθηκε από Κεράσια και Κρίνοι

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

X