Στην Μεταμόρφωση, πίσω από ένα παλιό καφενείο στον Προφήτη Ηλία, θα δεις το ομορφότερο στενάκι. Αναλλοίωτο στο χρόνο, έχει σπίτια με αυλές, αμπέλια, συκιές αλλά και ανοικοδόμητες εκτάσεις.

Κάποτε η Μεταμόρφωση, εποχές που μας θυμίζουν οι παλιοί, ήταν γεμάτη από μέρη σαν αυτά. Η τσιμεντοποίησή της ξεκίνησε το ’80 και κορυφώθηκε πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πολυκατοικίες, μεγάλοι δρόμοι και κακόγουστα μαγαζιά αντικατέστησαν το πράσινο και εξαφάνισαν χελώνες και βατραχάκια.

Το σημείο αυτό παρέμενε μέχρι χτες, ένα κομμάτι που θύμιζε το ωραίο παρελθόν. Παρότι το καφενείο έκλεισε, ενώ ένα από τα σπίτια του εγκαταλείφθηκαν και έγινε βορά για τις κακόγουστες «ταγκιές» των πιτσιρικάδων.

Ένας φίλος με πήρε για να μου ανακοινώσει με καημό ότι «μας χαλάνε το στενό». Μένει σ’ ένα από τα σπιτάκια που βρίσκονται δίπλα και κάθε μέρα έβγαινε στο μπαλκόνι για να δει λίγο πράσινο. Του το πήραν. Έκοψαν το δέντρο και θα χτίσουν πολυκατοικία. Του πήραν όμως και τις αναμνήσεις. «Είναι σαν να μου γκρεμίζουν όσα θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία», μου ‘πε.

Από ιστορίες σαν αυτή, καταλαβαίνεις πόσες παιδικές αναμνήσεις θάφτηκαν κάτω από το μπετό και γιατί οι μεγαλουπόλεις μπορούν να σε τρελάνουν.

Η ανθρώπινη αντίδραση του φίλου μου είναι από την άλλη η ελπίδα. Το λουλούδι που ανθίζει μέσα από τη ρωγμή ενός δρόμου και η φωνή που κάποια στιγμή πρέπει ν’ ακούσουμε.

Σχόλια

X