Αύγουστος! Στην ακμή του καλοκαιριού κρεμασμένες όλες οι προσδοκίες μας. Τσαμπιά σταφύλια, φεγγάρια, μελτέμια, παρέες, παράταση ζωής! Ετούτο το μήνα η αίσθηση πως θα ζήσεις για πάντα! Να τα ζήσεις όλα. Μα πιο πολύ ονειρεύεσαι ένα μεγάλο έρωτα για να αντέξεις το χειμώνα που θα σε βρει αμπαρωμένο.

Φαντάσου έναν άνθρωπο να στέκει δίπλα σου. Όχι απέναντι! Δεν έχει νόημα η άλλη όχθη. Να λέει το όνομα σου. Να λες το δικό του. (Πόσο λάθος κάνουμε οι άνθρωποι που το αποφεύγουμε αυτό!) Να αγαπάς εκείνο το στραβό δόντι που με τα χρόνια έγινε πιο αστείο κι όμως εσένα σου φαίνεται σαν το πιο όμορφο σημάδι πάνω του! Να αγαπά τα φαγωμένα σου νύχια που τα δάχτυλα είναι άσχημα μα σ’ εκείνον φαίνονται παιδικά γιατί κουβαλάς όλη την αμηχανία της ζωής και τα ξεσπάσματα από τις φουρτούνες!

Σκέψου να κουμπώνουν οι ανάσες σας, τα κορμιά σας, οι σκέψεις σας! Να κοντράρεις με την εγωιστική φύση σου και να μη σε νοιάζει που δεν υπάρχει ίχνος από εκείνον τον άμετρο δαίμονα που σου έτρωγε τα σωθικά πριν! Να λες συγγνώμη γιατί είναι όμορφη λέξη και δεν την φοβάσαι πια!

Σκέψου να ξυπνάς με στραπατσαρισμένο πρόσωπο από το μαξιλάρι κι εκείνος να ισιώνει τις γραμμές στο πρόσωπο σου και να λέει ότι είσαι όμορφη με εκείνα τα αστεία σημάδια που ζωγράφισε η νύχτα. Κι ύστερα να βουτάς στο δικό του σκοτάδι, να μη φοβάσαι κι ας μην ήσουν ποτέ καλός βουτηχτής. Να θες και να τολμάς! Να στέκεσαι εκεί και να περιμένεις, να υπομένεις, να έχεις την υπομονή ενός ανθρώπου που δεν είχες ποτέ μα τώρα τη βρήκες για έναν άλλο άνθρωπο που σου φαίνεται ό,τι πιο όμορφο σου έφερε η ζωή.

Σκέψου να θες, να μη σε νοιάζει, να ξεχνάς τον εαυτό σου. Να θυμάσαι μονάχα τις δικές του ανάγκες κι εκείνος τις δικές σου! Να μηδενίζεται το εγώ. Να υπάρχει μόνο το εμείς! Χωρίς φτιασίδια, περιτυλίγματα, φαμφάρες! Ανθρώπινα, χωμάτινα, εύθραυστα! Με αδυναμίες ανθρώπινες, με κουβέντες φιλιωμένες, με ανάσες γρήγορες από την ψευδαίσθηση ότι ο αέρας λιγοστεύει και θα πνιγείς πότε από τη χαρά και πότε από τη θλίψη.

Σκέψου να γράφεις ένα τραγούδι για εκείνον. Να χει το δέρμα, τα μαλλιά, την ανάσα, την πεθυμιά του. Μόνο για εκείνον! Να χει τη μυρωδιά του. Γιατί είναι αυτός! Μονάχα για αυτό. Που είναι εκεί και δε φοβάται ούτε τα σκοτάδια, ούτε τις μπόρες, ούτε τις ολόφωτες νύχτες σου.

Σκέψου! Σκέψου! Χωρίς αυγουστιάτικα φεγγάρια, χωρίς δώρα και ροζ κορδέλες, χωρίς ψευτιά και υποκρισία. Εσύ κι αυτός χωρίς πανοπλία. Δεν την χρειάζεται ο αληθινός έρωτας. Γυμνός πορεύεσαι. Δεν έχεις όπλα. Μόνο ένα ένστικτο δυνατό, καθαρό, ατόφιο. Θα χάσεις μάχες. Θα κερδίσεις ζωή. Κι αυτή δε χαρίζεται. Θέλει αγώνα. Αν θες ανθρώπους να σου ανάβουν φωτιές στο μυαλό, πρέπει να είσαι έτοιμος να καείς!

Αύγουστος! Στην ακμή του καλοκαιριού κρεμασμένες όλες οι προσδοκίες μας. Οι αντοχές παίρνουν σάρκα και οστά στη ζόρικη καθημερινότητα. Εκεί φαίνεται η στόφα μας. Και το μαζί είναι ο πιο δύσκολος αγώνας που θα δώσουμε όλοι οι άνθρωποι. Θέλει καθαρή ψυχή, άδολη σκέψη. Να ξεχάσεις τον εαυτό σου, τις ανάγκες σου, τον εγωισμό σου! Να συρθείς σε σκοτάδια, να πονέσεις, να ουρλιάξεις από την απουσία του άλλου και να καλοδεχτείς την πιο όμορφη αλήθεια της ζωής που σε κάνει ζωντανό: Τον πόνο!

Αυτό εύχομαι σε όλους! Ένα μεγάλο έρωτα αυγουστιάτικο που θα αντέξει στη μελαγχολία του φθινοπώρου που θα ρθει! Γιατί είναι η μόνη αλήθεια!

Ποιος θα αντέξει ως το τέλος;

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κλειώ Βλαχάκη

Ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία και Συντήρηση Έργων Τέχνης αλλά εργάζεται στην εκπαίδευση. Πιστεύει στην αυτοδιάθεση των ανθρώπων και στην ελευθερία. Ονειρεύεται ακόμα σαν παιδί κι ελπίζει πως κάποτε θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Γράφει όταν οι σκέψεις στριμώχνονται και διεκδικούν χώρο στο κεφάλι της. Έχει πια την πεποίθηση ότι όλοι είμαστε περαστικοί κι έχουμε την ανάγκη να βρούμε άξιους συνταξιδιώτες που θα λέμε μόνο αλήθειες. Αγαπημένες της λέξεις η ουτοπία και η χαρμολύπη. Ίσως γιατί έχει καταλάβει πως αυτό είναι η ζωή.

Σχετικά Άρθρα

X