Ο νέος γύρος περικοπών σε επίπεδο κοινωνικών παροχών, θα αποτελέσει την μετάβαση από την αμφιβολία στη βεβαιότητα του «δεν πάει άλλο».

Αν εξαιρέσουμε την Αυστραλία, οι απόψεις στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι μοιρασμένες. Η πλειοψηφία, αρνείται να αποδεχτεί το δίκαιο της υλικής ανωτερότητας των λίγων. Ακόμα και όταν δεν έχει αποδείξεις, το ψυχανεμίζεται. Πρόκειται πλέον για μία παγιωμένη κατάσταση, με την οποία γεννιέσαι και κατά πάσα πιθανότητα πεθαίνεις.

Στο πετσί του Έλληνα αυτή η αντίληψη βρίσκεται εν αφθονία. Σε έρευνα του Economist κερδίσαμε την πρωτιά αυτού που θεωρεί περισσότερο ύποπτο τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι γέμισαν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Ούτε το 10% των ερωτηθέντων θέλησε να απαντήσει καταφατικά στο αν οι πλούσιοι αξίζουν τα λεφτά τους!

Δείγμα, με την όποια επιφύλαξη μπορεί να υπάρχει σε μία έρευνα, του ότι η ταξική πάλη, έστω και σε πλαίσιο θεωρίας για την ώρα, παίρνει σάρκα και οστά. Οι διαφορές πλέον είναι εμφανείς και αν κάποτε η λαμογιά (φυσικά πλούσιος δεν αποτελεί συνώνυμη έννοια του καθάρματος) δεν μας πείραζε, επειδή είχαμε εξασφαλίσει και τη δική μας φωλιά, πλέον τα δεδομένα είναι διαφορετικά.

Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί πως εξαπατήθηκε. Πιστεύει ακράδαντα ότι πρέπει να υπάρξει μία αποκατάσταση των ισορροπιών, κάτι που εν μέρει αποτυπώθηκε και στην κάλπη. Εν μέρει διότι τα κατάλοιπα του παρελθόντος, συνέβαλαν στον σχηματισμό μίας κυβέρνησης, που είναι επί της ουσίας μία από τα ίδια.

Ο νέος γύρος περικοπών σε επίπεδο κοινωνικών παροχών, θα αποτελέσει την μετάβαση από την αμφιβολία στη βεβαιότητα του «δεν πάει άλλο». Οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στο να βαδίσουμε πάνω στα χνάρια των φίλων Ισπανών. Η δική τους σημαία, αυτή των κινητοποιήσεων υψώθηκε εκ νέου. Κάτι μου λέει όμως, ότι σύντομα θα δούμε πάλι και τους δικούς μας δρόμους γεμάτους.

 

Σχόλια

X