Η Σάρα Μπερνάρ (Sarah Bernhardt) ήταν μια θρυλική Γαλλίδα ηθοποιός του θεάτρου και του πρώιμου κινηματογράφου, για την οποία έχει ειπωθεί ότι ήταν «η πιο φημισμένη ηθοποιός που γνώρισε ποτέ ο κόσμος». Ο ζωγράφος Άλφονς Μούχα την είχε ως μοντέλο σε πολλά Αrt Νouveau έργα του.

 

Ο Άλφονς Μαρία Μούχα (1860–1939) ήταν Τσέχος ζωγράφος, εκπρόσωπος της Αρ Νουβό. Στο έργο του έχει αφιερωθεί το Μουσείο Μούχα στην Πράγα.

Όπως γράφει η Marta Kadlečíková στο βιβλίο της «Alphonse Mucha», «o Μούχα φοβόταν το φθινόπωρο και συχνά υπέφερε από γρίπη. Ήταν πολύ κοινωνικός και είχε μια ραφιναρισμένη συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες. Είχε μια λαμπερή επιδερμίδα και όμορφα, υγιή δόντια. Ήταν ζηλιάρης και αισιόδοξος με μεγάλη δόση ελαφρότητας.     

Γεννήθηκε στην πόλη Ίβαντσιτσε (Ivančice) στη Μοραβία  (σημερινή Τσεχία). Γεννημένος τον 19ο αιώνα παρέμεινε ένας άνθρωπος του 19ου  αιώνα μέχρι το τέλος της ζωής του και μόνο έτσι κατόρθωσε ν’ αφήσει το χαρακτηριστικό του αποτύπωμα στο στυλ της περιόδου, ένα στυλ που όσο ζούσε ονομαζόταν «το στυλ του Μούχα», πιστό στα αισθητικά ιδανικά του αιώνα του. Στο σχολείο απουσίαζε πολύ συχνά από τα μαθήματα, έλεγε ψέμματα και οι μόνοι καλοί βαθμοί που είχε ήταν στη ζωγραφική και το τραγούδι. Έτσι απέτυχε να εισαχθεί στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πράγας. Εργάστηκε ως υπάλληλος για 2 χρόνια και έπειτα πήγε στη Βιέννη όπου έμαθε να κατασκευάζει θεατρικά σκηνικά».

Όταν μια φωτιά κατέστρεψε το 1881 το Ring Theater, δούλεψε ως ανεξάρτητος ζωγράφος. Ο κόμης Καρλ Χούεν του Μίκουλοφ προσέλαβε τον Μούχα για να διακοσμήσει με τοιχογραφίες το κάστρο Χρουσοβάνυ Εμάχοφ και συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την εκπαίδευση του Μούχα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Ο Μούχα δυο χρόνια αργότερα μετακόμισε στο Παρίσι και σπούδασε στις Ακαδημίες Ζυλιέν και Κολαρόσσι, ενώ συγχρόνως έκανε εικονογραφήσεις σε περιοδικά και διαφημίσεις.

Το 1894 ο Μούχα προσφέρθηκε να δημιουργήσει μία αφίσα λιθογραφία που θα διαφήμιζε ένα θεατρικό έργο με πρωταγωνίστρια την Σάρα Μπερνάρ, την πιο διάσημη ηθοποιό του Παρισιού, στο Θέατρο της Αναγέννησης. Την 1η Ιανουαρίου 1895, η διαφήμιση της Γκισμόντα εμφανίστηκε στους δρόμους της πόλης και μέσα σε μία νύχτα έγινε διάσημη. Η Μπερνάρ ήταν τόσο ικανοποιημένη, ώστε έκλεισε συμβόλαιο έξι χρόνων με τον Μούχα.

«Μετά από πολλά χρόνια απίστευτης δουλειάς με πολλές παραγγελίες, που του έφερε και μεγάλη δημοσιότητα, κατάφερε να κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα και να δημιουργήσει για τους συμπατριώτες του το έργο του, Slav Epic… 

…Πέθανε πριν κλείσει τα 79, ακριβώς 4 μήνες μετά από τότε που οι Ναζί κατέλαβαν τη Βοημία και τη Μοραβία. Η μοίρα κάποιες φορές χτυπά σκληρά τους ευνοούμενούς της – θα μπορούσε να είχε φύγει λίγους μήνες νωρίτερα ή να είχε ζήσει ακόμα έξι χρόνια, αλλά όχι. Και ο  Άλφονς πίστευε τόσο πολύ σε αυτή!»  

Marta Kadlečíková

 

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ:

 

 

Η Μοντ Άνταμς ως Ζαν Ντ’ Αρκ, 1909, Metropolitan Museum

Ζωγραφισμένη στο Σικάγο το 1909, αυτή η εικόνα απεικονίζει την Αμερικανή ηθοποιό Maude Adams στο ρόλο της Joan of Arc στο έργο του Friedrich Schiller, «The Maid of Orleans», την οποία υποδύθηκε στο Στάδιο του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ στις 22 Ιουνίου 1909. Το πορτραίτο έγινε ειδικά για το γκαλά μιας νύχτας και παρουσιάστηκε ως αφίσα για την εκδήλωση. Ο Mucha σχεδίασε επίσης τα κοστούμια και τα σκηνικά και επόπτευσε την σκηνοθεσία. Στη συνέχεια, κατόπιν αιτήματος της ηθοποιού, ο πίνακας χρησίμευσε ως αφίσα για το λόμπι του Empire Theatre στη Νέα Υόρκη, στο οποίο η Adams έπαιζε τακτικά. Ο Mucha σχεδίασε το περίτεχνο, επιχρυσωμένο πλαίσιο.

 

Αυτή η αφίσα διαφήμισε το έργο Lorenzaccio, που γράφτηκε από τον Alfred de Musset και εμφανίστηκε στο Παρίσι το 1890. Ο χαρακτήρας του Lorenzaccio βασίστηκε στο Lorenzo the Magnificent, ένα μέλος της οικογένειας των Medici που κυβέρνησε την πόλη – κράτος της Φλωρεντίας κατά την περίοδο της Αναγέννησης. Τον έπαιξε η ηθοποιός Sarah Bernhardt και αυτή είναι η εικόνα της που βλέπουμε στην αφίσα. Είναι ντυμένη με ένα πολυτελές κοστούμι της μαύρης περιόδου, μ’ ένα στιλέτο να κρέμεται από τη ζώνη και κρατά ένα βιβλίο. Ο Lorenzaccio χάνεται στη σκέψη του, αναρωτιέται πώς να σώσει τη Φλωρεντία από έναν καταζητούμενο με δύναμη κατακτητή. Ο κατακτητής αντιπροσωπεύεται από τον δράκο στο πάνω μέρος της εικόνας. Η σιωπηρή χρωματική παλέτα του μπλε-χακί, του χρυσού και του μαύρου, σε συνδυασμό με τις μακριές άκρες της εικόνας, καθιστούν αυτή την αφίσα τυπικό παράδειγμα της περιόδου και του έργου του Alphonse Mucha. Παρόλο που ο Mucha αντιστάθηκε στην ύπαρξη ετικέτας Art Nouveau καλλιτέχνης, αυτή η εκτύπωση ταιριάζει στο art nouveau στυλ.

 

 

Τα JOB ήταν ένα δημοφιλές εμπορικό σήμα του τσιγαρόχαρτου που παραγόταν από την Republic Tobacco στο Perpignan της Γαλλίας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1890, η εταιρεία προσέλαβε τον καλλιτέχνη τέχνης Art Nouveau, Alphonse Mucha, καθώς και πολλούς άλλους καλλιτέχνες, για να σχεδιάσουν διαφημιστικές αφίσες για το εμπορικό σήμα.

Ο Mucha συνέστησε μια αιωνόβια μακρυμαλλούσα θεά, που κρατούσε ένα στριφτό τσιγάρο. Εμπνεύστηκε την εικόνα από τους Sibyls του Michelangelo από το παρεκκλήσι της Σιξτίνης. Η εικόνα της αφίσας ήταν τόσο δημοφιλής που πωλήθηκε ως λιθογραφία.

Αυτή ήταν η πρώτη σειρά διακοσμητικών πάνελ του Mucha και έγινε μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές του. Ήταν τόσο δημοφιλής, που ο Mucha κλήθηκε από τον Champenois να παράγει τουλάχιστον δύο ακόμη σύνολα με βάση το ίδιο θέμα το 1897 και το 1900.

Η ιδέα της προσωποποίησης των εποχών δεν ήταν κάτι νέο – παραδείγματα μπορούσαν να βρεθούν στα έργα των παλαιών κυρίων και άλλων εκδόσεων του Champenois. Ωστόσο, οι νύμφες που μοιάζουν με τις εποχιακές απόψεις της υπαίθρου, έφεραν νέα πνοή στο κλασικό θέμα. Στα τέσσερα πάνελ που φαίνονται εδώ, ο Mucha καταγράφει τις διαθέσεις των εποχών – την αθώα Άνοιξη, το αποπνικτικό καλοκαίρι, το γόνιμο φθινόπωρο και τον παγωμένο χειμώνα και όλες μαζί αντιπροσωπεύουν τον αρμονικό κύκλο της φύσης.

DECORATIVE PANELS

Όπως δηλώνει ο τίτλος, αυτό το κομμάτι των Παρισινών ασχολιών του  Mucha ήταν αφιερωμένο στη δημιουργία εσωτερικών διακοσμήσεων. H Art Nouveau, επίσης γνωστή ως Μοντέρνο Στυλ, δεν ήταν μόνο ένα καλλιτεχνικό ρεύμα, αλλά ως κάποιο βαθμό κι ένα κίνημα που δεν στερείται κοινωνικών οπτικών. Ένα από τα σλόγκαν της υποστήριζε ότι οι φτωχοί είχαν δικαίωμα στην ομορφιά, όπως και οι πλούσιοι. Αυτές οι λιθογραφίες ήταν σχετικά φτηνές και κάποιες φορές  χρησιμοποιούνταν ως διακοσμήσεις οθόνης. Ωστόσο υπήρχαν και πολυτελείς λιθογραφίες από μετάξι. Τα διακοσμητικά αυτά πάνελς ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή, αφού όλοι μπορούσαν να τα αγοράσουν.

Δεξιά είναι η «La Topaze» (1900), ένας από τους τέσσερις στη σειρά  πολύτιμους λίθους (Les Pierres Précieuses) του Alphonse Mucha.

 

 

Ήταν χαρακτηριστικό για τον Mucha, ότι ακόμη και σε περιπτώσεις που αφορούσαν διαφημίσεις μη-ποιητικών προϊόντων, όπως ποδήλατα ή τσιγαρόχαρτα, να χρησιμοποιεί πάντα σαν μόνιμο μοτίβο του μια γυναικεία φιγούρα. Το κάθε προϊόν αναφερόταν βάσει του τίτλου του πόστερ ή της ίδιας της εικόνας που ο ζωγράφος είχε επιλέξει για να διαφημίσει το προϊόν.

 

 

Το Slav Epic είναι ένας κύκλος 20 μεγάλων καμβάδων που ζωγράφισε ο Τσέχος αρ νουβό ζωγράφος Alphonse Mucha μεταξύ 1910 και 1928. Ο κύκλος απεικονίζει τη μυθολογία και την ιστορία των Τσέχων και άλλων σλαβικών λαών. Το 1928, αφού ολοκλήρωσε το μνημειώδες του έργο, ο Mucha έδωσε τον κύκλο στην πόλη της Πράγας, υπό την προϋπόθεση ότι η πόλη θα οικοδομήσει ένα ειδικό περίπτερο γι’ αυτό. Πριν από το 2012, το έργο αποτέλεσε μέρος της μόνιμης έκθεσης στο κάστρο της πόλης Moravský Krumlov στην περιοχή της Τσεχίας. Το 2012, και τα 20 έργα μεταφέρθηκαν και παρουσιάζονται μαζί στο ισόγειο του παλατιού Veletržní σε έκθεση που διοργάνωσε η Εθνική Πινακοθήκη στην Πράγα.

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

X