BAUHAUS : Οι αρχές

Οι Bauhaus κατάγονταν από το Νόρθαμπτον, μια μικρή εγγλέζικη πόλη κοντά στο Μπέρμινχαμ, που οι ίδιοι χαρακτήριζαν σαν την «Μέκκα του φόνου στην Κεντρική Αγγλία». Δημιούργησαν το γκρουπ τον Ιανουάριο του 1979, αλλά ήδη από το 1977 τα δυο αδέλφια Haskins, David και Kevin, αποτελούσαν μέρος ενός πανκ συγκροτήματος, που το έλεγαν Submerged Truth”, το οποίο είχε, όπως τόσα σχήματα της εποχής, μια σύντομη καριέρα. Τον επόμενο χρόνο ο Peter Murphy (τραγουδιστής) και ο Daniel Ash (κιθαρίστας), παλιοί συμμαθητές, βρέθηκαν ξανά.

Τα κοινά μουσικά ενδιαφέροντα τους έκαναν να γράψουν μερικά τραγούδια σε μια παλιά κασέτα. Το επόμενο βήμα ήταν η επαφή με τα δυο αδέλφια David Jay (μπασίστας) και Kevin (ντραμίστας), τα οποία είχαν δουλέψει με τον Daniel σε κάποιο σχήμα που λεγόταν “The Craze”. Κι από εδώ αρχίζει η ιστορία των Bauhaus.

«Το όνομά μας διαλέχτηκε για να υπονοήσουμε συγγενικές σχέσεις με το στυλ μας… Μετά πάντως αυτή η επιλογή θα γίνεται όλο και λιγότερο σημαντική, καθότι η γνώμη μας ήταν να μη συνδεθούμε με το αυθεντικό κίνημα Bauhaus».

Bau= κατασκευή – Haus= σπίτι 

Bauhaus: ονομασία της κρατικής σχολής αρχιτεκτονικής, εφαρμοσμένων τεχνών και διακόσμησης που ιδρύθηκε το 1919 στη Βαϊμάρη της Γερμανίας από τον Walter Gropius με σκοπό να πραγματώσει ένα σύστημα καλλιτεχνικής παιδείας, ενιαίας και πλήρους,  τόσο στον τεχνικό τομέα όσο και στην τυπική εκπαίδευση. Το 1933 σταματάει η λειτουργία της από τον Χίτλερ, ο οποίος την θεωρούσε έκφραση διεθνιστικών τάσεων στον τομέα της τέχνης.

1979

Το πρώτο τους single, «Bela Lugosi’s dead», είναι εμπνευσμένο από τους θρήνους που ακολούθησαν τον θάνατο του Ουγγαρέζου ηθοποιού, Bela Lugosi, που έδωσε στο ρόλο του Κόμη Δράκουλα, μία από τις πιο σημαντικές κινηματογραφικές ερμηνείες.

Ένα εξαιρετικό ξεκίνημα, που αποκάλυψε αμέσως το στυλ του γκρουπ και που αποτελεί μέχρι και σήμερα το «μανιφέστο» της γενιάς dark και θεμέλιο λίθο της underground μουσικής έκφρασης του μετα-punk.

O Peter Murphy στην ταινία  «The Hunger» 

Η συμμετοχή της μπάντας σε κινηματογραφική ταινία

Το τραγούδι  «Bela Lugosi’s Dead» των Bauhaus παίζει πάνω στην αρχική σκηνή της ταινίας και στα credits.

«Η Πείνα» είναι μια ερωτική horror movie του 1983 του Tony Scott, με πρωταγωνιστές την Catherine Deneuve, τον David Bowie και τη Susan Sarandon. Είναι η ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου μεταξύ ενός γιατρού, που ειδικεύεται στην έρευνα για τον ύπνο και τη γήρανση και ένα ζευγάρι βαμπίρ. Η ταινία είναι μια χαλαρή προσαρμογή του μυθιστορήματος του 1981 με το ίδιο όνομα, του Whitley Strieber. Λόγω της σκοτεινής ατμόσφαιρας της έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στην Goth κουλτούρα.

1980

2ο single: “Dark Entries” και συνεργασία με την δισκογραφική εταιρεία 4AD.

3ο single: “Terror couple kill colonel”

Πρώτο άλμπουμ: «In the flat field»

4ο single: “Telegram Sam” (remake του ομώνυμου τραγουδιού του Μαρκ Μπόλαν)

1981

5ο single: “Kick in the Eye” και συνεργασία με την δισκογραφική εταιρεία Beggars Banquet.

6ο single: “Passion of Lovers”

Δεύτερο άλμπουμ: “Mask”

1982

Συνάντηση με τον David Bowie στο Old Vic του Λονδίνου σε μια συναυλία τους. Στον Bowie άρεσε τόσο πολύ το mixture μουσικής και θεάτρου που έκαναν και γι’ αυτό το λόγο τους κάλεσε να συμμετέχουν και στην ταινία “The Hunger”.

7ο single: “Spirit”

Τρίτο άλμπουμ: “The sky’s gone out”, όπου περιλαμβάνει το remake του “Third Unkle” του Brian Eno.

1985

45άρια:  “Lagartija Nick” & “She’s in Parties”

Τέταρτο άλμπουμ: “Burning from the inside”

BAUHAUS: «Αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή είναι η παρουσίαση των ομαδικών μας ενδιαφερόντων που κυμαίνονται από συγγραφείς, όπως ο Ρεμπώ, ο Πόε και ο Μπάροουζ μέχρι την μουσική των John Cale, Brian Eno, Marc Bolan & David Bowie».

ΠΗΓΗ: bauhaus – Εκδόσεις «ΣΙΓΑΡΕΤΑ» – 08-1992

 

«Στις 8:30 μ.μ. έγραφε το εισιτήριο παίζουν οι Bauhaus στο γήπεδο του μπάσκετ, Σπόρτινγκ. Στις 8:30 σαν γνήσιοι Άγγλοι, ανέβαιναν τα σκαλιά της εξέδρας για να παίξουν. Αδύνατοι, ωραίοι σαν Έλληνες, υποκλίθηκαν μπροστά μας και πήραν τα όργανα στα χέρια τους… Bauhaus λέγονται και ξέρουνε τι είναι. Χορευτές και μεγάλοι ηθοποιοί, μίμοι. Ο τραγουδιστής είναι ένας μικρός Νιζίνσκυ, ένας Μερς Κάνιγκαμ. Ένα γνήσιο παιδί του ρυθμού, του αργού θανάτου… Τέλειοι κάτοχοι της τέχνης τους«.

Από το βιβλίο του Γιώργου Χρονά: Ψεύτικες Βλεφαρίδες. Οδός Πανός, 1987

Σχόλια

X