«When I was younger so much younger than today
I always needed somebody’s help in any way…»

…ήθελα  να αισθάνομαι ότι είμαστε μαζί. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως οι λέξεις -σε κάθε λεξιλόγιο- δεν είναι ποτέ ίδιας σημασίας. Έτσι και το “μαζί” είναι κάπως μπερδεμένο. Εξαρτάται από το πώς το εννοεί κανείς. Ας πούμε εγώ, ακόμα θέλω να είμαστε μαζί. Αλλά με τη σημασία που εννοούσα όταν ήμουνα παιδί. Τότε, δεν είχα ιδέα τι είναι το χρήμα, αγνοούσα την ύπαρξη εξουσίας, αγαπούσα τόσο πολύ αυτή τη μικρούλα ερωμένη του Δία, ονόματι Ευρώπη και αρνιόμουν να καταλάβω γιατί από την «ένωσή» της έλειπαν χώρες όπως αυτή η μεγάλη έκταση που λέγεται Ρωσία. Ω! Αυτές οι αναμνήσεις είναι τόσο γλυκανάλατες. Κι εγώ φοβάμαι μήπως εξακολλουθώ να είμαι τόσο ρομαντική.

Πέρσυ στο ελληνικό δημοψήμισμα για το αν ο λαός στην Ελλάδα δέχεται τα μέτρα της τρόικα, η πλειοψηφία είπε ΌΧΙ, παρόλο που γνώριζε ότι η άρνηση συνεπαγόταν με το να μας διώξουν -τα αφεντικά της Ε.Ε.- κακήν κακώς απ’ αυτήν. Το ΌΧΙ ο «αριστερός» πρωθυπουργός, όπου εκείνη την περίοδο ενσάρκωνε το ρόλο του επαναστημένου ανθρώπου του Αλμπέρ Καμύ, και η κυβέρνησή του, άλλαξαν ρεπερτόριο και μετέτρεψαν το ηχηρό ΌΧΙ σε ΝΑΙ. Και τώρα, τα μέτρα, είναι πιο δυσβάσταχτα από ποτέ, οι συνθήκες χειρότερες, κόσμος δουλεύει περισσότερες ώρες απ’όσες έχει φανταστεί ένας «»πολιτισμένος» Ευρωπαίος», και παίρνει το 1/3 του μισθού του «Ευρωπαίου». Άλλοι εργάζονται χωρίς λεφτά για ήδη χρεοκοπημένες εταιρείες και άλλοι, οι περισσότεροι εχουν πτυχία, γνωρίζουν ξένες γλώσσες και όμως είναι άνεργοι. Αν παρέμενε το ΌΧΙ, ίσως στην αρχή να ήταν ακόμα χειρότερα καθώς οι προετοιμασίες π.χ. για φάρμακα και ιατρεία ήταν ανύπαρκτες, οι αντιδομές του κόσμου του κινήματος… κι αυτές. Άλλη εκδοχή που ακουγόταν ήταν να μας εσωζε απο τα «κακά αφεντικά» της Γερμανίας, η Ρωσία, και να μας έβαζε στο δικό της «καλό» μανδύα..

Μαλακίες, τίποτα δε δικαιολογεί το μη σεβασμό σε ένα δημοψήφισμα που ούτως ή άλλως ήταν από την αρχή παραπλανητικό. Δε στηρίζω την Ε.Ε. φίλοι μου, δε στηρίζω κανενός είδους εξουσία, κανενός είδους συμμαχία που θέλει αίμα λαού για να ζήσει. Και είμαι ακριβώς το αντίθετο από τη δεξιά. Είναι γνωστό πως κάποια πράγματα φαινομενικά μοιάζουν λίγο αντιφατικά αλλά όσοι γνωρίζετε από πολιτική ξέρετε πως είναι για ακριβώς αντίθετους σκοπούς. Σιχαίνομαι τον Φάρατζ, σιχαίνομαι που πανηγυρίζει αυτός και όλοι οι φασίστες σκουλήκια για την έξοδο της Βρετανίας απ’την Ε.Ε. Προβληματίζομαι που οι περισσότεροι νέοι ψήφισαν για την παραμονή. Και οικτίρω αυτούς που τρομοκρατούν για τα αποτελέσματα όσο και τους τρομολάγνους.

Χαίρομαι  για το χαστούκι που δώσατε στους Γερμανούς (πάντα μιλάμε για ηγεσίες και όχι για το λαό), έπειτα διασκεδάζω με τους άρχοντες της Ε.Ε. που σας πετάνε -και καλά- κακήν κακώς κάνοντας τον καμπόσο, κρατώντας μουτράκια, λες και δεν ξέρουμε όλοι ότι η Βρετανία, η 5η οικονομία στον κόσμο, δεν τους είχε ποτέ ανάγκη. Στενοχωριέμαι μόνο λίγο για τους «ευρωπαίους υπήκοους» στη Βρετανία, όσο και τους βρετανούς στην Ε.Ε. αλλά μην ξεχνάτε, η «έξοδος» κρατάει δύο χρόνια το λιγότερο και πολύ πιθανό να ρυθμιστεί το ζήτημα των υπηκόων, όχι γιατί μας λυπούνται μα γιατί δεν συμφέρει κανέναν από τους πάνω.

Λαέ της Βρετανίας, μη λυπάσαι ούτε και να χαίρεσαι για λάθος λόγους, δε μας χώρισε τίποτα που να μη μας ενώνει πάντα. Κι αυτό είναι η αλληλεγγύη των λαών και όχι των εξουσιών!

υ.γ.1 σε λίγα χρόνια, τα λέμε από κοντά στον Τάμεση ή στο Surrey.
υ.γ.2 Αναρχία.

 

 

Same text in English

Σχόλια

Αρθρογράφος

Λίνα Φούντογλου

Γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα. Εχει συνεργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο -μεταξύ άλλων- σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, του ΔηΠεΘε Κοζάνης, του ΔηΠεΘε Ιωαννίνων και του ΚΘΒΕ, του Urbn Theatr και με σκηνοθέτες όπως την Νικαίτη Κοντούρη, τον Νικο Αρβανίτη, τον Ηλία Παναγιωτακόπουλο, τον Αντώνη Morgan Κωνσταντουδάκη κ.α. Είναι συνιδρύτρια της κινηματογραφικής ομάδας NAIL - Hit n’ Run Productions, με συμμετοχή ως ηθοποιός σε πάνω απο 15 μικρού μήκους ταινίες στους δρόμους της Αθήνας (όπως Dead Inside, Lolita Revolution, Carol κ.α.) Με τη NAIL έχει αναλάβει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά. Συμμετείχε ως βασική ηρωίδα στην ταινία DER που βραβεύτηκε στο Λονδινο, και στο επίσημο video clip, Έλα Κοντά μου, του Παύλου Παυλίδη & B-Movies. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή, δημιουργικό μηδέν, και διατηρεί τη στήλη Απεριοριστων (δια)δρομών στο 3pointmagazine ενώ ποιήματά της μεταφράστηκαν στα Γαλλικά απο τον εκδοτικό οίκο Riveneuve Continents. Σπουδές: Αριστούχος της Δραματικης Σχολής Αθηνών “Γιώργος Θεοδοσιάδης” με υποτροφία, 2012, και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, 2012.

Σχετικά Άρθρα

X