Οπισθόφυλλο

Αποσπάσματα από αγαπημένα μας βιβλία και συγγραφικά έργα. Ποιήματα, λογοτεχνικά, φιλοσοφικά και πολιτικά κείμενα.

Οι Βρυκόλακες, του Χένρικ Ίψεν

Κα ΑΛΒΙΝΓΚ: Βρυκόλακες! Όταν άκουσα μέσα κει τη Ρεγκίνα και τον Όσβαλντ ένοιωθα ότι έβλεπα μπροστά μου Βρυκόλακες, πάστωρ Μάντερς. Δεν είναι μόνο τα όσα κληρονομήσαμε από τους γονείς μας που "κυριαρχούν" μέσα μ...

Θάλαμος ανανήψεως, της Πέπης Ρηγοπούλου

Το μαρσάρισμα του τανκ έσπασε αυτό το ηχητικό κενό. Είχε αρχίσει να κινείται. Από την πλευρά της Στουρνάρη. Απέναντι και αριστερά καθώς κοιτώ από την πόρτα. Το βλέπω να έρχεται. Όταν ξανασκεφτόμουν αυτή την εικ...

Διπλό βιβλίο, του Δημήτρη Χατζή

Ή μήπως ο έρωτας δεν είναι για τους φτωχούς -τα μπερδεύουν όλα και πεινασμένοι γι’ αυτό που λέγαμε, την αληθινή ζωή- τα περιμένουν όλα μονάχα απ’ τον έρωτα; Ή μήπως ακόμα, έτσι είναι ο κόσμος αυτός ο σημερινός ...

Λίγη ζωή, της Χάνια Γιαναγκιχάρα

Αν αγαπάς το σπίτι σου και ακόμα και αν δεν το αγαπάς δεν υπάρχει τίποτα πιο ζεστό πιο άνετο ή ευχάριστο από αυτή την πρώτη εβδομάδα της επιστροφής. Αυτή την εβδομάδα ακόμα και τα πράγματα που θα σε ενοχλούσ...

Η μέθη της μεταμόρφωσης, του Στέφαν Τσβάϊχ

Πόσο θα ήθελε να βρίσκεται τώρα στο σπίτι και να ονειρεύεται γλυκά. Κάτω από την τεχνητή σκιά που ρίχνουν οι κατεβασμένες περσίδες, τα χαρτιά και τα έντυπα μοιάζουν να κοιμούνται στα ράφια και στα συρτάρια, νωθ...

Μετά το Τέλος, του Κώστα Βεργόπουλου

Ανώτερο στάδιο καπιταλισμού: ο ολικός καπιταλισμός. Όχι πλέον η αύξηση της παραγωγικότητος, η συσσώρευση κερδών και κεφαλαίου από την παραγωγή, αλλά κερδοσκοπία και στοιχήματα σχετικά με το όλο και περισσότε...

Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς

«…Πέρασαν ακόμη δύο βδομάδες. Ο Ιβάν Ιλιτς δεν σηκωνόταν από τον καναπέ. Δεν ήθελε να ξαπλώσει στο κρεβάτι – προτιμούσε τον καναπέ. Μόνος, κατάμονος, με το πρόσωπο γυρισμένο σχεδόν συνέχεια κατά τον τοίχο βασαν...

Ωδή στην επανάσταση, του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι

Σε σένα, κατασφυρισμένη, χλευασμένη από πυροβολαρχίες, σε σένα, καταφαρμακωμένη με κακολογίες των λογχών, θαυμασμένος υψώνω πάνω απ’ τις απλωμένες υβρεολογίες της ωδής το μεγαλειώδες «Ω»! Ω, άγρια! Ω,...

Η Θάλασσα μες στα χέρια μας, του Αλμπέρ Καμύ

Έτσι, έγω που δεν έχω τίποτα δικό μου, που χάρισα την περιουσία μου, που κτασκηνώνω κοντά σ' όλα μου τα σπίτια, είμαι παρ' όλα αυτά απόλυτα ευχαριστημένος όταν το θέλο, σαλπάρω όποτε μου κάνει κέφι, η απελπισία...
X