Ψιλο-λόγια

«Ανώφελα κι ωραία να σκορπιστώ»*

Δευτέρα. Τις αγαπώ τις Δευτέρες. Έχουν μια ελπίδα αφετηρίας. Δευτέρα γεννήθηκα. Φθινοπωρινή. Η μάνα μου πάλευε να με κρατήσει κι άλλο. Εγώ βιαζόμουνα. Ήθελα άπλα. Όταν ήμουν μικρή έπεφτα από το κρεβάτι. Τα βρά...

Μια Κυριακή μαζί σου

Ήταν Κυριακή, ξυπνήσαμε μαζί, φθινόπωρο έξω, δροσούλα που λες και συ, μα η καρδιά ζεστή. Πάπλωμα ζεστό, φως λιγοστό, μόνο όσο μπορεί να ξεπροβάλει από τις χαραμάδες και να φωτίσει τα νυσταγμένα μάτια. Σηκώνεσα...

«Ένας μετανάστης και μια περιπλάνηση»

Είχαμε όλοι τις αγωνίες μας. Πάνω σε εκείνη τη σκηνή σχεδόν είκοσι χρόνια κοινής συνύπαρξης. Άνθρωποι που αποκαλούνται φίλοι! Έχεις ιδέα πόσο σημαντική είναι ετούτη η λέξη; Όχι λόγια που μοιάζουν με ανεμόσκαλες...

«Μια χούντα μας χρειάζεται»

Επταετία! Παράδεισος επίγειος! Ούτε νεκροί υπήρξαν, ούτε φυλακισμένοι, ούτε βασανισμένοι. Οι κραυγές που ακούγονταν από τα κρατητήρια τρυπούσαν τους τοίχους. Ψυχές ελεύθερες, σώματα πονεμένα! «Μη μιλήσεις! Μ...

Λίστα μνήμης!

Να θυμηθώ να ξεσκονίσω τα βιβλία μου! Να διαβάσω όλες τις υπογραμμισμένες λέξεις που κάποτε με καθόρισαν κι έζησα «εκατό χρόνια μοναξιά». Ήρθε η στιγμή να βγω να παίξω.. Να θυμηθώ να ποτίσω εκείνη την αλόη π...

Σήμερα στο τρένο

Σήμερα στο τρένο ένα ζευγάρι ηλικιωμένων έδειχνε ανήσυχο. Ο παππούς είχε μια μικρή πληγή στο χέρι, πάνω από την παλάμη, στην όποια όμως σχηματιζόταν συνέχεια μια κηλίδα αίματος. Ό,τι κι αν έκανε η σύντροφός του...

Αυτό δεν τελειώνει

Πέρασες σαν αέρας, εμπόδια υπήρχαν μόνο στην φαντασία, η κάθε αμφιβολία έγινε σκόνη. Κάθεσαι εκεί και με κοιτάς σαν να προκαλείς την καταστροφή σου. Κι εγώ αμήχανος στέκω και σε θαυμάζω. "Και που θα φτάσει α...

Οι Κυριακές μας

Κάθε Κυριακή, ο πατέρας κάποιας απέναντι οικογένειας ανεβαίνει στην ταράτσα από νωρίς το πρωί και ετοιμάζει τη φωτιά. Ζητά την παρέα του γείτονα, πίνουν μαζί τον πρώτο καφέ και κάνουν αστεία. Κάποιες λέξεις ακο...

Ολομόναχοι μαζί

Κέντρο. Κυριακή μεσημέρι. Δικαιοσύνης, Καλοκαιρινού, 1821! Τρίστρατο. Ζέστη. Οκτώβρης. Ξεράθηκαν οι δρόμοι. Ξεράθηκαν οι άνθρωποι. Στέκουν εκεί, γυμνά κλαδιά, πεσμένα φύλλα. Χάσκουν ανοιχτά στόματα. Η ζωή πο...

Ο διακόπτης

Ο διακόπτης, ανοιγοκλείνει εποχές ζεσταίνει τη μοναξιά και ζηλεύει τ' αγγίγματα ξεχνιέται για μήνες, μα δε ξεχνάει στιγμή δίνει την επιλογή, αλλά την καθορίζει δίνει ζωή, μα και έμφαση στον θάνατο...
X