«Frankly, my dear, I don’t give a damn». Η ατάκα του Clark Gable στην ταινία «Gone with the Wind», έμεινε στην ιστορία. Δεν γνωρίζω αν η ελληνική μπάντα «Frankly my dear» εμπνεύστηκε τ’ όνομά της από το γνωστό φιλμ του 1939, αλλά έχουν τα φόντα να μας απασχολήσουν μελλοντικά.

Πριν από λίγους μήνες ξεκίνησαν πρόβες και ζωντανές εμφανίσεις, δημοσιεύοντας κάποια δείγματα από το υλικό που δουλεύουν. Η διασκευή του «in sleep» της Lissie, αν και δεν παρουσιάζει τολμηρές αλλαγές, είναι λιγότερο «τσιριχτή», άρα και περισσότερο συμπαθής. Το σχήμα μοιάζει δεμένο, η Έλενα Χρυσικού δεν προσπαθεί να τραγουδήσει, αλλά τραγουδά αγγλικά και το κυριότερο δεν ταλαιπωρήσε για να γνωρίσεις τον ήχο τους. Κερδίζουν την πρώτη εντύπωση, βγάζοντας ενέργεια, κέφι και δυναμική. Σύντομα θα έχουμε και τα πρώτα δικά τους κομμάτια.

Guano Apes – Rain

«I’m alone
Can’t wait until I feel your rain
So unreal
Can’t find another place of your rain
I believe
I still believe in your warm rain
I’m alone
Can’t sleep until I feel your rain»

Όταν ακόμη πηγαίναμε σχολείο, κάναμε τότε με τον Tommy ένα κόλπο. Kρύβαμε κάτω από τη μπλούζα το cd player, με τα καλώδια να περνάνε μέσα από τα μανίκια και σε στυλ προσέχω λίγο βαριεστημένα τον καθηγητή, αλλά καλύπτω με το χέρι αυτί και ακουστικό, απολαμβάναμε τα κομματάκια μας και περνούσε κάπως πιο γρήγορα η ώρα. Αυτό που μ’ άρεσε περισσότερο βέβαια ήταν η διαδικασία της ανταλλαγής. Τη μία μέρα του ‘φερνα δισκάκι από τα Κίτρινα Ποδήλατα, την άλλη εκείνος από τον Φοίβο Δεληβοριά και πάει λέγοντας.

Μια μέρα μαζί του είχε ένα δισκάκι με 3-4 κομμάτια, τα οποία θα επιχειρούσαμε να διασκευάσουμε ως «Πυρηνικά Πειραγμένοι», όπως λεγόταν η όχι και τόσο ταλαντούχα μπάντα μας. Όταν άκουσα για πρώτη φορά το Rain των Guano Apes κατάλαβα δύο πράγματα. Πρώτον ότι δεν μπορούσαμε να το βγάλουμε και δεύτερον ότι πρόκειται για ένα υπέροχο κομμάτι. Όχι τόσο στιχουργικά, όσο μουσικά. Δεν συνέβη για πρώτη φορά, το 1997, κάποιος να παρατήσει κάποια. Ούτε κάποια να μην αισθάνεται το ίδιο με κάποιον. Όμως η αγάπη κι ο έρωτας μπορούν να εκφραστούν με πολλούς τρόπους, αν βρεθεί ο κατάλληλος, τότε ακόμα και το πιο κλισέ θέμα, γίνεται συναρπαστικό.

Ιnbox…

Η δική σας πρόταση γι’ αυτή την εβδομάδα από τoν Δημήτρη.

Ορφέας Περίδης – Αυτός που πάει τη ζωή

Αυτός που πάει τη ζωή
λιγάκι παραπέρα
Ειν’ ο πιο μοναχός στη γη
όταν τελειώνει η μέρα

Αυτός που παίρνει μια σταλιά
και πέλαγο την κάνει
Θα δει ποτάμια δάκρυα
που ανθρώπου νους δε φτάνει

*Συνεχίζετε να στέλνετε τις δικές σας προτάσεις στο papantoniou90@yahoo.gr, νέο ραντεβού την ερχόμενη Τρίτη.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Από τα 9 του κυκλοφορεί με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge. Διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς. Venceremos.

Σχετικά Άρθρα

X