Ο Απρίλιος έκανε για τα καλά την εμφάνισή του  και μαζί με αυτόν αναμνήσεις κατέκλυσαν το μυαλό μου, και σχεδόν αυθόρμητα μεταφέρθηκα πολλά χρόνια πίσω. Στο δημοτικό,τότε που η πρωταπριλιά είχε ακόμα νόημα.

Τότε που πηγαίναμε στη τάξη νωρίτερα για να οργανώσουμε τη φάρσα που είχαμε σκαρφιστεί αποβραδίς .Πάντα ψάχναμε κάτι πρωτότυπο και σχεδόν πάντα καταλήγαμε να κρυβόμαστε σε κάτι κούτες στη ταράτσα ή να κολλάμε τσίχλες σε οποιοδήποτε έπιπλο και αντικείμενο που θα μπορούσε να αγγίξει ο δάσκαλος χωρίς να το καταλάβει. Πάντα μας ανακάλυπτε,αλλά εμείς συνεχίζαμε κάθε χρόνο!

Έρχεται κάποια στιγμή,όμως, που συνειδητοποιείς ότι  η παιδική αθωότητα και διάθεση έχει χαθεί για τα καλά. Αναπολείς το παρελθόν με μία ζεστασιά που νιώθεις ότι δύσκολα θα επιστρέψει Πλέον η πρωταπριλιά είναι μία μέρα όπως όλες οι άλλες. Πνιγμένη στη ρουτίνα,στην καθημερινότητα και στις όποιες υποχρεώσεις πρέπει να βγάλω εις πέραν. Δεν πιστεύω εξάλλου στις ημέρες με τις ταμπέλες,,αλλά αυτή τη χρονιά δεν είχα τη διάθεση να κάνω ή να λάβω το παραμικρό αστείο. Μπορεί εντέλει να μην ήταν και ποτέ ξεχωριστή μέρα,απλά μία αφορμή για να εκτονωθεί η παιδική τότε δημιουργικότητα και όρεξη για πλάκα και αστεία.

Το μόνο που έχει μείνει ακέραιο και ίσως έχει πολλαπλασιαστεί από τις ιδιότητες που μας χαρακτηρίζουν σαν παιδιά είναι το αστείρευτο πάθος και η ενέργεια για τα όνειρα και τους στόχους.Τοτε βέβαια έτρεχα με όλες μου τις δυνάμεις για να βγω πρώτη στις σκυταλοδρομίες και ονειρευόμουν να φτιάξω ένα άσυλο για ζώα και να γίνω κτηνίατρος. Πλέον  οι στόχοι έχουν εξορθολογιστεί και αυτοί με τη σειρά τους,την κτηνιατρική σαφώς και δεν την “άγγιξα”  ,αλλά τα όνειρα παραμένουν ατόφια και ολοένα και πολλαπλασιάζονται.

Μπορεί πλέον να αντικρίζουμε  τον κόσμο από “ενήλικα” μάτια αλλά τα όνειρα μας συνεχίζουν και διατηρούν το παιδικό γεμάτο ενέργεια χαμόγελο μας. Εξάλλου,όπως έλεγε σοφά και μία φίλη μου,αυτά είναι που μας κρατάνε όρθιους μέσα στο χάος της καθημερινότητας!

Σχόλια

X