Η 1η Δεκεμβρίου θεσπίστηκε ως η μέρα κατά του HIV. Αν και οι παγκόσμιες ημέρες είναι μια αφορμή για να ξεχνάμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο κάποια σοβαρά ζητήματα, μπορούν να μας δώσουν την ευκαιρία να θυμηθούμε και να κάνουμε γνωστά κάποια πράγματα. Ο HIV είναι ένας ιός που συγκέντρωσε πολλές προκαταλήψεις γύρω από τους φορείς του. Αρχικά ο ιός θεωρούνταν ότι αφορά χώρες της Αφρικής. Όταν έφτασε στο δυτικό κόσμο ήταν η ασθένεια των ομοφυλοφίλων, των τοξικομανών, των εκδιδομένων γυναικών. Ο ιός προκαλούσε τον τρόμο και παράλληλα μια στρεβλή αντίληψη σχετικά με τους τρόπους διάδοσής του. Οι φορείς του HIV στιγματίζονται και περιθωριοποιούνται.

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα και της κρίσης, καταγράφηκε το πιο συγκλονιστικό περιστατικό ποινικοποίησης των φορέων του HIV. Ήταν 3 Μαΐου του 2012, λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές, όταν το Υπουργείο Υγείας, σε μια επίδειξη ευθύνης, αφού προσήγαγε, συνέλαβε και έθεσε υπό κράτηση 29 οροθετικές και τοξικομανείς γυναίκες, προχώρησε στη διαπόμπευσή τους δημοσιοποιώντας τα στοιχεία της ταυτότητάς τους και τις φωτογραφίες τους. Ο λόγος ήταν η προστασία της ελληνικής οικογένειας από τον υγειονομικό κίνδυνο των οροθετικών εκδιδομένων.

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος για να αποφυλακιστούν και οι τελευταίες πέντε κρατούμενες. Η αρχική κατηγορία βαριάς σκοπούμενης βλάβης μετατράπηκε σε πλημμέλημα μετά από διεθνείς αντιδράσεις για το περιστατικό. Εκτός από ένα ακραίο περιστατικό καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παραβίασης του ιατρικού απορρήτου, η ιστορία περιέχει άλλη μια έκφραση προκατάληψης από τους θεσμούς. Για την πλειοψηφία των γυναικών αυτών δεν υπήρχε αποδεικτικό στοιχείο ότι ασκούν το επάγγελμα της πορνείας. Αυτό ήρθε σαν συνεπαγόμενο από την εξάρτησή τους στα ναρκωτικά.

Ο τότε υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, ήδη από το Νοέμβριο του 2011 είχε τοποθετηθεί σχετικά με τον τρόπο που έβλεπε τους φορείς του AIDS. «Υπάρχει ανάγκη συναγερμού!» , έλεγε τη στιγμή που στους χρήστες ναρκωτικών ο ιός είχε αυξηθεί 1000%. Το περιοδικό Τhe Lancet, ένα από τα πιο παλιά και έγκυρα επιστημονικά περιοδικά, δημοσίευε το 2014 άρθρο με τίτλο: «Κρίση της Υγείας στην Ελλάδα: Από τη λιτότητα στον αρνητισμό». Στο άρθρο αναφέρει με στατιστικά στοιχεία τα παρακάτω: Από την πρώτη χρονιά του μνημονίου, κόπηκε το ένα τρίτο της χρηματοδότησης των προγραμμάτων street work, ενώ ο αριθμός των ηρωινομανών αυξάνονταν και την ίδια στιγμή η παροχή συριγγών και προφυλακτικών σε χρήστες μειώθηκε κατά 10% και 24% αντίστοιχα. Το 2012 έχουμε ραγδαία αύξηση των περιστατικών HIV ανάμεσα σε τοξικομανείς. Το 2013 ο Άδωνης Γεωργιάδης επανεισήγαγε έναν αμφιλεγόμενο νόμο που αφορούσε αναγκαστικούς ελέγχους για λοιμώδεις ασθένειες υπό αστυνομική επιτήρηση για τους χρήστες ναρκωτικών, τις πόρνες και τους μετανάστες. Τότε το UNAIDS ζήτησε την απόσυρση του νόμου διότι «μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιήσει πράξεις που καταστρατηγούν τα ανθρώπινα δικαιώματα».

Η συντηρητική πολιτική καλλιεργεί την αντίληψη ότι ο HIV είναι ένας ιός των περιθωριοποιημένων αυτού του τόπου. Αντίληψη που μαζί με την άγνοια οδηγεί στο περιθώριο τους οροθετικούς. Ο Ανδρέας Λοβέρδος με τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών αποκάλυψε το άσχημο πρόσωπο του καθωσπρέπει πολιτικού κόσμου, που μπορεί να αποδεχθεί μεσήλικες οικογενειάρχες με κουστούμια να ασελγούν σε ανθρώπινα κουφάρια, αν το κρατάνε κρυφό και μακριά από τα σπίτια τους και ποινικοποιεί την ασθένεια, η οποία είναι απότοκο των συνθηκών στις οποίες έχουν ορίσει άλλοι να ζει, χρησιμοποιώντας τον φόβο του «νοικοκυραίου» για να διατηρήσει τη δύναμή του.

Σχόλια

X