Βρίσκομαι στο μαντείο μου. Μασάω φύλλα δάφνης. Πάλι κάτι κακό θα μας συμβεί. Στάση λεωφορείου. 12 και 1 μμ. Το λεωφορείο ανοίγει την αγκαλιά του. Είμαι έτοιμη να αφεθώ όταν ένας μπόμπιρας τρέχει μπροστά μου τραβώντας τη γιαγιά του από το χέρι και όλη μου την προσοχή μαζί. Είναι υπέροχος, δε θυμάμαι ξανθός μελαχρινός ή μέγεθος. Θυμάμαι είχε δύο γερά ποδαράκια και κοριτσίστικη φωνή. Τα μάτια μου πάνω του μέχρι το τέρμα. Παίζει μαζί τους. Κρύβεται, κάνει κόλπα. «Καλότυχος να ΄σαι» λέω, και αισθάνομαι μεγαλύτερη απ΄ τη γιαγιά του. 12 και 27 μμ. Μετρό. Δίνω εντολή στα πόδια μου να κατεβούν τις σκάλες. Πρέπει να ζήσουμε κι εμείς, όπως κι οι ήρωες του Τσέχωφ. «Κατέβα». «Κατεβαίνω». Συρμός. Απέναντί μου μία κοπέλα. Μακριά μαλλιά. Παραπανίσια κιλά. Είναι της «Παρανομίας», τρώει μέσα στο συρμό. Κοιτάζει αν την κοιτάζω. Προσπαθώ να μην. Δε μπορώ να συμμαζέψω το αδιάκριτο, περίεργο, αδυσώπητο βλέμμα μου -ποτέ δε μπόρεσα. Όπου και να κοιτάξω επιστρέφω σ΄ αυτή. Εστιάζω στα δύο μπροστινά της δόντια που σσππάνε την κόρα του ψωμιού. Κι εκεί που νιώθω σχεδόν την ίδια ηδονή, αυτή της λαιμαργίας, τα μάγουλά της κοκκινίζουν, αποστρέφει το βλέμμα και τραβάει μακριά της το ψωμί. Το έβαλε στη σακούλα. Κρύφτηκε μέσα στα μαλλιά της. Κατέβηκε στο Νέο Κόσμο. Δεν ήθελα να την κομπλάρω. Να την ενθαρρύνω ήθελα. Δεν το κατάλαβε. Νιώθω απαίσια. Νέος Κόσμος προς Συγγρού Φιξ. Το μετρό σταματέι στο τούνελ. «Βρισκόμαστε-κάτω-από-το-Πάντειο» προλαβαίνω να σκεφτώ. «Την-κάτσαμε» προλαβαίνω να σκεφτώ. Τα ΄λεγα εγώ. Μετά από δύο λεπτά ταχυπαλμίας παίρνει επιτέλους μπρος. Βγαίνω στο Φιξ. Βλέπω τον κόσμο να ορμάει. Τη γλυτώνω για δεύτερη φορά. Χαρούμενη που έζησα, αγχωμένη αν οι υπόλοιποι θα ζήσουν. Τους βλέπω να πιάνουν θέση λες και θα την κρατήσουνε για μία ζωή. Και αν το τρένο που με τόση αυτοπεποίθηση ορμάτε, στο επόμενο τούνελ εκραγεί; Είμαι καταστροφολόγος. Όλα καλά θα πάνε. Αντίο για σήμερα.

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Λίνα Φούντογλου

Γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα. Εχει συνεργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο -μεταξύ άλλων- σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, του ΔηΠεΘε Κοζάνης, του ΔηΠεΘε Ιωαννίνων και του ΚΘΒΕ, του Urbn Theatr και με σκηνοθέτες όπως την Νικαίτη Κοντούρη, τον Νικο Αρβανίτη, τον Ηλία Παναγιωτακόπουλο, τον Αντώνη Morgan Κωνσταντουδάκη κ.α. Είναι συνιδρύτρια της κινηματογραφικής ομάδας NAIL - Hit n’ Run Productions, με συμμετοχή ως ηθοποιός σε πάνω απο 15 μικρού μήκους ταινίες στους δρόμους της Αθήνας (όπως Dead Inside, Lolita Revolution, Carol κ.α.) Με τη NAIL έχει αναλάβει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά. Συμμετείχε ως βασική ηρωίδα στην ταινία DER που βραβεύτηκε στο Λονδινο, και στο επίσημο video clip, Έλα Κοντά μου, του Παύλου Παυλίδη & B-Movies. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή, δημιουργικό μηδέν, και διατηρεί τη στήλη Απεριοριστων (δια)δρομών στο 3pointmagazine ενώ ποιήματά της μεταφράστηκαν στα Γαλλικά απο τον εκδοτικό οίκο Riveneuve Continents. Σπουδές: Αριστούχος της Δραματικης Σχολής Αθηνών “Γιώργος Θεοδοσιάδης” με υποτροφία, 2012, και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, 2012.

Σχετικά Άρθρα

X