Το 1981 νοίκιασα ένα δυαράκι Ασκληπιού και Λασκάρεως,στους πρόποδες του Λυκαβηττού.Από κάτω απ΄το σπίτι είχε ένα μικρούτσικο παρκάκι με 3-4 παγκάκια, οι κάτοικοι της περιοχής, έλληνες βέβαια, δεν καταδέχονταν να κάτσουν εκεί ακόμα και το καλοκαίρι με τις μεγαλύτερες ζέστες, προτιμούσαν το αιρ κοντίσιον.

Σκουπίδια και βρώμα γέμιζαν τη μικρή πλατειούλα και τα παρτέρια,οι καλοί άνθρωποι που έμεναν τριγύρω πέταγαν απ΄τα μπαλκόνια τους όλο το σκουπιδαριό στο παρκάκι.

Κάτι λίγες εξαθλιωμένες γάτες πέρναγαν από κει μέχρι που ήρθαν οι πρώτοι μετανάστες στη γειτονιά.Στην αρχή ήταν Πολωνοί,μετά Αλβανοί και κάτι λίγοι Πακιστανοί.

Οι άνθρωποι αυτοί έμεναν στα υπόγεια των πολυκατοικιών, στα δεύτερα υπόγεια καμιά φορά και έτσι ήταν αδύνατον στις μεγάλες ζέστες να επιζήσουν εκεί.

Κουβαλώντας μαζί τους και μια παράδοση συντροφικής κοινότητας με ελάχιστη βλαχομπαρόκ γκλαμουριά, άρχισαν να κάθονται στα λιγοστά παγκάκια.Τα παιδάκια τους άρχισαν να παίζουν στη μικρή πλατεία.

Σε λίγο η πλατειούλα έσφυζε από ζωή.Τα παρτέρια καθαρίστηκαν απ΄τους ίδιους τους μετανάστες, τα παγκάκια βάφτηκαν με κυριακάτικη εθελοντική δουλειά, οι γατούλες ταίστηκαν και σιγά σιγά άρχισαν να κάθονται εκεί τα απογευματα και έλληνες της περιοχής, κυρίως ηλικιωμένοι που θυμήθηκαν την πλατεία του χωριού που άφησαν για να έρθουν στο κλεινόν άστυ, μαζί με τα εγγόνια τους, τα ελληνάκια.

Κα Δημουλά, πάντα σε εκείνα τα παγκάκια υπήρχε θέση για όποιον ήθελε να καθίσει με εκείνους τους ταπεινούς και πάντα μια καλησπέρα ακουγόταν σε όλες τις γλώσσες εγκάρδια για όποιον ήθελε να χαιρετίσει την παρέα.

Έτσι κάνουν οι άνθρωποι που ανήκουν στον υλικό και όχι στον πνευματικό κόσμο της ψωροκώσταινας της καλαμοκαβαλημένης.

Σοφία Λαμπίκη (εκπαιδευτικός)

Σχόλια

X