Αν κάτι έχουμε μάθει σίγουρα αυτά τα «μοναδικά» χρόνια της κρίσης, είναι ότι δημόσιο ίσον κακό, ιδιωτικό ίσον καλό. Και δεν είναι μόνο ο Αντώνης και οι λοιποί που το πιστεύουν. Σε όποια συζήτηση κι αν έπεσα τον τελευταίο ο καιρό, οι συνομιλητές μου άφριζαν στην αναφορά της λέξης «δημόσιο». Και στο δικό τους μυαλό, το δημόσιο πάει πακέτο με το «είσαι από άλλη εποχή», «πασόκος», «κομματόσκυλο», «χαραμοφάης», «ενάντια στην ανάπτυξη και την πρόοδο» και άλλα πολλά. Βέβαια, τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι το ιδιωτικό δεν πάει πάντα πακέτο με το καλό, πόσο μάλλον με το καλύτερο.

Το παράδειγμα της Ολυμπιακής είναι από τα πιο τρανταχτά. Η Ολυμπιακή ήταν ο πρώτος δημόσιος οργανισμός που μοσχοπουλήθηκε αμέσως, κι αυτό γιατί είχε απαξιωθεί τόσο που ο περισσότερος κόσμος δεν έκρυψε την χαρά του που θα πήγαινε επιτέλους χωρίς καθυστερήσεις και χάος στον προορισμό του.

Η τότε κυβέρνηση, άλλωστε, το πλάσαρε εξαιρετικά ως μια μεγάλη επιτυχία της. Η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής, λέγανε, θα είχε ως αποτέλεσμα έναν υγιέστερο οργανισμό, με καλύτερη εξυπηρέτηση και υπηρεσίες, μεγαλύτερο ανταγωνισμό με την Aegean και άλλες ξένες εταιρείες, και χωρίς τα κακά της πρώην Ολυμπιακής. Και ενώ η κυβέρνηση παρουσίαζε μια ιδιωτικοποίηση, που θα έκανε την Ολυμπιακή αυτή που ήταν κάποτε επί Ωνάση, ο κόσμος ανακουφιζόταν που πια έβλεπε τις πτήσεις να πραγματοποιούνται στην ώρα τους.

Και κάπου εκεί τελείωσε και η όλη ψευδαίσθηση…όταν το ερώτημα άμα θα έρθει η πτήση έγινε άμα θα ξαναγίνει η πτήση. Η Ολυμπιακή που πέταγε παντού, ξαφνικά άρχισε να κόβει δρομολόγια, που κάθε αεροπορική θα ήθελε να εξυπηρετεί, όπως το Αθήνα- Νέα Υόρκη, και να προσφέρει αυτό το ανταγωνιστικό ατού στις ξένες αεροπορικές εταιρείες. Από τις πρώτες που  έτρεξαν να εκμεταλλευτούν την ηλιθιότητα της υποβίβασης της Ολυμπιακής, ήταν οι τούρκικες εταιρείες, βάζοντας πτήσεις απευθείας για Αμερική και καλύπτοντας έτσι το κενό και την ζήτηση. Η απευθείας πτήση για Αμερική δεν ήταν η μόνη που κόπηκε. Κόπηκαν όλες οι απευθείας πτήσεις για το εξωτερικό. Η Ολυμπιακή θα πέταγε μόνο εντός Ελλάδας, αφήνοντας τις υπόλοιπες να κάνουν πάρτι και τα λεφτά του Έλληνα ή του τουρίστα να «κάνουν φτερά» για άλλες χώρες.

Αλλά και εντός ελληνικού εναέριου χώρου, η εξυγιασμένη πια και ιδιωτική Ολυμπιακή δεν έδειξε σημάδια προόδου. Όχι γιατί δεν άντεξε τον ανταγωνισμό, αλλά γιατί δεν έτρεξε καν να τον κυνηγήσει.

Μόλις χτες η Ολυμπιακή ανακοίνωσε ότι δεν θα ξαναπετάξει για τους πιο τοπ προορισμούς, το Ηράκλειο και τη Θεσσαλονίκη, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι οι δυο μοναδικές ελληνικές αεροπορικές εταιρείες όχι μόνο συνεργάζονται και έχουν ήδη μοιράσει τα δρομολόγια αλλά επιδιώκουν να συγχωνευτούν, δημιουργώντας το χειρότερο: Μονοπώλιο. Δηλαδή, εισιτήρια που θα κοστίζουν όσο ένας μισθός και κανένα άλλο τρόπο να πετάξεις φθηνότερα.

Τα χρυσά μαχαιροπίρουνα της εποχής του Ωνάση γίνανε πλαστικά μαχαιροπίρουνα μιας χρήσης. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Η ιδιωτικοποίηση, ακόμα περισσότερο στην Ελλάδα, δεν σημαίνει ούτε ανάπτυξη, ούτε κοινωνικό όφελος, ούτε καλυτέρευση υπηρεσιών, αλλά κέδρος και εκμετάλλευση για τα κοράκια που περιμένουν στην ουρά. Γιατί όπως και με την Ε.Ρ.Τ., έτσι και με την Ολυμπιακή, έτσι και με όλα, άμα θες να εξυγιάνεις κάτι δεν το κλείνεις, ούτε το ιδιωτικοποιείς. Διώχνεις τα κομματικά σου τσουτσέκια από κει μέσα.

Σχόλια

X