Η αλήθεια είναι πως κανείς μας δε μπορεί. Άλλοι δημοσιεύουν τις πιο ενδόμυχές τους σκέψεις, άλλοι γίνονται drama queens ή γελάνε δυνατά. Συχνά στο δρόμο συναντάς ανθρώπους με ακραία ρούχα , ακριβά παπούτσια και ασυνήθιστα κουρέματα. Άλλους να τρέχουν να προλάβουν λίγη επιβεβαίωση και άλλους να έχουν 453 piercings…

Με αφορμή την πρόσφατη απαγόρευση της εισόδου του στο Ντουμπάι, ο Rolf Buchholz μιλάει στο 3pointmagazine για το τι σημαίνει να έχεις 453 τρύπες ,δεκάδες τατουάζ και 2 εμφυτευμένα κέρατα στο κεφάλι σου…

Για τους μισούς (τουλάχιστον έχοντας στο μυαλό μου την ελληνική πραγματικότητα) ο Rolf θα ήταν ένα σοκαριστικό θέαμα που όλοι θα γύριζαν να κοιτάξουν στο πέρασμά του. Αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα του ίδιου. Μας λέει πως στη Γερμανία( όπου ζει), οι περαστικοί του ζητούν να βγάλουν μαζί φωτογραφίες ενώ συχνά τον ρωτούν πόσα piercings έχει ή αν πονάει πολύ.

Μάλιστα το τίμημα που έμελε να πληρώσει πρόσφατα λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης ήταν να του απαγορευθεί η είσοδος στο Ντουμπάι (όπου είχε προγραμματίσει μία εμφάνιση στο club Cirque le soir) υπό την αιτιολογία ότι κρύβει μέσα του μαύρη μαγεία. Ο ίδιος πιστεύει ότι απλά είχαν πρόβλημα με την εμφάνισή του και μας εξομολογείται ότι ποτέ άλλοτε δεν του έχει απαγορευθεί η είσοδος σε μία χώρα.

Για τους άλλους μισούς τώρα, που έχουν μυηθεί στα tattoos και τα piercings , ίσως αποτελεί πρότυπο προς μίμηση, αν και για τον ίδιο αυτή η νέα μόδα «δεν είναι φαινόμενο. Δεν το συναντάς μόνο με τα τατουάζ και τα piercings. Το βρίσκεις και σε άλλες ομάδες όπου τα μέλη τους φορούν ίδια ρούχα για να δείξουν ότι είναι μέρος της ομάδας τους. Επίσης, σήμερα όλοι οι νέοι έχουν τατουάζ και piercings. Άρα δεν είναι κάτι ιδιαίτερο».

Όπως μας αναλύει, ο ίδιος ξεκίνησε το 1999 να κάνει piercings ( τότε ήταν κάτι πιο ασυνήθιστο) και στην ερώτησή μας για το πώς προέκυψε να κάνει τόσα πολλά, απαντά: «Πολλοί άνθρωποι ρωτούν γιατί. Ποτέ δε βρήκα απάντηση. Το ξεκίνησα. Μου αρέσει. Οπότε έκανα κι’ άλλα κι’ άλλα».

Η αλήθεια είναι πως πίσω από τις σύντομες απαντήσεις του Rolf, άρχισα να κάνω μακρόσυρτες σκέψεις για το πόση ανάγκη έχει κάποιος άνθρωπος για προσοχή ή πόσα εσωτερικά κενά ζητά να καλύψει με μία επιβλητική παρουσία.

Σ’ έναν κόσμο όμως που συχνά ανησυχούμε για το αν και κατά πόσο ετεροκαθοριζόμαστε, ο Rolf με μία δόση ανεξαρτησίας από ταμπού και προκαταλήψεις δε φοβάται να παραδεχθεί πως: «Το έκανα για ‘μενα, όχι για τους άλλους. Μου αρέσουν τα τατουάζ και οι τρύπες μου. Στην κανονική μου ζωή δε λαμβάνω προσοχή, όμως δε μπορώ να ζήσω χωρίς προσοχή» .

Από τη μία, φαντάζει με οξύμωρο σχήμα το να υποστηρίζει κανείς πως κάνει επιλογές για τον ίδιο ενώ έχουν αντίκρισμα στους άλλους. Είναι σα να δικαιολογείται κατά μία έννοια για τη συμμόρφωσή του σε ό,τι θα περίμενε η ίδια η κοινωνία για να σοκαριστεί και όχι σα να επιλέγει ουσιαστικά ο ίδιος πως θέλει να τη σοκάρει. Πριν προλάβουμε όμως να ανατρέξουμε σε ψυχολογικά συμπεράσματα του τύπου:« όταν ήταν μικρός οι γονείς του δε του έδιναν αρκετή σημασία», αξίζει να αναρωτηθούμε πόσο και εμείς στην καθημερινή μας ζωή, αν και δεν κάνουμε 453 τρύπες ζητάμε την επιβεβαίωση από τα βλέμματα περισσότερο ή λιγότερο τυχαίων ανθρώπων.

Περνάμε σε μία υψηλόβαθμη σχολή για τους γονείς μας, παίρνουμε αποφάσεις με τα κριτήρια των φίλων μας ,λέμε καταφατικά «εντάξει, δεν έχω πρόβλημα να δουλέψω υπερωρία» στον εργοδότη τον οποίο σιχαινόμαστε, ασπαζόμαστε απόψεις κομμάτων γιατί δυσκολευόμαστε να φτιάξουμε τις δικές μας…

Εν τέλει, δεν ξέρω αν σοκάρει πιο πολύ ένα άτομο σα τον Rolf ή ο οποιοσδήποτε καθωσπρέπει που μόλις κλείνεται στο σπίτι του χτυπάει τη γυναίκα του , αυτοτραυματίζεται ή διαβάζει τον «Αγών μου» και ηδονίζεται.

Ανάμεσα στο αιώνιο ερώτημα για το τι είναι φυσιολογικό και τι όχι, ο Rolf όταν ρωτήθηκε αν νιώθει ξεχωριστός είπε ότι είναι ένας κανονικός άνθρωπος με μία κανονική δουλειά…

Σχόλια

X