Κανονικά έχω ξεκινήσει να γράφω κάποιες σκέψεις υπό τον γενικό τίτλο «Η ιδεολογική πλατφόρμα των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής» για τα παιδιά από το 3point που μου δίνουν τη χαρά να βλέπω πού και πού δημοσιευμένες τις σκέψεις μου. Διακόπτω τον ειρμό μου σχετικά με το θέμα αυτό για κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση χτες και ήθελα να μιλήσω γι αυτό.

Scripta manent… Τα γραπτά μένουν και είναι αυτή η αθανασία των λέξεων και των νοημάτων μέσα από τον ιστό του συντακτικού και τα κύτταρα της γραμματικής που μας τέρπει λίγο πολύ όλους να ακουμπάμε το χέρι μας στο χαρτί. Οι πιο τυχεροί απ’ όλους είναι οι ποιητές, εκείνοι που μένουν πραγματικά αθάνατοι απ’ το «εν αρχή ην ο λόγος», μέχρι το «τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά».

Χτες με μεγάλη έκπληξη συνειδητοποίησα ένα μεγάλο ρήγμα στις δύο αυτές λατινικές λέξεις. Τα γραπτά μπορούν να πάψουν να υπάρχουν. Το έργο του ποιητή μπορεί να εξαφανιστεί. Να χάσει τη δύναμή του. Οι λέξεις, το συντακτικό και η γραμματική γίνονται άχρωμα, τσίγκινα και εξατμίζονται χωρίς να αφήνουν καν μια δυσοσμία ή κάτι τέλος πάντων… Όταν το γλωσσικό κέντρο του ποιητή εκτίθεται στην αστοχία της ανέμπνευστης και μίζερης καθημερινότητας έξω από το φως του αγίου πνεύματος, τότε αποκαλύπτονται και οι μηχανισμοί ή καλύτερα το δακτυλικό αποτύπωμα του γλωσσικού αυτού κέντρου.

Ο «αυτοαποκαλούμενος Χρονάς» σε κείμενό του για γνωστή νέα τραγουδοποιό αποκαλύπτει όλα του τα μυστικά για να ξεκλειδώσουμε το ποιητικό του έργο. Ας το δούμε λίγο από κοντά. Δεν το παραθέτω εδώ γιατί δεν του αξίζει η φιλοξενία του 3 point. Χρησιμοποιεί ένα σοβαρό ατύχημα από το οποίο επιβίωσε το κορίτσι για να εκφράσει την …πίστη του (ακριβή λέξη) για το ότι θα μάθει να αγαπάει το νερό ονοματίζοντάς την με το κατά κόσμον όνομά της, αυτό δηλαδή που τη φωνάζουν οι φίλοι της, οι γονείς της, η δασκάλα της στο νηπιαγωγείο ενδεχομένως, βάζοντας μπροστά το επίθετο «αυτοαποκαλούμενη».

Ξεπερασμένες δημοτικίστικες λέξεις «μπόχα-σκέλια» που δείχνουν ότι δεν είναι καν σε θέση να εκφράσει σε μια ζωντανή γλώσσα την, ψυχαναλυτικώς εννοούμενη, απώθησή του. Την αδικαιολόγητη έκθεση τόπου, χρόνου και προσώπων δίνοντας μια εντελώς άχρηστη πραγματική διάσταση σε κάτι που βίωσε και δεν ντρέπεται, αντίθετα αρέσκεται διαστροφικά να το εκθέτει δημοσιογραφικά ως γεγονός. Χρήση κοινότοπων εκφράσεων «η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά», αμήχανα απωσιοποιητικά και ένα «ΖΩ» που κραυγάζει με απόγνωση το αντίθετό του (ίσως η μόνη τραγική και υπερβατική στιγμή του κειμένου).

Ο ποιητής δεν οφείλει να είναι ούτε κόσμιος, ούτε ηθικός, ούτε ευαίσθητος. Οφείλει να δημιουργεί και να δίνει ζωή σε μια άλλη πραγματικότητα πέρα και πάνω από τη δική μας. Ο «αυτοαποκαλούμενος Χρονάς» μας έδειξε πως σπάει ο κώδικας του γλωσσικού του κέντρου, φτιάχνοντας έτσι μια τεράστια γόμα που έσβησε όλα του τα γραπτά. Σπουδαία ή όχι δεν ξέρω. Ξέρω ότι είναι πια ανύπαρκτα όπως ο ίδιος. Για ποιον; Για μένα.

Η υποκειμενικότητά μου είναι η μόνη αποδεκτή αντικειμενικότητα και είναι υποκριτικό για τον καθένα να ισχυρίζεται κάτι διαφορετικό για τον εαυτό του. Με δύο προτάσεις του για γνωστή τραγουδοποιό συνοψίζει όχι πολλά χρόνια καριέρας ποιητή και εκδότη αλλά πολλά χρόνια ψυχανάλυσης.

Η όσφρηση είναι η πιο καταπιεσμένη και απωθημένη αίσθηση και η πιο κοντινή τόσο στο σεξ όσο και στην ανάμνηση της προϊστορίας. Και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο αυτοαποκαλούμενος Χρονάς θέλει να ξαναδεί το μικρό του πουλάκι όρθιο.

Ζάφοντ

Σχόλια

X