Γιατί γράφω;

Είμαι δέκα. Έχω μια τρύπα στην καρδιά. Δε με χωρά ο τόπος. «Να μεγαλώσω, θεέ μου!» Δε με χωρά ο κόσμος. «Η στόφα του ανθρώπου φαίνεται από τα μικράτα του». Πιο μεγάλη αλήθεια δεν άκουσα ποτέ. Πνίγεσαι σε μια στ...

Οι προβλέψιμοι άνθρωποι

Αθυρόστομη πάντα αλλά με μεγάλες αλήθειες. Την εμπιστευόμουν απόλυτα. Την ακολουθούσα τυφλά. Αφουγκραζόμουν κάθε λέξη, κάθε ανάσα της. Ξέπνοη πήγαινε πέρα – δώθε σα βαρκούλα που τη νανουρίζουν τα κύματα. Φωτισμ...

«Μη φοβηθείτε»: Μια απάντηση για το «κορίτσι με τη μαντήλα» από έναν Παλαιστίνιο φοιτητή της Ιατρικής

Αποστομωτική, με επιχειρήματα και με συναίσθημα, είναι η τοποθέτηση του φοιτητή της Ιατρικής Σχολής Κρήτης με καταγωγή από τη Γάζα Mohammed Khaled Balousha με αφορμή την επίθεση που δέχτηκε η κοπέλα που παρέλασ...

Μαμά γερνάω

Πάντα μου άρεσε με κόκκινα μαλλιά. Ταίριαζαν με το πάθος της. Έκαναν κοντράστ με τη μελαγχολία των ματιών της. Πόσο αγάπησα τα μελαγχολικά μάτια! Κι ας χαμογελούσε το πρόσωπο. Τα μάτια είναι αυτόνομα. Εκεί να κ...

«Φόβος στη φωτογραφία και στον κινηματογράφο» με τον Πλάτωνα Ριβέλλη

Κύκλος διαλέξεων του Πλάτωνα Ριβέλλη με θέμα «Φόβος στη φωτογραφία και στον κινηματογράφο» Η Ελληνοαμερικανική Ένωση παρουσιάζει, για δέκατη συνεχή χρονιά, κύκλο διαλέξεων του Πλάτωνα Ριβέλλη για τη φωτογραφί...

Θα φύγω και φοβάμαι

Τη θυμάμαι κάποιες φορές. Όχι πάντα. Κάθε φθινόπωρο μόνο. Το αγαπούσε και το μισούσε συνάμα. Μια άνοιξη δεν αξιώθηκε. Μονάχα φθινόπωρα η ζωή της. Κι ας γελούσε δυνατά, κι ας έδινε την ψευδαίσθηση πως μόνο άνοιξ...

Κερνάω

Εξόφλαμο τέρας, στην πόλη κατοικεί. Τέτοιον καιρό να τον χαρεί. Από τον Πόλο λέει κατέβηκε και άρια καταγωγή πως έχει απ' τον προπάππου. Μεγάλα χέρια. Λεκανοπέδιο Αττικής κι ακόμα λίγο χώραγε. Κινούνταν με τα μ...

Η φωνή των κυμάτων

Μια φορά και έναν καιρό, ένα μικρό κορίτσι ζούσε σε ένα τετράγωνο σκοτεινό και μικρό κουτί που δεν την άφηναν να βγει από αυτό μην τυχόν και δει το κόκκινο χρώμα του ουρανού. Έμαθε να ζει με το φόβο, έμαθε πως ...

«Ασφαλής μόνο στα Εξάρχεια»

Γι' αρκετό κόσμο τα Εξάρχεια είναι το «άβατο», ως πεδίο μάχης μεταξύ αναρχικών κι αστυνομίας. Για τον Αμπντούλ, μετανάστη, που τα περπατά ώρες κάθε μέρα, είναι το μέρος που τον αγαπάνε. «Εδώ οι άνθρωποι είναι καλοί και χαμογελαστοί», εξηγεί.