Η δολοφονία του Παύλου έγινε σε μια κατεξοχήν προσφυγική γειτονιά, στη γειτονιά μου, την Αμφιάλη. Εκεί όπου τα λαϊκά στρώματα στριμώχτηκαν και περιθωριοποιήθηκαν μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο απομόνωσης του μεταπολεμικού αστικού κράτους.

Εκεί όπου τα χαμένα μεροκάματα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης έγιναν θηλιά για χιλιάδες οικογένειες – και δεν έγιναν ξαφνικά τώρα, γίνονταν πάντα.

Πόσοι εργάτες δε γύριζαν πίσω με σκυμμένο το κεφάλι όταν δεν τους έπαιρναν για δουλειά στα συνεργεία, όταν οι επιχειρηματίες της Ζώνης -αυτοί οι σύγχρονοι “μαικήνες” της σκουριάς- ανέβαζαν πάνω στα καράβια απεργοσπάστες, όταν οι ηλεκτροσυγκολλητές, οι οξυγονοκολλητές και όλοι αυτοί οι άνθρωποι του Μετάλλου γύρευαν να μπουν στο Ταμείο Ανεργίας και ανακάλυπταν ότι τα ένσημα δε φτάνουν, γιατί τα ένσημα τους τα έκλεβαν.

Μαζί όμως με τα ένσημα τους έκλεβαν και τη ζωή, πετώντας τους στις “κοιλιές” των καραβιών, χωρίς ανάσα και με μια σπίθα, ικανή να ανατινάξει όλο το Πέραμα. «Πίσω από την κουρτίνα η Δραπετσώνα, το Κερατσίνι, η Ελευσίνα» έγραψε κάποτε ο Τριπολίτης. Και να που η κουρτίνα τραβήχτηκε.

Ο Παύλος, και ο πατέρας του Παύλου και ο πατέρας μου και οι πατεράδες των φίλων του Παύλου ήξεραν πως για να δεις το χρώμα της λαμαρίνας πρέπει να ξύσεις πρώτα τη σκουριά και πως ο δρόμος του βολέματος είναι διαφορετικός από το δρόμο του δίκιου.

Τα παιδιά της Αμφιάλης ξυπνάνε και βλέπουν κάθε πρωί το φουγάρο της ΔΕΗ, ανίκητος αντίπαλος της καθημερινότητας αυτής της γειτονιάς αλλά και ζωντανό μνημείο της βιομηχανικής ιστορίας αυτού του τόπου.

Κάποτε τα παιδιά της Αμφιάλης ανέπνεαν τη σκόνη του τσιμεντάδικου και έβλεπαν τα βυτιοφόρα να συνωστίζονται στη γειτονιά τους, πηγαίνοντας να αδειάσουν το φορτίο τους στη θρυλική χαβούζα της δεκαετίας του ’70.

Αυτή είναι η γειτονιά του Παύλου, η γειτονιά που νίκησε τον ναζισμό στη Μάχη της Ηλεκτρικής.
Αυτή είναι η γειτονιά των φίλων του Παύλου. Με τις σημαίες του Θρύλου να κυματίζουν στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών, ακόμα και πάνω από τα μνήματα του νεκροταφείου του Σχιστού, εκεί στην τελευταία γειτονιά του Παύλου.

Αλλά να που το φίδι του φασισμού τρύπωσε στα τερέν, όπως και το φίδι στα γήπεδα της Γερμανίας, λίγο πριν αγκιστρωθεί ο Χίτλερ στην εξουσία. Το φίδι είναι ακόμα εδώ, μπορεί να κρύφτηκε για λίγο, αλλά είναι ακόμα εδώ, καμουφλαρισμένο κάτω από τις κοφτερές πέτρες του όρους Αιγάλεω και ετοιμοπόλεμο να χιμήξει και να δαγκώσει. Εκτός αν…

Πέρασαν πολλά χρόνια από όταν η Κωστούλα Μητροπούλου έγραψε τα λόγια του «Δρόμου» που μελοποίησε ο Λοΐζος. Στην τελευταία μάλιστα στροφή, η ιστορία του «Δρόμου» κλείνει ως εξής: «Κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά».

Η σημερινή πιτσιρικαρία της Αμφιάλης έμαθε ποιοι είναι αυτοί που επιχειρούσαν μαζί με τα ΜΑΤ και τις δυνάμεις καταστολής την επομένη της δολοφονίας του Παύλου. Έμαθε επίσης το σιωπηρό consensus της Ελληνικής Αστυνομίας με τους φασίστες και τους κάθε λογής τραμπούκους, ένα consensus ριζωμένο βαθιά στον Εμφύλιο και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Και τα παιδιά των παιδιών αυτών, θα ρωτούν για τον Παύλο, ένα αγόρι που έξυσε με το νύχι λίγο παραπάνω τη σκουριά.

*Από την ert.gr

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

X