Την είδα σε μία φωτογραφία, ήταν δεν ήταν 10 ημερών, τόση δα.

Από παιδί λάτρευα τα ζώα, πίστευα ότι ο άνθρωπος δείχνει εύκολα αν είναι -αυτό που λέμε “καλός άνθρωπος”- από το αν τα αγαπάει. Είμαι πλέον 25 χρόνων και αισθάνομαι ότι αυτή η άποψη έχει ριζώσει μέσα μου. Πήγα να τη δω στη φιλόξενη βεράντα ενός ζευγαριού που την είχε βρει μαζί με τ’ αδερφάκια της. Στα σκουπίδια φυσικά. Εκεί πετάνε οι άνθρωποι ό,τι τους είναι άχρηστο, αποφάγια, χαλασμένες συσκευές, αποτσίγαρα. Όλοι αυτά δεν πετάμε; Συμφωνούμε. Λοιπόν εκείνη τη φορά είχαν πετάξει μαζί με αυτά και πέντε αδερφάκια. Και όχι, δεν ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία.

Δεκατέσσερα χρόνια μεγάλωνα μαζί με την αγαπημένη μου σκυλίτσα όταν ήρθε η στιγμή να την αποχωριστώ για πάντα. Αν όμως τα χρόνια είναι γεμάτα και οι χαρούμενες στιγμές πολλές τότε δεν είναι τόσο μεγάλη η λύπη. Είχα κατά καιρούς χάμστερ, παπάκι, χελωνίτσες, ψάρια, ζωάκια που ο χρόνος ζωής τους μας έδινε το περιθώριο λίγων χρόνων παρέας. Έχοντας χάσει τη σκυλίτσα μου εδώ και τρία χρόνια και συγκατοικώντας ήδη με ένα χαμστεράκι συρίας αισθάνθηκα την ανάγκη να υιοθετήσω για πρώτη φορά μια γατούλα. Απο το Δεκέμβρη άρχισα να κοιτάω από δω κι από κει.

Την άνοιξη ήρθαν πάρα πολλές ευκαιρίες αφού τα γεννητούρια ήταν πολλά, έτσι ήρθε κι η Νταίζη, το γατάκι μου. Το παράδοξο είναι ότι κάθε φορά που έβγαινα από το σπίτι προσπαθούσα να ακούσω κάποιο νιαούρισμα αλλά δεν το άκουσα ποτέ -εγώ που τόσο το ήθελα-, ήρθε όμως από την παρακάτω γειτονιά και το άκουσε ευτυχώς ένα ζευγάρι. Όταν την αντίκρισα, ήταν πιο μικρή απ’ όσο είχα φανταστεί, έκλαιγε συνέχεια το λυγμό μεταξύ ζωής και θανάτου που κάνουν τα νεογέννητα. Τρύπωσε το κεφαλάκι της στο μπουφάν μου και την πήρε ο ύπνος. Τόσο απλά. Τώρα είναι τεσσάρων μηνών και ακόμη σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω πώς, πώς κάποιος πέταξε αυτό το πλασματάκι στα σκουπίδια. Κάνει μόνη της μπάνιο, τρώει, σκεπάζει τις ακαθαρσίες της, σηκώνει καμπούρα και εκπαιδεύεται μόνη της, χουρχουρίζει, παίζει όλη την ώρα, γίνεται ευτυχισμένη από το τίποτα, από το χαρτάκι που πέφτει κάτω και όταν πια κουράζεται έρχεται στα πόδια μου και κοιμάται. Έχει μάτια, έχει ποδαράκια, έχει καρδιά, έχεις ακούσει πώς χτυπάει η καρδιά της; Είναι ζωντανή.

Αυτή ήταν η Νταίζη

gati2

Αυτή είναι η Νταίζη σήμερα

gati

Κι επειδή στην προσπάθεια να πιάσεις ένα γενικό θέμα, όπως τα αδέσποτα ζώα, και να αγγίξεις -πόσο μάλλον να αναλύσεις- όλες τις πτυχές του είναι έως και ακατόρθωτο, σ’ αυτή τη στήλη προσπαθώντας να αποφύγω, αοριστολογίες, γενικότητες και μελοδραματισμούς θα ξεκινάω από το ειδικό, από συγκεκριμένα περιστατικά-παραδείγματα ή προσωπικές εμπειρίες. Θα προσπαθώ να αναδεικνύω περιπτώσεις ζώων αδέσποτων, εγκτατελλελειμένων, κακομεταχειρισμένων που χρειάζονται βοήθεια, φιλοξενία ή και μια οικογένεια να τα υιοθέτησει. Όποιος από τους αναγνώστες θέλει, μπορεί αν γνωρίζει τέτοιες περιπτώσεις να βοηθήσει με την αποστολή τους στο 3pointmagazine. Και πού ξέρετε, ίσως να γίνουμε ακόμα περισσότεροι οι πολύτεκνοι γονείς.

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Λίνα Φούντογλου

Η Λίνα Φούντογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει παίξει σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, του ΔηΠεΘε Κοζάνης, του ΔηΠεΘε Ιωαννίνων και του ΚΘΒΕ, του Urbn Theatr, και έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως την Νικαίτη Κοντούρη, τον Νικο Αρβανίτη, τον Ηλία Παναγιωτακόπουλο, τον Αντώνη Morgan Κωνσταντουδάκη κ.ά. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή ‘δημιουργικό μηδέν’ και διατηρεί τη στήλη “Απεριορίστων (δια)δρομών” στο 3pointmagazine. Ποίησή της έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά απο τον εκδοτικό οίκο Riveneuve Continents. Είναι συνιδρύτρια της κινηματογραφικής ομάδας NAIL με την οποία έχει αναλάβει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση και διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά. Έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία DER που βραβεύτηκε στο Λονδίνο και στα επίσημα Videoclip "Έλα Κοντά” του Παύλου Παυλίδη και "High Command" του βρετανικού συγκροτήματος Detachments. Σπουδές: Αριστούχος της Δραματικης Σχολής Αθηνών “Γιώργος Θεοδοσιάδης” με υποτροφία, και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σχετικά Άρθρα

X