Επιστρέφαμε από τα σπήλαια Διρού προς το κάμπινγκ που διαμέναμε στο Γύθειο, όταν ο Κώστας πρόλαβε να δει από τη θέση του συνοδηγού ένα κουταβίσιο κεφάλι να ξεπροβάλλει μέσα από θάμνους στα αριστερά μας.

Δεν ξέρω πώς έπεισα την οδηγό Κατερίνα να σταματήσει μέσα στη μέση του δρόμου -μάλλον αυτή το ξέρει. Ξέρει ότι θα μπορούσα να τραβήξω μόνη το χειρόφρενο. Έτσι και με πρόφαση ότι ήθελα να προσφέρω μόνο μερικά χάδια βγήκα από το αυτοκίνητο. Και τι έκρυβαν οι θάμνοι; Δύο κουνιστές ουρές. Δύο μικρά κουταβάκια άσπρα με μαύρες πινελιές. Τα χρώματά τους βέβαια ήταν αλλοιωμένα από τη βρωμιά, είχαν τσιμπούρια και μόνο ένα πλαστικό δοχείο με νερό στη μέση του πουθενά.

Το φιλόζωο ζευγάρι

Όλη αυτή την ώρα μάς είχε προσπεράσει ένα τζιπ. Ένα ζευγάρι που με κοίταζε με παγωμένο βορειοευρωπαϊκό βλέμμα. Δεν το περίμενα ότι θα σταματούσαν και αυτοί. Ο άντρας κτηνίατρος, από τη Γερμανία, η γυναίκα από τη Μάνη κάτοικος Γερμανίας. Τα χάιδεψαν, τα κοίταξαν με προσοχή, μου είπαν για το σκύλο τους που τον είχανε επίσης βρει παρατημένο. Τόσο εγώ όσο και αυτοί ήμασταν σίγουροι ότι κάποιος τα είχε παρατήσει. Συζητήσαμε τι να κάνουμε τη στιγμή που οι φίλοι μου στο αυτοκίνητο είχανε μετανιώσει που με κάνανε παρέα. Το ζευγάρι σε δύο μέρες θα έφευγε για Γερμανία επομένως η καλύτερη λύση ήτανε να τα πάρω εγώ. Θα έμενα ακόμη ένα πενθήμερο στο κάμπινγκ, είχα χρόνο να τα περιποιηθώ και να ρωτήσω μήπως ενδιαφέρεται κανείς για υιοθεσία. Οκ; Οκ.

Πρώτες αποτυχημένες βοήθειες

Απείλησα τους φίλους μου ότι αν δε με αφήσουν να τα πάρω θα έμενα εκεί. Με πήρανε, μάλλον γιατί μετά θα γινόμουν ακόμα πιο ανυπόφορη. Κάναμε την υπόλοιπη διαδρομή όλοι μαζί παρέα, εγώ στο πίσω κάθισμα αγκαλιά με δυο κουτάβια ευτυχισμένα. Φτάσαμε στο κάμπινγκ κι εκτός από τη γκρίνια του Κώστα που με παράτησε και πήγε για μπάνιο και τη γκρίνια της Κατερίνας που μου ΄λεγε ότι θα ασχολούμαι συνέχεια με τα κουτάβια και πάνε στράφι οι διακοπές μας, είχα κι ένα τσούρμο πιτσιρίκια του κάμπινγκ να με παίρνουν από πίσω. Έκανα μια απόπειρα καθαρισμού τους με νερό αλλά ακόμα χειρότερα γιατί κυλιόντουσαν στο χώμα σα γουρουνάκια. Τους έδωσα φαγητό και δάγκωσαν μέχρι και ΄μένα κατά λάθος από τη λαιμαργία τους.

Τέσσερις προσωπικότητες

Η Ζωή, ο Σωτήρης, η Αριάδνη και ο Γιάννης, μέχρι 12 χρονών το πολύ, δραστήριοι, χαρούμενοι, μέσα στο κέφι και με πολύ αγάπη για τα ζώα, όλοι είχανε και από μία ιστορία, όλοι είχανε και από ένα κατοικίδιο. Με παρακάλεσαν να φροντίσουν εκείνοι τα κουταβάκια. Τους φτιάξανε σπίτι. Τα τάισαν όπως τους είπα. Τα παίρνανε αγκαλιά και τα κοίμιζαν. Απέκτησε νόημα η ζωή τους και η ζωή των κουταβιών επίσης. Και κάπου εκεί ήρθε το τηλέφωνο του ζευγαριού. Αποφάσισαν να τα πάρουν μαζί τους στη Γερμανία και να τα δώσουν σε φίλους τους για υιοθεσία. Την επόμενη μέρα έπρεπε να ξυπνήσω πρωί για να τους τα παραδώσω.

Η είδηση με έκανε πολύ χαρούμενη αλλά τα παιδιά στενοχωρήθηκαν, έπρεπε να τους εξηγήσω πως δεν πρέπει να σκεφτόμαστε μόνο το παρόν αλλά ότι έτσι τα σκυλάκια θα είναι ευτυχισμένα μια ολόκληρη ζωή. Τους είπα να ξυπνήσουνε πρωί την επόμενη μέρα για να τα αποχαιρετίσουν και να τα παραδώσουμε μαζί. Με ξύπνησαν οι φωνές τους! Για ΄μένα ήταν ένα ευχάριστο ξύπνημα για τον Κώστα πάλι όχι. Μου είπε ότι μάζεψα όλα τα σκυλιά και τα παιδιά, μα ποια είναι η μεγαλύτερη χαρά; Αναρωτιέμαι.

σκυλάκια-001

Πρόσφατα το ζευγάρι με ενημέρωσε ότι τα κουταβάκια υιοθετήθηκαν από Γερμανίδα φίλη τους και τα παιδάκια της. Από το υλικό που μου έστειλαν φαίνονται υγιή και ευτυχισμένα μεταναστάκια.

υ.γ. Είχα υποσχεθεί στους αγαπημένους μου φίλους, Κώστα και Κατερίνα, ότι θα τους κάνω σφοδρή κριτική για τα σχόλιά τους καθ΄ όλη αυτή την περιπέτεια αλλά στην πραγματικότητα τους ευχαριστώ για την υπομονή τους.

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Λίνα Φούντογλου

Η Λίνα Φούντογλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει παίξει σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, του ΔηΠεΘε Κοζάνης, του ΔηΠεΘε Ιωαννίνων και του ΚΘΒΕ, του Urbn Theatr, και έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως την Νικαίτη Κοντούρη, τον Νικο Αρβανίτη, τον Ηλία Παναγιωτακόπουλο, τον Αντώνη Morgan Κωνσταντουδάκη κ.ά. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή ‘δημιουργικό μηδέν’ και διατηρεί τη στήλη “Απεριορίστων (δια)δρομών” στο 3pointmagazine. Ποίησή της έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά απο τον εκδοτικό οίκο Riveneuve Continents. Είναι συνιδρύτρια της κινηματογραφικής ομάδας NAIL με την οποία έχει αναλάβει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση και διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά. Έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία DER που βραβεύτηκε στο Λονδίνο και στα επίσημα Videoclip "Έλα Κοντά” του Παύλου Παυλίδη και "High Command" του βρετανικού συγκροτήματος Detachments. Σπουδές: Αριστούχος της Δραματικης Σχολής Αθηνών “Γιώργος Θεοδοσιάδης” με υποτροφία, και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σχετικά Άρθρα

X