Κάνει δυο τελευταίες ρουφηξιές, πετά τη γόπα σ ένα υπόνομο και συνεχίζει. Το διάλειμμα κρατά λίγο. «Υπάρχει αναδουλειά», μου εξηγεί και δείχνει τα λίγα κέρματα μέσα στο ψάθινο κουτί.  Η Αιόλου μπαίνει και πάλι στους ρυθμούς της λατέρνας του Νίκου.

Οι περαστικοί που περνούν από δίπλα σιγοτραγουδούν «γαρύφαλλο στ’ αυτί». Τα χρόνια πέρασαν, αλλά τα τραγούδια που σε συντροφεύουν μια ζωή δεν ξεθωριάζουν. Ακόμα κι αν γεννήθηκες σε άλλη εποχή. «Βοηθά ότι το όργανο δεν φαλτσάρει κιόλας. Κάθε τι θέλει το μεράκι του. Κάθε χρόνο η λατέρνα χρειάζεται τον γιατρό της. Αν την αφήσεις, σε 5-6 χρονάκια τα ‘καρφάκια’ της θα χουν διαλυθεί και ο ήχος θα είναι κατεστραμμένος».

«Πολλοί δεν νοιάζονται, μη νομίζεις», μου λέει. Εκείνος «παιδί του δρόμου», έχει μάθει να εκτιμά ό,τι έχει. «Την αγόρασα το 1995. Παλιά ήμουν πλανόδιος πωλητής, μέχρι που μου πήρε την πραμάτεια η δημοτική αστυνομία». Τότε ακόμα όμως υπήρχαν πολλά επαγγέλματα «έξω».

«Σκέψου τότε δούλευαν 100 λατερνατζήδες. Τώρα στην Αθήνα έχουμε μείνει 3 και σ’ όλη την Ελλάδα 10. Βρήκα λοιπόν σύντομα την άκρη». Ό,τι λεφτά είχε μαζέψει τα έδωσε «σ’ έναν γνωστό που έβγαινε από το κουρμπέτι. Είχε αποφασίσει να πουλήσει την λατέρνα. Την πήρα με 2 εκατομμύρια δραχμές».

Στα 42 του, ο Νίκος δεν έχει τις ίδιες αντοχές. «Μου φαίνεται πια ότι σπρώχνω 100 κιλά, νιώθω σαν εξηντάρης». Δεν έχει όμως κι άλλη διέξοδο. «Σκέφτηκα να την αφήσω, να την πουλήσω κάπου, αλλά δεν μου πάει η καρδιά. Το αγάπησα το όργανο μ’ αγάπησε κι αυτό. Από αυτό τρώω ψωμί κι από αυτό θα συνεχίσω, άλλωστε έχουμε περάσει πολλές ωραίες στιγμές».

Κάποιες από αυτές τις κράτησε. «Έχω βγάλει φωτογραφίες με τον Ρεχάγκελ, με πολιτικούς. Τους προκαλούσε ενδιαφέρον το επάγγελμα». Έχει γνωρίσει όμως και την άσχημη όψη του νομίσματος. «Κάποτε με ‘πιάσαν τρεις σ’ ένα στενό, μ ’ έκλεψαν και μ΄ έδειραν. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έφαγα ξύλο. Τα χρήματα τους τα έδωσα, τι άλλο ήθελαν;»

Παρόλα αυτά δεν αποθαρρύνεται, κάθε μέρα η λατέρνα του πηγαίνει πάνω κάτω την Αιόλου και την Ερμού. «Μαζεύω ένα εικοσάρικο τη μέρα. Δεν βγάζω πολλά, ίσα-ίσα συντηρούμαι». Με τα ίδια λεφτά, προσπαθεί να φροντίσει δυο παιδιά και το σπίτι του στο Νέο Κόσμο. «Ευτυχώς δεν πληρώνω νοίκι, είναι ιδιόκτητο».

Στην λατέρνα έχει 9 τραγούδια. «Τα μισοφόρια, τη φαληριώτισσα, γαρύφαλλο στ’ αυτί…». Συνολικά υπάρχουν 300. «Είχαν προβλέψει οι παλιοί κι είχαν φτιάξει αρκετά. Παλιά που ήμασταν περισσότεροι στην πιάτσα, φροντίζαμε ο καθένας να έχει διαφορετικό ρεπερτόριο».

Η Αθήνα είναι το σπίτι του, όμως στεναχωριέται που τη βλέπει να παρακμάζει. «Κάποτε έλεγα ότι πιάσαμε πάτο, αλλά βλέπω κόσμο στο δρόμο, στην εξαθλίωση. Πολλοί από αυτούς πέφτουν στα ναρκωτικά. Εύχομαι μονάχα να μην φτάσω σε αυτό το σημείο».

Όσο η λατέρνα και τα πόδια του τον κρατούν, «ξέρω ότι θα ζω με αξιοπρέπεια. Διότι πολλά μπορείς να στερηθείς, όχι όμως την αξιοπρέπεια φίλε μου»…

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Κυκλοφορεί από τα εννιά του με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge και διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής και της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς.

Σχετικά Άρθρα

X