Στο Mall (παρντόν, στο «The Mall») έχω πάει δύο φορές – άντε τρεις. Δεν καταλάβαινα ποτέ την εμμονή με αυτό το πράγμα και δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να πάω να το δω απ’ έξω ή από μέσα. Όσο για την ιδιότητα του «μεγαλύτερου» (π.χ. το «μεγαλύτερο εμπορικό στην Ευρώπη»), την ανάγω σε εμμονές για το μέγεθος, για τις οποίες μπορούν να απαντήσουν οι σεξολόγοι [2] .

 

Τα φονικά γκαζάκια που τοποθέτησαν κάποιοι ασυνείδητοι στη σύγχρονη πυραμίδα του Χέοπος και του καπιταλισμού είναι όντως θέμα προς συζήτηση. Αξίζει ,δηλαδή, να σηκώσουν τα κεφάλια τους οι Έλληνες πολίτες, για να το εξετάσουν περισπούδαστα και μετά να ξανασκύψουν το κεφάλι για να κάνουν θυσίες για να μην τρώνε με τον Πάγκαλο (je t’ aime και θα τα πούμε μαζί σου του Αγίου Βαλεντίνου), για να μην ξεσπούν, για να μην συντάσσονται με «συντεχνίες» και κόμματα, για να…, για να…, για να…

 

Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τσακίζει τα όνειρα τους για ασφαλείς αγορές την Κυριακή. Ως γνωστόν εξάλλου, η ανασφάλεια του καταναλωτή αφορά στη διαρκή τρομοκρατική απειλή και όχι στη σύνθλιψη του λαϊκού εισοδήματος – μια ευγενική χορηγία του μεταπολιτευτικού κράτους του ΠΑΣΟΚ (το οποίο συμπεριλαμβάνει, κατά καιρούς, τα πασοκοειδή σχήματα της κεντροδεξιάς ΝΔ, της υπεύθυνης ΔΗΜΑΡ, του νέο-καραμανλικού ΛΑΟΣ[3] , της ναζιστολαϊκίστικης ΧΑ, του κράτους των καναλαρχών, του κράτους – σκυλάδικου, του Λούβαρη και κυρίως, του Μνημονίου).

 

Θα πρότεινα να μπουν ανιχνευτές μετάλλων και να ακροβολιστούν snipers (π.χ. στην ταράτσα του κοντινού υπουργείου Παιδείας) περιμετρικά του The Mall, αλλά νομίζω ότι αυτό θα ταράξει τις ορδές των καταναλωτών που περιμένουν πως και πώς να ξαλαφρώσουν τις γεμάτες τσέπες τους – μέχρι να έρθει η δραχμή και να φύγουμε από την τροχιά του αναπτυξιακού οργασμού, στην οποία μεν βρισκόμαστε επί του παρόντος, αλλά ποτέ δεν ξέρεις[4] . Βέβαια, σε λίγο μπορεί να αρχίζουν να ψωνίζουν κι οι Πακιστανοί, οι οποίοι όχι μόνο βιάζουν, σε ομάδες των είκοσι, Ελληνίδες και Έλληνες σε δημόσια πάρκα, αλλά έχουν γίνει ζάμπλουτοι φοροφυγάδες στην Ελλάδα – σε αυτή την περίπτωση, νομίζω ότι θα πρέπει να επέμβει ο «Ξένιος Δίας»[5]  για να διασφαλίσει τη ροή της αγοραστικής κίνησης απέναντι στους εαμο-πακιστανούς τρομοκράτες.

 

Πάντως, έχει πλάκα το σκηνικό του κλίματος έντασης και της απονομής δικαιοσύνης: μόνοι τους βάζουν τα γκαζάκια και φυτεύουν σφαίρες βράδυ στη Συγγρού [6], μόνοι τους καταδικάζουν τον Παπακωνσταντίνου και τον Τσοχατζόπουλο. Όλα δικά τους, λες και ζούμε σε παράλληλο σύμπαν. Βέβαια, πρέπει να παραδεχτώ ότι φάγανε λάχανο τα δύο καλύτερα χαρτιά τους, διότι πολιτικούς κοσμαγάπητους και παινεμένους σαν τον Άκη και τον Γιώργο δεν συναντάς τη σήμερον ημέρα…Και έρχονται μετά αυτοί οι μ@@@κες οι πολίτες που μοιάζουν να μην τους νοιάζουν οι θυσίες τέτοιου πολιτικού κεφαλαίου. Εντάξει, δηλαδή τι πρέπει να γίνει; Να καταδικάσουμε ολόκληρο δικομματικό σύστημα ρουφιανιάς, ρουσφετιού και κονόμας 40 χρόνων;
Επιστρέφοντας λοιπόν στην κατηγορία «Στημένες ασφαλίτικες τρομοκρατικές επιθέσεις » [7](επειδή στην κατηγορία «Αθλητικά» δεν είμαι καλός), για 5.000€ ερωτώ:

Ποιος αλήθεια κλαίει για τα εκρηκτικά που βάζουν σε κίνδυνο το – σύντομα και επίσημα – «μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης» [8]; Λογικά, αν το ΣτΕ αποφασίσει ότι είναι αυθαίρετο, πάλι εκρηκτικά θα πρέπει να του βάλουμε για να πέσει (μαζί με τα απωθημένα των ανατομικά αδικημένων)… Τι κρίμα που δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες για την κακογουστιά, ώστε να το είχαμε ρίξει μια ώρα αρχύτερα…

Έτσι, όμως, πάνε αυτά.
Τουμπεκί για το όργιο θεσμικής διαπλοκής.
Τουμπεκί για τις ευθύνες Σημίτη – Βενιζέλου – Καραμανλή.
Τουμπεκί για το απελευθερωμένο ωράριο καταστημάτων.
Τουμπεκί για τον πρώην δήμαρχο Τζανίκο – σπάνιο παράδειγμα πολιτικού που κατάφερε να την σκαπουλάρει ως αιρετός (αυτεπάγγελτη δίωξη του εισαγγελέα για κακούργημα στην υπόθεση της παραχώρησης της έκτασης του The Mall στον Βωβό, που παραπέμφθηκε στις καλένδες[9] ) και να την πατήσει ως πολίτης (καταδίκη 18 μηνών με αναστολή για ανθρωποκτονία εξ αμελείας[10] ).
Τουμπεκί ψιλοκομμένο σε όσους θα ζητήσουν πολιτικές ευθύνες στο οτιδήποτε και όχι απλώς ποινικές …

 

Μαύρο Πρόβατο

 

 

[1]Ο τίτλος εμπνευσμένος από τα καλύτερα μας όνειρα…