Χρειάστηκε να περάσουν δύο χρόνια, μέχρι να καταφέρει όλη η οικογένεια να βρεθεί στο ίδιο τραπέζι. Αυτό που κάποτε ήταν καθημερινότητα, έγινε ξεχωριστό γεγονός. Όπως δηλαδή συμβαίνει με τις περισσότερες οικογένειες, όταν οι μικροί δεν έχουν ανάγκη τους μεγάλους, αλλά έχουν ανάγκη την ανεξαρτησία, ακόμη κι αν παραμένουν εξαρτημένοι.

Η οικογένεια κατακερματίστηκε με το που τα παιδιά της άρχισαν να λένε το σπίτι που μεγάλωσαν πατρικό. Τα μικρότερα αδέρφια είναι κάτοικοι Αθηνών και το δηλώνουν εμφατικά πια ψηφίζοντας εκεί. Τα μεγαλύτερα έχουν στήσει τα δικά τους σπίτια, πέντε χωριά μακριά, αλλά σπάνια επισκέπτονται τους γονείς.

Οι γονείς με τη σειρά τους στράφηκαν στις καλλιέργειες. Και δωσ’ του τα μαρούλια κι οι ντοματιές κι οι φραουλιές και τα βατόμουρα και τ’ αμπέλια. Στην αρχή από χόμπι, μετά γιατί άρχισαν οι μαζικές παραγγελίες. Μια κουταλιά από τη μαρμελάδα βατόμουρο ήταν αρκετή, ώστε να γίνει γνωστό ότι στης Μαίρης τα γλυκά είναι μοναδικά σε γεύση. Ο Χρήστος, χτίστης με γυναίκα φουρνάρισσα και συνάδελφος του Άντώνη, άντρα της Μαίρης έκανε την αρχή. Η φήμη για γλυκά, από τα φρούτα της αυλής, κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα. Όταν τα βαζάκια έφτασαν να έχουν ζήτηση και στην Αθήνα, τότε το παρατημένο από τα παιδιά του αντρόγυνο αποφάσισε να βγάλει και το κάτι της.

Στο τραπέζι υπήρχε μόνο η φρουτιέρα με ένα βουνό από μανταρίνια και μπανάνες μέσα. Οι μπανάνες εμπόδιζαν τα απέναντι βλέμματα, απαλλάσσοντας από τις πολλές κουβέντες. Μέχρι να μπει η γιαγιά Μπέτυ. Στα δυο της χέρια, στριμωγμένα μέχρι τις μασχάλες, ήταν τέσσερα σοκολατένια αβγά. Ένα για κάθε εγγόνι. “Μικρά τα δώρα μου, αλλά ελπίζω να σας γλυκάνουν”, τους είπε και άφησε ολίγον τι αδέξια στο τραπέζι. Πλέον το οπτικό πεδίο από καθισμένο σε καθισμένο είχε χαθεί εξ ολοκλήρου.

‘Εξω από το παράθυρο είχε σχηματιστεί ονειρεμένος πίνακας. Τα κλαδιά της ελιάς χόρευαν στους ρυθμούς του ανέμου με φόντο τον λευκό ουρανό. Ενώ πιο κάτω, μανιασμένη, μεγαλειώδης η θάλασσα αγκάλιαζε το νησάκι των Φούρνων.

Ο ερχομός της Μπέτυς έφερε μαζί και το κουτσομπολιό. Ο Μπουμπουλίνος που κλέβει τα χερούλια από τις βρύσες του παππού, ο Τάκης που έπιασε τη γυναίκα του στα πράσα με το παιδί του στάβλου που πήρε για λίγες μέρες στη δουλειά ο κολλητός του ο Αντώνης, η Ελένη που έπεσε και σκοτώθηκε δίπλα από το ρεματάκι.

Οι εγγoνές της Μπέτυς έλεγαν ονόματα που θυμόντουσαν από την παιδική τους ηλικία και η Μπέτυ είχε κάτι για τον καθένα να πει. Οι κωμικοτραγικές ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούσαν οι συγχωριανοί τους, ήταν ο λόγος για να θυμηθούν όλοι τις παλιές καλές στιγμές, να αναπολήσουν. Ενώ το τζάκι που έκαιγε λίγο πιο δίπλα συμπλήρωνε το οικογενειακό σκηνικό.

Αφού έφαγαν, αφού ήπιαν, αφού κοιμήθηκαν, αφού πέρασαν οι μέρες της άδειας, επέστρεψαν όλοι στις δουλειές και συνήθειες τους. Το σοκολατένιο αβγό που είχε πάρει για τον καθένα τους η γιαγιά Μπέτυ και κανείς δεν το πήρε στην αρχή στα σοβαρά, έμεινε να τους θυμίζει για καιρό ό,τι πέρασαν το Πάσχα που πέρασε και τους έκανε να προσμένουν το επόμενο. Η γιαγιά Μπέτυ και τα μικρά της δώρα είχαν κάνει τη δουλειά τους. Ήταν η απόδειξη πώς κάτι μικρό, μπορεί να φέρει κάτι μεγαλύτερο που αντέχει στο χρόνο. Άλλωστε η ίδια για χρόνια κάτοικος στην Αθήνα, είχε ζήσει πώς είναι να φεύγεις από το σπίτι σου για μια ελευθερία όπου οι ευθύνες περισσεύουν και αντί για ελεύθερος καταλήγεις χειρότερα από πριν. Η ευτυχία, καμιά φορά βρίσκεται τόσο κοντά όσο το τραπέζι με τη φρουτιέρα και τους δικούς μας ανθρώπους γύρω.

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους τους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Κυκλοφορεί από τα εννιά του με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει ό,τι μακριά πολύ μακριά μας ταξιδεύει και διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής και της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς.

Σχετικά Άρθρα

X