Ψιλο-λόγια

Ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει

Σταμάτησα να μετρώ. Έχω δρόμο πίσω μου. Έχω δρόμο μπροστά μου. Από το σπίτι μου σπάνια βλέπω πια παπούτσια ανθρώπων. Η γειτονιά έχει μια ανησυχητική ησυχία. Μια νεκρική σιγή. Η άνοιξη μας γέλασε. Έδωσε τόσες υπ...

Σ’ αγαπώ πολί

Της Όλγας Βλαχοπούλου Ο μπαμπάς μου πήγε σχολείο μέχρι τρίτη δημοτικού. Έπρεπε να δουλέψει. Φτώχεια βλέπετε Μια ζωή τον θυμάμαι να δουλεύει. Μέχρι που πήρε σύνταξη. Δεν μας έλειψε ποτέ τίποτα. Και πιο πο...

Οι άνθρωποί σας γίνανε δέντρα

«Φτου και βγαίνω.» «Μα που είστε όλοι;» Φώναζε στα παράθυρα και χτυπούσε τις πόρτες Μα κανένας δεν τολμούσε να βγει. Ορισμένοι έβγαζαν τα κεφάλια τους δειλά δειλά στην πόρτα για να παρακολουθήσουν το ανεξήγητο...

Θα περιμένω

Εγώ θα περιμένω ν’ ανοίξουν τα παράθυρα ξανά όχι από λαχτάρα για μια χαραμάδα φως κι ένα λεπτό απομακρυσμένης επικοινωνίας, αλλά για να αεριστεί το σπίτι με ήλιο και φασαρία όσο εμείς θα λείπουμε εξερευνώντας τ...

Ημερολόγιο καραντίνας, ημέρα 6η

Κυριακή 15 Μαρτίου 2020, ώρα 10:30  μ.μ Η μακρύτερη διαδρομή μου λίγα μέτρα. H απόσταση  από το σπίτι ως τους κάδους των σκουπιδιών. Η νύχτα είναι απόκοσμη, μια ησυχία νεκρική, ακούγεται μόνο το  θρόισμα των...

Όσοι αντέξουμε

Τώρα που “μοιάσαμε” μπροστά σε ίδια ζόρια, γιατί κι εσύ κι εγώ άνθρωποι ξεχάσαμε πως είμαστε, τώρα θα με στηρίξεις; Τώρα που δε συναντιόμαστε στους δρόμους αλλά στις αγκαλιές εκείνων που παραμελούσαμε, τώρ...

Δε μπορούσε να μας πιάσει ένας ιός της αγάπης;

Δεύτερη μέρα μέσα, καθιστικό, υπνοδωμάτιο, κουζίνα, ντύνομαι, στολίζομαι, βάζω μάσκαρα, ρουζ, πιάνω βιβλίο, βλέπω ταινία, μιλάω στο τηλέφωνο. Καθαρίζω το σπίτι, κατεβάζω κατσαρόλες, πιάτα, σιδερώνω τα σιδερω...

Τα σύνορα του νου

«Μα είναι δυνατόν;» αναλογίστηκε ο κ. Ις, «είναι δυνατόν να καίνε σχολεία; Κι όμως είναι» απάντησε μόνος του. «Φοβούνται τα βιβλία, την τέχνη. Φοβούνται την ποίηση που γεννιέται. Φοβούνται τα ανοιχτά μυαλά και ...

«Γεννήθηκα για να αγαπώ»

Της Μπρικένα Γκίστο Ο κύριος Ις δεν μπορεί ούτε απόψε να κοιμηθεί. Τριγυρνά στο κρεβάτι, μα οι εικόνες κι οι φωνές έχουν καταλάβει το μυαλό του. Σηκώνεται και περπατά, πίνει λίγο νερό και ξαπλώνει ξανά κάτω ...

«Καλύπτω τις τρύπες με φεγγάρι, με ποιήματα ή με τα φιλιά σου»

Γεννήθηκα με μια τρύπα στην καρδιά. Ο γιατρός όμως, καθησύχασε τους γονείς μου. Είπε πως η τρύπα θα κλείσει μεγαλώνοντας. Τον πίστεψαν και κοιμόνταν ήσυχοι τα βράδια. Η αλήθεια είναι πως όταν ήμουν μικρός δε με...

Αν ήταν ο γιος σου θα γέμιζες την θάλασσα με πλοία…

Του Sergio Guttilla Αν ήταν ο γιος σου θα γέμιζες την θάλασσα με πλοία από οποιαδήποτε σημαία. Κι όλοι μαζί θα γινόσασταν γέφυρα, ποτέ δεν θα τον αφήνατε μόνο του θα σκιάζατε το πρόσωπό του για να μην ...
X