Βρίσκομαι στο μαντείο μου. Μασάω φύλλα δάφνης. Πάλι κάτι κακό θα μας συμβεί. Στάση λεωφορείου. 12 και 1 μμ. Το λεωφορείο ανοίγει την αγκαλιά του. Είμαι έτοιμη να αφεθώ όταν ένας μπόμπιρας τρέχει μπροστά μου τραβώντας τη γιαγιά του από το χέρι και όλη μου την προσοχή μαζί. Είναι υπέροχος, δε θυμάμαι ξανθός μελαχρινός ή μέγεθος. Θυμάμαι είχε δύο γερά ποδαράκια και κοριτσίστικη φωνή. Τα μάτια μου πάνω του μέχρι το τέρμα. Παίζει μαζί τους. Κρύβεται, κάνει κόλπα. “Καλότυχος να ΄σαι” λέω, και αισθάνομαι μεγαλύτερη απ΄ τη γιαγιά του. 12 και 27 μμ. Μετρό. Δίνω εντολή στα πόδια μου να κατεβούν τις σκάλες. Πρέπει να ζήσουμε κι εμείς, όπως κι οι ήρωες του Τσέχωφ. “Κατέβα”. “Κατεβαίνω”. Συρμός. Απέναντί μου μία κοπέλα. Μακριά μαλλιά. Παραπανίσια κιλά. Είναι της “Παρανομίας”, τρώει μέσα στο συρμό. Κοιτάζει αν την κοιτάζω. Προσπαθώ να μην. Δε μπορώ να συμμαζέψω το αδιάκριτο, περίεργο, αδυσώπητο βλέμμα μου -ποτέ δε μπόρεσα. Όπου και να κοιτάξω επιστρέφω σ΄ αυτή. Εστιάζω στα δύο μπροστινά της δόντια που σσππάνε την κόρα του ψωμιού. Κι εκεί που νιώθω σχεδόν την ίδια ηδονή, αυτή της λαιμαργίας, τα μάγουλά της κοκκινίζουν, αποστρέφει το βλέμμα και τραβάει μακριά της το ψωμί. Το έβαλε στη σακούλα. Κρύφτηκε μέσα στα μαλλιά της. Κατέβηκε στο Νέο Κόσμο. Δεν ήθελα να την κομπλάρω. Να την ενθαρρύνω ήθελα. Δεν το κατάλαβε. Νιώθω απαίσια. Νέος Κόσμος προς Συγγρού Φιξ. Το μετρό σταματέι στο τούνελ. “Βρισκόμαστε-κάτω-από-το-Πάντειο” προλαβαίνω να σκεφτώ. “Την-κάτσαμε” προλαβαίνω να σκεφτώ. Τα ΄λεγα εγώ. Μετά από δύο λεπτά ταχυπαλμίας παίρνει επιτέλους μπρος. Βγαίνω στο Φιξ. Βλέπω τον κόσμο να ορμάει. Τη γλυτώνω για δεύτερη φορά. Χαρούμενη που έζησα, αγχωμένη αν οι υπόλοιποι θα ζήσουν. Τους βλέπω να πιάνουν θέση λες και θα την κρατήσουνε για μία ζωή. Και αν το τρένο που με τόση αυτοπεποίθηση ορμάτε, στο επόμενο τούνελ εκραγεί; Είμαι καταστροφολόγος. Όλα καλά θα πάνε. Αντίο για σήμερα.

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Λίνα Φούντογλου

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι αριστούχος απόφοιτη της Δραματικης Σχολής Αθηνών “Γιώργος Θεοδοσιάδης” με υποτροφία, καθώς και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, του Δηπεθε Κοζάνης, του Δηπεθε Ιωαννίνων και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, του Urbn Theatr, του Θεάτρου Μεταξουργείου κ.ά. Πρωταγωνίστησε στην παράσταση “Βέντλα - Το Ξύπνημα της Άνοιξης” του Frank Wedekind στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε παραστάσεις του Urbn Theatr, στην ταινία DER που βραβεύτηκε στο Λονδίνο από το London Greek Film Festival, στον πιλότο της τηλεοπτικής σειράς EGO, στα επίσημα video clip “ Έλα Κοντά μου” του Παύλου Παυλίδη & B-Movies και “High Command” του βρετανικού συγκροτήματος Detachments καθώς και σε περισσότερες από δεκαπέντες ταινίες μικρού μήκους της Nail.hitnrun όπως Carol (Ορφέας στον Άδη, Tennessee Williams), Dead Inside, Lolita’s Revolution κ.ά. Είναι συνιδρύτρια της κινηματογραφικής ομάδας Nail.hitnrun με την οποία έχει αναλάβει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση και διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά από την ίδρυσή του. Έχει διδάξει υποκριτική στον κινηματογράφο κατά τη διάρκεια Workshop της ομάδας Nail.hitnrun σε Φεστιβάλ, Δηπεθε και στη Δραματική Σχολή Αθηνών “Γ. Θεοδοσιάδης”. Το 2019 βραβεύτηκε για δεύτερη φορά από την Unesco Πειραιώς και Νήσων για την συνεισφορά της στην Τέχνη και τον Πολιτισμό. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή “δημιουργικό μηδέν”, τα τελευταία χρόνια υπήρξε μαθήτρια του Νάνου Βαλαωρίτη στον γραπτό λόγο, και διατηρεί τη στήλη “Απεριοριστων (δια)δρομών” στο 3pointmagazine ενώ ποιήματά της μεταφράστηκαν στα Γαλλικά απο τον εκδοτικό οίκο Riveneuve Continents.

Σχετικά Άρθρα

X