Αν έχετε ζήσει ή μεγαλώσει στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’90, θα θυμάστε τους νοικυραίους και τις γυναικούλες που ξεσηκώνονταν όταν μάθαιναν ότι κάποια μονάδα αποθεραπείας τοξικομανών θα εγκαθίστατο στη γειτονιά τους. Αυτό το φασιστικό trend που δημιούργησε τοπικά μικροκινήματα, ήταν μια από τις ιδεολογικές χοάνες όπου επωάστηκε και αναπαρήχθη το αφηγηματικό σχήμα των ‘’αγανακτισμένων πολιτών’’.

Οι αντιδράσεις εκείνης της περιόδου αφορούσαν κυρίως στην επέκταση του ΟΚΑΝΑ σε γειτονιές των μεγάλων πόλεων, κυρίως της Αθήνας. Με την προσέγγιση της «μείωσης της βλάβης» που πρεσβεύει ο ΟΚΑΝΑ μπορεί να διαφωνούν πολλοί, μεταξύ αυτών και ο γράφων. Ανατρέχοντας, όμως στις αντιδράσεις αυτών των «ευυπόληπτων πολιτών», αντιλαμβάνομαι ότι ουδόλως τους απασχολούσαν οι θεραπευτικές προσεγγίσεις. Με τα δικά τους λόγια, απλώς “δεν ήθελαν τα πρεζόνια στις γειτονιές τους”.

Αυτή η αντικοινωνική και ξεκάθαρα φασιστική λογική θεμελιώνεται σε δύο κυρίως θεμελιώδη φαντασιακά σχήματα:

α) “στα πρεζόνια δεν συγκαταλέγονται τα δικά μας παιδιά, οι δικοί μας  συγγενείς και φίλοι και, επίσης, αυτό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί σ’ εμάς”. Τίποτα ωστόσο δεν συμβαίνει μέχρι να συμβεί.
β) οι μονάδες αποθεραπείας ή διαχείρισης της τοξικοεξάρτησης οποιουδήποτε είδους “αυξάνουν την χρήση ναρκωτικών στην περιοχή και συμβάλουν στην τοπική αύξηση της βίας”. Το αν στον από πάνω όροφο ένα παιδί κακοποιείται, στον από κάτω όροφο μια γυναίκα δέρνεται και αν ο γιος σου ή η κόρη σου σνιφάρει κόκα που σπρώχνει ο πλούσιος φίλος τους, αυτά είναι ζητήματα που χωρούν κάτω από το σκονισμένο χαλί του κακόγουστου σαλονιού σου.

Σ’ αυτή την προϊστορία και σε αυτούς τους ανθρώπους βασίζεται η διάλυση του ΚΕΘΕΑ. Εκείνα τα χρόνια, τους κοιτάζαμε απ’ το μπαλκόνι να σκούζουν και λέγαμε ”άντε μωρέ, με τους αμόρφωτους”. Ωστόσο, εμείς δεν κατεβήκαμε ποτέ στην πλατεία με τους «μορφωμένους» να τους κόψουμε τον αέρα.

Και τα αποτελέσματα ήταν γνωστά, πολύ πριν την σχεδιαζόμενη διάλυση και – είμαι σίγουρος – επερχόμενη ιδιωτικοποίηση του ΚΕΘΕΑ: η επίθεση της τότε βουλευτή της Χρυσής Αυγής. Ζαρούλια, εναντίον της κόρης του Γιάννη Δραγασάκη η οποία εργαζόταν στον ΟΚΑΝΑ (Ιούλιος 2013), οι φυλακίσεις θεραπευομένων ατόμων σε πλήρη αντίθεση με τον νόμο 139/2013 που προσέφερε μια εναλλακτική οδό για τους τοξικοεξαρτημένους (ενδεικτικά 2015,2017), τα νταϊλίκια της ομάδας Δίας στην οδό Αχαρνών σε βάρος θεραπευομένων του 18 ΑΝΩ (Γενάρης 2020) και πολλά ακόμα περιστατικά.

Εν τω μεταξύ, το βασικό ερώτημα δεν είναι τί προβλέπει το νομοσχέδιο αλλά ποιός θα ονειρευόταν ένα τέτοιο νομοσχέδιο. Κι όταν λέω «ποιός», φυσικά δεν αναφέρομαι στο κυβερνητικό προσωπικό. Ποιον ωφελεί η διάλυση ενός από τα πιο επιτυχημένα μοντέλα απεξάρτησης αν όχι τους εμπόρους ναρκωτικών;

Των φτηνών ναρκωτικών, για να μιλάμε συγκεκριμένα. Αυτών που θα βρεις δίπλα σε παιδιά-ζόμπι πεσμένα σε κάποιο κεφαλόσκαλο της Κάνιγγος. Της πρέζας, του σίσα, των υπνωτικών της μαύρης αγοράς. Γιατί τα ακριβά ναρκωτικά δεν στέλνουν ανθρώπους στο δημόσιο, ακηδεμόνευτο σύστημα του ΚΕΘΕΑ, σε κοινή θέα και συνύπαρξη με τους υπόλοιπους βασανιζόμενους, αλλά σε πολυτελείς κλινικές αποτοξίνωσης στην Ελβετία. Γιατί η χρήση, όπως και η αποθεραπεία είναι ζητήματα βαθιά ταξικά.

Μας εύχομαι, σ’ εμάς τους «μορφωμένους» που απαξιούσαμε να αντιπαρατεθούμε στους φασίστες που ζούσαν ανάμεσά μας, ο επόμενος άνθρωπος που θα ξεψυχά σε κάποιο παράδρομο της Πατησίων ή του Μεταξουργείου να μην είναι ο γιος ή η κόρη μας. Αλλά τι σημασία έχει αν είναι δικός μας; Η ευθύνη είναι όλη δική μας. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο Χριστός που οι θεοσεβούμενοι πολίτες και τα ευαγή ιδρύματα, τον κάρφωσαν στον σταυρό με δυο σύριγγες. Εμείς είμαστε αυτοί που δεν τις αφαιρέσαμε έγκαιρα.

Αυτό το Πάσχα, ας μην επιτρέψουμε να σφραγιστεί ο τοξικοεξαρτημένος στον τάφο του με την βαριά ταφόπλακα που του λαξεύουν οι πραίτορες της αριστείας. Γιατί σε αντίθεση με τον Χριστό, ο εξαρτημένος δεν έχει να περιμένει κανένα θαύμα. Παρά μόνο εμάς.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στο tvxs

 

Το 3point magazine είναι ένα οριζόντια δομημένο μέσο που πιστεύει ότι η γνώμη όλων έχει αξία και επιδιώκει την έκφρασή της. Επικροτεί τα σχόλια, την κριτική και την ελεύθερη έκφραση των αναγνωστών του επιδιώκοντας την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Σε μια εποχή όμως που ο διάλογος τείνει να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας και απαξίωσης προς πρόσωπα και θεσμούς, το 3point δεν επιθυμεί να συμμετέχει. Για τον λόγο αυτόν σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού, σεξιστικού περιεχομένου θα σβήνονται χωρίς ειδοποίηση του εκφραστή τους.

Ακόμα, το 3point magazine έχει θέσει εαυτόν απέναντι στο φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, σχόλια ανάλογου περιεχομένου θα έχουν την ίδια μοίρα με τα ανωτέρω, τη γνωριμία τους με το "delete".

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του 3point.

Σχόλια

About The Author

Ο Βαγγέλης Γέττος γεννήθηκε το 1986 στην Πάτρα. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και ποινικές επιστήμες τη Nice της Γαλλίας. Έχει εργαστεί ως ραδιοφωνικός παραγωγός, ασκούμενος δικηγόρος, πολιτικός σύμβουλος, νομικός σύμβουλος ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων και ευάλωτων παιδιών, κειμενογράφος στη διαφήμιση και project manager ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Παράλληλα γράφει ιστορίες για παιδιά και μεγάλους, σενάρια για comics και μουσικοθεατρικές παραστάσεις. Επίσης παίζει και συνθέτει μουσική. Συμμετέχει στο μουσικό σχήμα ΕΛΕΚΡΗΤ Project παίζοντας κρητικό λαούτο και τραγουδώντας. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία από το 2015.

Related Posts