Βαρθολομιό Ηλείας: Απέλυσε εργαζόμενο, γιατί η γυναίκα του ήπιε καφέ από αλλού…

Ο απαράδεκτος εργοδότης στο Βαρθολομιό δεν ανέχθηκε ότι έχασε τον καφέ της συζύγου του εργαζόμενου του, και τον απέλυσε αφήνοντας τον άνεργο! Μία φωτογραφία, της γυναίκας του, από το μπαλκόνι του σπιτιού στάθη...

DELIGHT café-bistro: μια φιλόξενη αφορμή για να γίνει η στοά Κοραή, ξανά, στέκι

Οι στοές του Αθηναϊκού κέντρου έχουν μια ξεχωριστή γοητεία, κάθε μια με το δικό της παρελθόν. Άραγε κοντοστεκόμαστε πια να τις γνωρίσουμε; Ή απλώς τις προσπερνάμε βιαστικοί κυνηγώντας τους ρυθμούς της πόλης; Σή...

Να κοινωνήσω την τελευταία σου γουλιά

Είναι ο ίδιος ο καφές που άφησες και την προηγούμενη φορά στο τραπεζάκι του σαλονιού, μαζί με το χαρτάκι από το μακιγιάζ σου, να μου θυμίζει πως το πρωί στάθηκες στη σειρά για να μου φέρεις πρωινό. Είναι η α...

Καφές: Το πιο εθιστικό «ναρκωτικό» (video)

Δεν περιμέναμε την σημερινή μέρα, την 29η Σεπτεμβρίου και Παγκόσμια Ημέρα Καφέ, για να τον αποθεώσουμε. Ωστόσο ψάχνουμε για μία παραπάνω αφορμή! Ο καφές λατρεύεται ανά τον πλανήτη από εκατομμύρια ανθρώπους κ...

Γραφικά ταβερνάκια και…δάκρυα στον καναπέ

Φάγαμε στη Μάνη, ήπιαμε μπύρες στην Ικαρία, αλλά την τηλεόραση δεν την αποχωριστήκαμε ούτε το καλοκαίρι. Αυτοί είμαστε, λοιπόν. Πάντως σε όποια επιλογή μας και να μας ακολουθήσετε δεν θα χάσετε. Πήγα στην τα...

Μπάμπουρας, Silent Wedding, Βρούτος και Transcendence

Τι άλλο να κάναμε πέρα από το να πίναμε και να βλέπαμε σειρές ή ταινίες; Είπαμε. Καλή η ποιότητα αλλά με μέτρο. Μην πάθουμε και τίποτα. Πήγαμε σινεμά, είδαμε ταινία στο σπίτι ήπιαμε και τα κρασιά μας και τις μπύρες μας, τσιμπώντας παράλληλα το κατιτίς μας.

Ο νέος ρόλος του καφέ στα αυτοδιαχειριζόμενα

Ο καφές, κακά τα ψέματα, ενώνει τους ανθρώπους. Μια κούπα καφέ είναι το έναυσμα για μια κουβέντα. Ένα κυλικείο, λοιπόν, αποτελεί ζωτικό χώρο σε μια Σχολή, διότι είναι σημείο συνάντησης και συναναστροφής με γνωστούς, αλλά και με άγνωστους συμφοιτητές.

Η καφετιέρα

Κοιτούσε απ’ το παράθυρο το ομιχλώδες τοπίο γύρω της. Η βροχή έπεφτε στο τζάμι και εκείνη είχε μείνει – ο Θεός ξέρει πόση ώρα- απλά να το κοιτά. Κρατούσε στα χέρια της μια ζεματιστή κούπα καφέ.