Χτες, καθώς ετοιμαζόμουν να περάσω από τη μια πλευρά του δρόμου στην άλλη, πέρασε από μπροστά μου ένα αμάξι με πατημένο το γκάζι και με 2 οργισμένους επιβάτες, οδηγό και συνοδηγό που έβριζαν με τη φωνή επίσης στην τσίτα.

Η συνοδηγός τη στιγμή που βρέθηκε δίπλα ακριβώς από έναν μετανάστη που κουβαλούσε τα γνωστά χαρτόκουτα για να εισπράξει πενταροδεκάρες μετά από ατελείωτες ώρες δουλειάς, του έκανε με περίσσιο θράσος κωλοδάκτυλο και του φώναξε «αντε παλιομαλάκα».

Η.. καθυστέρηση και το μποτιλιάρισμα 5 δευτερολέπτων που προκάλεσε άθελά του ο μετανάστης που έσερνε καταϊδρωμένος σε ένα καρότσι την πραμάτεια του κι αυτό επειδή αναγκάστηκε να περάσει για λίγο στο δρόμο επειδή ένα αμάξι είχε παρκάρει -προσωρινά- παράνομα, ήταν αρκετός λόγος για τη συνοδηγό ώστε να τον βρίσει και και να τον προσβάλλει.

Δεν λογάριασε ούτε την κούρασή του, την ώρα που αυτή στρογγυλοκαθόταν άνετη στο κάθισμά της, ούτε την παρανομία του άλλου και ούτε κατά διάνοια προφανώς δεν σκέφτηκε να μπει στη θέση ενός ανθρώπου που άφησε τη χώρα του για να επιβιώσει ο ίδιος και πιθανότατα μια οικογένεια που αναγκαστικά άφησε πίσω του και τώρα αυτό συμβαίνει υπό τις δυσκολότερες των συνθηκών.

Όλα αυτά στην άδεια Αθήνα, η οποία αυτές τις μέρες δεν έχει το ελάχιστο μποτιλιάρισμα. Πρώτα όμως βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Μπορεί να έφυγε κόσμος και κοσμάκις αυτές τις μέρες, όμως οι συνήθειες της καθημερινότητας της πόλης δεν την εγκαταλείπουν. Οι άνθρωποί της, όχι όλοι φυσικά – κάποιοι αντιστέκονται και πηγαίνουν κόντρα στον καιρό, είναι ικανοί να γίνουν κανίβαλοι για να πάνε 2 δευτερόλεπτα κάπου πιο γρήγορα κι ας έχουν προηγουμένως διασχίσει «αέρα» όλους τους δρόμους που μέχρι πριν λίγες μέρες ασφικτυούσαν. Τις περισσότερες φορές δε, αυτό το κάπου που θέλουν τόσο γρήγορα να πάνε είναι κάτι το παντελώς αδιάφορο. Όπως άλλωστε και η αδιάφορη ζωή που κάνουν και για την οποία βιάζονται κιόλας μη σπαταληθεί κάτι απ’ τον χρόνο της..

Σχόλια

X