Το νερό κυλάει στο αυλάκι και στην Καταλονία, η εποχή μετά το δημοψηφίσμα σημαδεύεται από εξελίξεις με μεγαλύτερη ένταση, συγκριτικά με εκείνη προ των εκλογών. Άλλωστε, όσα συνέβησαν τη μέρα εκείνη και το εκκωφαντικό αποτέλεσμα υπέρ της απόσχισης της περιοχής από την κεντρική ισπανική διοίκηση προμήνυε πως το ζήτημα είναι σύνθετο, σε βαθμό που η συνθηματολογία ούτε εξυπηρετεί, ούτε αναλύει.

Όσοι στήριξαν την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας από την Ισπανία προέρχονται από ποικίλες πολιτικές μήτρες, αν και ο εθνικισμός κυριαρχεί. Η λέξη δεν φορτίζεται αρνητικά, όπως την έχουμε συνηθίσει, αφού το αίσθημα πατριωτισμού των Καταλανών έχει διαμορφωθεί μέσα από ιστορικά γεγονότα που έφεραν καταπίεση για έναν ολόκληρο λαό. Αυτός ο λαός, με τις καταβολές, τα βιώματα και τις αφηγήσεις, διαχρονικά ζητούσε το δικαίωμα της αυτοκυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης, μέσω της ψήφου για την παραμονή ή όχι στην ενωμένη Ισπανία, που ουδεμία σχέση έχει με την εποχή του Φράνκο, αλλά ταυτίζεται μαζί της ως συνέχεια μιας μορφής διακυβέρνησης, από την οποία στη Βαρκελώνη θέλουν να απεμπλακούν. Η χλιαρή αντιμετώπιση του ζητήματος τα τελευταία χρόνια από την κυβέρνηση του Ραχόι, καθώς και των προηγούμενων, όπως επίσης και η νευρικότητα και ο αυταρχισμός με τον οποίο πορεύτηκε η ισπανική κυβέρνηση στο δρόμο για τις κάλπες, έφερε την αυθόρμητη αντίδραση από τους ελευθεριακούς εξωτερικούς παρατηρητές: «Αφήστε τους Καταλανούς να ψηφίσουν».

Διαβάστε κι αυτό:

«Ένα κράτος που δεν δίκασε ποτέ τον φασισμό, είναι αναμενόμενο να ασκεί βία»

Εκεί ακριβώς μετατοπίστηκε και το κέντρο βάρους, τόσο κατά τη διάρκεια της αισχρής συμπεριφοράς του κράτους της Μαδρίτης την 1η Οκτωβρίου, όσο και κατά τους μετέπειτα χειρισμούς. Αδύναμος πολλές φορές ο κόσμος που δεν ζει στην Ισπανία να καταλάβει το πολιτικό υπόβαθρο και το προϊόν του πόθου των Καταλανών, έθεσε προ όλων το δημοκρατικό ζήτημα που έπρεπε να τεθεί επιτακτικά. Ποιος νόμος και ποιο Σύνταγμα μπορεί να κρίνει ένα δημοψήφισμα ως «παράνομο», όταν τόσος κόσμος το ζητά και μάλιστα ψηφίζει ανατρεπτικά, με βάση όσα γνωρίζαμε ως τότε;

Ο Κάρλες Πουτζντεμμόν, πρώην πλέον πρωθυπουργός της Καταλονίας, είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, μα σίγουρα πολιτικός. Η El Pais, με καταγωγή από την αριστερά και την κεντροαριστερά πολιτικά, παρομοίασε τους χειρισμούς του μετά τις εκλογές της 1ης Οκτωβρίου με αυτούς του Τσίπρα μετά το δημοψήφισμα του 2015. Πλέον, βρίσκεται στις Βρυξέλλες, όπου θα ζητήσει όπως φαίνεται άσυλο, ενώ θα συνεχίσει να μάχεται (sic) για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας και τη δημοκρατία. Το ίδιο ανέφερε και ο αντιπρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης, Οριόλ Τζουνκέρας, που βρίσκεται μαζί του. «Θα γίνουν εκλογές και θα είναι ευκαιρία να ακουστούμε. Είμαστε οι υπερασπιστές της Δημοκρατίας».

Αυτό είναι πλέον το ζήτημα. Οι Καταλανοί ζητούν να ακουστούν, όσο κι αν η Μαδρίτη κωφεύει. Κι αν κανείς τέθηκε ευθύς εξαρχής αλληλέγγυος στην αγώνα τους για την απόσχιση, δίχως ενδεχομένως να γνωρίζει πολλά, μάλλον σήμερα συνειδητοποιεί πως το κρίσιμο δεν είναι αυτό. Η σπουδαιότητα του αγώνα της Βαρκελώνης αφορά τη δημοκρατία και τα ζητήματα που προέκυψαν μετά τις αντιδράσεις της Ισπανίας, που σχεδόν κατέστειλε τις εκλογές και ξυλοφόρτωσε τους πολίτες. Οι Καταλανοί, κυρίως, πρέπει να εκφραστούν δημοκρατικά. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Σχόλια

X