Γκρίζες Προσδοκίες

V. Ο Κήπος του Πόνου

 

Κάτω από διάφανα λουλούδια

Αφήνομαι να κοιμηθώ

Και τα ατσάλινα αγκάθια τους με τρυπούν

Μου πλέκουν μία νέα φορεσιά από πόνο

Και ευλαβικά τη φορώ

Τα μάτια μου κλείνουν

Πέταλα λευκά

Το σώμα μου αρνείται να πλαγιάσει

Παρά μοναχό

Και η ατίθαση καρδιά μου λαβωμένη

Αγκομαχεί

Μέσα στο κοκκάλινο κλουβί της

Ψιθυρίζει

Βαριανασαίνει

Γιατί να σωπάσει

Δεν μπορεί

Σχόλια

X