Γκρίζες Προσδοκίες

V. Ο Κήπος του Πόνου

 

Κάτω από διάφανα λουλούδια

Αφήνομαι να κοιμηθώ

Και τα ατσάλινα αγκάθια τους με τρυπούν

Μου πλέκουν μία νέα φορεσιά από πόνο

Και ευλαβικά τη φορώ

Τα μάτια μου κλείνουν

Πέταλα λευκά

Το σώμα μου αρνείται να πλαγιάσει

Παρά μοναχό

Και η ατίθαση καρδιά μου λαβωμένη

Αγκομαχεί

Μέσα στο κοκκάλινο κλουβί της

Ψιθυρίζει

Βαριανασαίνει

Γιατί να σωπάσει

Δεν μπορεί

Σχόλια

Αρθρογράφος

Μαρίνα Ακαρέπη

Η αγάπη της για τον κινηματογράφο την οδήγησε αρχικά στο τμήμα Τεχνών 'Ηχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου και στη συνέχεια στο τμήμα Film Production του Πανεπιστημίου του Portsmouth. Ασχολείται επίσης με τη μουσική, τη ζωγραφική και την ποίηση και την κερδίζουν αμέσως τα ζώα, τα ταξίδια και τα επιτραπέζια παιχνίδια.

Σχετικά Άρθρα

X