Ψιλο-λόγια

Μία στήλη, ελεύθερης, ανήσυχης και ευαίσθητης γραφής

Η ασυνόδευτη γιαγιά μου

Εννιά χρονών ήταν η γιαγιά μου όταν έγινε η μεγάλη σφαγή της Σμύρνης. Δυο μέρες πριν, την είχε πάρει μαζί του στη Μυτιλήνη ο νονός της, στρατιωτικός γιατρός, και γλίτωσε εντελώς τυχαία από τον αφανισμό. Εννι...

Πεθύμησα να μην πεθυμώ

Πεθύμησα να πάω σινεμά, θέατρο, να φιλιούνται οι ηθοποιοί με πάθος, να αγκαλιάζονται, να μη φοράνε μάσκα στο στόμα, να μη φοβούνται να μιλήσουν για το πάντα. Πεθύμησα ένα ταβερνάκι, Σεπτέμβρη σε ένα χωριό, μ...

Τα ζώα είναι ό,τι μας απέμεινε από τον Παράδεισο

Γράφει ο Πέτρος Κατσάκος (Αυγή) Λένε πως τα ζώα είναι ό,τι απέμεινε από τον Παράδεισο και όσο πιο κοντά μας τα φέρνουμε, τόσο έχουμε την ευκαιρία να ξανακερδίσουμε κάτι από όσα χάσαμε. Με την αθωότητα και τη...

Ο καλλιτέχνης έχει μόνο την ψυχή του

Στη μέχρι τώρα ζωή μου είχα πάνω μου μοναδικά εύκαιρα “όπλα” την προσωπικότητά μου, τις σκέψεις και τις ιδέες μου προκειμένου να κερδίσω κάποιους επιλεγμένους ανθρώπους και να νικήσω τους φόβους μου. Όλα τα υπό...

Οι υποψήφιοι φοιτητές περιμένουν…

της Μαρίας Βενιανάκη Στις  μέρες μας, είναι μόνο  ένας  αναρτημένος αριθμός , ούτε καν ονοματεπώνυμο, στον γκρίζο τοίχο ανακοινώσεων κάθε σχολείου . Δίπλα στα grafity που έφτιαξαν μόνοι τους , έτσι για να...

Θέλω παιδιά, σε ένα σχολείο χωρίς… μάσκες

Ραγισμένο το θολό τζάμι που με εμποδίζει να σας μιλήσω. Δύσκολη η ανάσα μου, δακρυσμένα τα μάτια μου από τη μάσκα που πρέπει να φορέσω… Μαυρισμένη η ψυχή μου για το χαμένο χρόνο... Ίσως γιατί πάντα σας δίδασκα ...

Οίκος αντοχής

Μύριζε θυμάρι, ρίγανη. Μύριζε βουνό. Μύριζε αλληλεγγύη, συλλογικότητα, αγώνα, επανάσταση. Η καθημερινή επανάσταση που ξεκινάει από μέσα μας. Να λες και να εννοείς. Να λες και να πράττεις. Μύριζε εντιμότητα. Μύρ...

Τώρα θα δούμε, τα λεφτά μας τι αγοράζουν *

Μια τσάντα κρεμασμένη στην πόρτα του. Είκοσι αυγά φρέσκα. Από έναν άγνωστο. Ένα τάπερ με μοσχαράκι κοκκινιστό δεμένο στην μπαλκονόπορτα. Δυο σοκολάτες αφημένες στο περβάζι. Ένα βιβλίο κι ένα σημείωμα πάνω στο τ...

Ένας άνθρωπος που ξέρει να λέει ευχαριστώ

Της Γιάννας Κούκα Η κίνηση της Μάγδας Φύσσα να βάλει ένα γράμμα στον τάφο του Μανώλη Γλέζου για τον γιο της, να του το παραδώσει, δεν είναι μόνο κίνηση μάνας που έχει χάσει παιδί, είναι πρωτίστως μια κίνηση ...

Ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει

Σταμάτησα να μετρώ. Έχω δρόμο πίσω μου. Έχω δρόμο μπροστά μου. Από το σπίτι μου σπάνια βλέπω πια παπούτσια ανθρώπων. Η γειτονιά έχει μια ανησυχητική ησυχία. Μια νεκρική σιγή. Η άνοιξη μας γέλασε. Έδωσε τόσες υπ...

Σ’ αγαπώ πολί

Της Όλγας Βλαχοπούλου Ο μπαμπάς μου πήγε σχολείο μέχρι τρίτη δημοτικού. Έπρεπε να δουλέψει. Φτώχεια βλέπετε Μια ζωή τον θυμάμαι να δουλεύει. Μέχρι που πήρε σύνταξη. Δεν μας έλειψε ποτέ τίποτα. Και πιο πο...

Οι άνθρωποί σας γίνανε δέντρα

«Φτου και βγαίνω.» «Μα που είστε όλοι;» Φώναζε στα παράθυρα και χτυπούσε τις πόρτες Μα κανένας δεν τολμούσε να βγει. Ορισμένοι έβγαζαν τα κεφάλια τους δειλά δειλά στην πόρτα για να παρακολουθήσουν το ανεξήγητο...
X