Οπισθόφυλλο

Αποσπάσματα από αγαπημένα μας βιβλία και συγγραφικά έργα. Ποιήματα, λογοτεχνικά, φιλοσοφικά και πολιτικά κείμενα.

Γκασέλα της ψυχής, του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα με το αυτί γεμάτο νιόκοπα λουλούδια, με τη γλώσσα γεμάτη έρωτα και αγωνία. Πολλές φορές έχω χαθεί στη θάλασσα, όπως χάνομαι στην καρδιά κάποιων παιδιών. Δεν υπάρχει νύχ...

Πλάνα, του Θωμά Γκόρπα

Στο πρώτο πλάνο υπάρχει μια ερημιά γεμάτη χρώματα στολίδια ραντεβού και μίση στο δεύτερο η αγάπη στο τρίτο πάλι μια ερημιά και βουτηγμένη τώρα σε πηχτό σκοτάδι στο τέταρτο πάλι η αγάπη τώρα τυφλή και μεθυσμ...

«Τα φιλιά» του Δημήτρη Δούκαρη

Το μόνο που θυμάμαι είναι τα φιλιά, όλες οι άλλες λεπτομέρειες μού διαφεύγουν – σώμα, κινήσεις, διαγράμματα και τα λοιπά. Το μόνο που θυμάμαι είναι τα φιλιά στα χείλια, σα χαρακιές στα χείλια – το πάθος...

Επιτάφιος, του Γιάννη Ρίτσου

Ι Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου, Πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου, Πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω Και δε σαλεύεις, δε γροικάς τα που πικρά...

Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι για τον Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ

«Επιμένουμε: Μην κάνετε τον Λένιν στάμπες. Μην τυπώνετε το πορτρέτο του σε πλακάτ, κερόπανα, πιάτα, ποτήρια, ταμπακέρες. Μην κάνετε τον Λένιν μπρούντζο. Μην του αφαιρείτε το ζωντανό του βάδισμα ...

Η 21η Απριλίου κι Εμείς, του Χρήστου Βακαλόπουλου

Μπήκαμε στη δικτατορία μικρά παιδιά που δεν ήξεραν να ερωτεύονται και να ντρέπονται, να ελπίζουν και να χαίρονται, και βγήκαμε από εκεί κάτι κουρασμένα παλληκάρια ασχέτως ηλικίας, υποψιασμένοι για τα πάντα, έτ...

Σκέψεις, του Γιώργου Κοκκινίδη

Αν θα μπορούσε ο ήλιος να κλάψει δε θα υπήρχαν αλύσιδες. Χρέος πρώτο. Κάνε τον ήλιο να κλάψει. Ποίημα του Γιώργου Κοκκινίδη. Ο Γιώργος Κοκκινίδης γεννήθηκε το 1955 στο Ηράκλειο και σπούδασε στο τµήµα...

Νύχτες V, του Τάκη Σινόπουλου

Η ενοχή των ενόχων, η ενοχή των αθώων. Η σφαγή των αθώων και το ψέμα, ύστερα πάλι το ψέμα, η αλήθεια, το ψέμα, ύστερα η νύχτα, κοιμήσου, κοιμήσου. Θα τα ξεχάσεις όλα, θα τα ξεχάσεις. Θα σε σαρώσουν κι εσένα ...

Κάποτε θα με κατανοήσεις, του Νικόλα Άσιμου

Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ’ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δεν θάμαι πια εγώ. Θα’ ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατο τους, όταν οι ίδι...
X