Να λείπεις- Δεν είναι τίποτα να λείπεις…

Μήνες σε αναμονή. Ξέρεις πώς είναι; Να σε βάζεις σε αναμονή, να σε περιμένεις, να κοιτάζεις από το μισάνοιχτο παραθύρι, να κάνεις ησυχία μήπως και σε ακούσεις, να σταματάς την καρδιά σου, να την πηγαίνεις αργά,...

25η Μαρτίου…

Ως μαθήτρια δεν είχα πάρει μέρος ποτέ στην παρέλαση. Συμμετείχα στις πρόβες κι ύστερα τελευταία στιγμή άλλαζα γνώμη κι έκανα την άρρωστη. Χάναμε βλέπεις το μάθημα με το Στρατάκη οπότε δήλωνα κι εγώ φανατική ...

Όσα δεν είπαμε

"Θα βλέπαμε ταινίες το χειμώνα. Θα πηγαίναμε εκδρομές την άνοιξη. Θα ονειρευόμασταν το καλοκαίρι. Θα κλωτσούσαμε φύλλα ξερά το φθινόπωρο. Θα μιλούσαμε με σιωπές μακρόσυρτες, ατελείωτες! Ο έρωτας και οι σιωπές τ...

«Θα στα πω όλα με την ποίηση»

«Μπήκε η άνοιξη μα δεν ήρθες. Με γέλασες. Και κάθε που αλλάζει η εποχή θυμάμαι τις υποσχέσεις σου. Αδειανό μπουκάλι. Ο χρόνος που περνά. Δε γερνούν οι λύπες. Γυρνούν και ξαναγυρνούν σαν τα τρένα... Δεν έχω άλλο...

Εγώ, ο κανένας!

Στη μέση της εβδομάδας. Έκκεντρο, βαρύκεντρο, ορθόκεντρο, περίκεντρο, παράκεντρο! Σχεδιάζει ο Θοδωρή, παλεύω να τα ξεκαθαρίσω. Η παράνοια της φιλολόγου που αγαπά τα μαθηματικά, γελούν οι υπόλοιποι, αγχώνομαι εγ...

Αφού κάποιοι άνθρωποι είναι ο τόπος μας, εμείς γιατί ζούμε στην εξορία;

Άφησε με να σ’ αγαπώ! Δεν ξέρω άλλο τρόπο να ορίζω τη ζήση μου. Δεν έχω άλλο τρόπο να αντέχω τους χειμώνες, τα καύματα, τα αστραπόβροντα, τις προδοσίες. Δεν έχω άλλο τρόπο να τακτοποιήσω τις νεροποντές μέσα μου...

Τις Κυριακές οι άνθρωποι είναι εξομολογητικοί…

Κυριακή. Θυμήθηκα εκείνο το απόσπασμα από το Βακαλόπουλο : "τις Κυριακές οι άνθρωποι είναι εξομολογητικοι, αισθάνονται ότι αν δεν τα βγάλουν όλα, θα παραιτηθούν μια για πάντα από τις επιθυμίες τους..." Κυρια...

«Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη. Σὲ σωστὴ ὥρα νυχτώνει.»

Πέμπτη, τελευταία μέρα, αλλιώτικη μέρα, βροχερή μέρα, μια αράχνη στη γωνιά, άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, τρύπια παπούτσια, τρύπιες καρδιές, η ελπίδα και ο πόνος που σου αφήνει, ασιδέρωτα τα ρούχα, τσαλακωμένοι φό...

«Κι όποιος είπε και του χρόνου θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος»

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα στήνω μια σκηνή μπροστά μου. Μοναδικός θεατής της ζωής μου. Ένα ένα τα γεγονότα στέκουν για λίγα λεπτά και με αποχαιρετούν. Ανάθεμα κι αν ξέρω τίποτα! Περνώ από τα χρόνια πεισμωμένα, θυμω...

«H ύπαρξη είναι λερώνω τα χέρια μου, μπαίνω στη ζωή του άλλου»

Δεκέμβρης, φώτα, «αγαπάω κι αδιαφορώ», εδώ και μέρες κολλημένο το μυαλό σ’ αυτό το τραγούδι, αποχαιρετισμοί, απώλειες, λιγότεροι τριγύρω, πού πάει η αγάπη όταν πεθαίνει, πόνος στον αυχένα. Κάθε φορά που πονάω θ...